Κατηγορία: Blogging

Τα ιστολόγια θα μπορούσαν να είναι ένα εργαλείο χτισίματος, ένα εργαλείο συνδημιουργίας ποικίλων έργων και ιδεών. Θα μπορούσαν να είναι ένα εργαλείο συνάντησης, συνεργασίας. Όμως δυστυχώς οι περισσότεροι στην Ελλάδα το αντιλαμβάνονται όπως και καθετί άλλο: ως ένα ακόμα όπλο που θα τους επιτρέψει να πετύχουν τους σκοπούς τους. Σπάνια θα δεις σ’ ένα ιστολόγιο τη διανοητική ή πρακτική πορεία κι εξέλιξη ενός σκεπτόμενου ανθρώπου ή μιας συλλογικότητας. Αυτό που βλέπουμε με εκπληκτική συνέπεια να υπηρετείται είναι ένα μαχόμενο πλήθος υποκειμένων που προσπαθεί να επιβάλει τα δίκαιά του κατηγορώντας συνήθως τους πάντες. Το τοπίο μοιάζει ολοένα και περισσότερο με πεδίο μαχών, παρά με οτιδήποτε άλλο. Έρευνα, πρωτότυπη δημιουργία, στοχασμός, αναζήτηση της αλήθειας, διάλογος, αυτές είναι έννοιες που τείνουν να αποσπαστούν απ’ τα άμεσα ενδιαφέροντα της πλειοψηφίας των ιστολόγων. Αυτό που έχει επικρατήσει κατά κράτος είναι η μαχητική όψη των ιστολογίων, κάτι που κατά τη γνώμη μου θα καταδικάσει το Μέσο σε μια ολοένα και πιο ρηχή, ολοένα και πιο αναξιόπιστη, ανεύθυνη και τελικά ανάξια εξουσιαστική χρήση που λίγο θα διαφοροποιείται απ’ τα παραδοσιακά Μέσα και τη διαφήμιση. (περισσότερα…)

Πληθαίνουν τα κρούσματα συκοφαντικών, υβριστικών, εκβιαστικών, χυδαίων ιστολογίων που επιτίθενται σε πρόσωπα που φέρουν όνομα και επώνυμο. Πλέον τα περιστατικά βρίσκονται στην ημερίσια διάταξη. Όλο και πιο συχνά διαβάζουμε τη λέξη μπλογκ με αρνητικό πρόσημο. Τί συμβαίνει; Φύγαμε απ’ τη φάση εξιδανίκευσης του Μέσου και περάσαμε αίφνης στη δαιμονοποίησή του; Η αλήθεια είναι ότι το Μέσο αντιμετωπίστηκε απ’ την αρχή με όρους γηπέδου, δηλαδή απόλυτης, πιστής αποδοχής της ομάδας και απόλυτης φοβικής απόρριψης του αντιπάλου. Ελάχιστοι έσκυψαν πάνω απ’ τα φαινόμενα, τις διάφορες δυνατότητες αλλά και τους κινδύνους, με ειλικρινές ενδιαφέρον για το κοινό, αλλά και το ατομικό καλό, για την κοινωνία, την ποιότητα των Μέσων Ενημέρωσης και Έκφρασης. Η υποδοχή των Νέων Μέσων έγινε άγαρμπα, άτσαλα, χωρίς περίσκεψη. Όλοι στο ψητό και γρήγορα γιατί έχουμε αργήσει. (περισσότερα…)

Η αλήθεια είναι ότι το γήπεδο συνιστά μια ωραιότατη βαλβίδα αποσυμπίεσης, ένα ωραιότατο πεδίο εκτόνωσης των μαζών. Πιθανότατα, χωρίς τα γήπεδα θα βλέπαμε τις κοινωνίες μας να βυθίζονταν στο μίσος και την απροκάλυπτη βία. Το θέαμα που προσφέρει το ίδιο το κοινό του γηπέδου, η κερκίδα δηλαδή, χρησιμεύει ως ντεκόρ πίσω απ’ τις διαφημίσεις, που εμψυχώνει, πληρώνει το εισητήριο, προπηλακίζει ενίοτε τους αντιπάλους, απειλεί το διαιτητή, πανηγυρίζει στο δημόσιο χώρο τις νίκες της ομάδας. Το κοινό είναι πολυπληθές, παθιασμένο, έτοιμο για όλα, ακόμα και για την ακραία βία. Το κοινό άλλοτε είναι πειθήνιο, κι άλλοτε εξεγείρεται. Έχει τα σύμβολά του, τα ευαγγέλιά του, τους αρχηγούς, τους σχολιαστές, τους γραφικούς του. Τα άτομα μέσα στην κερκίδα εξομοιώνονται, οι διαφορές μεταξύ των οπαδών της κάθε ομάδας εξαφανίζονται, κι όλοι γίνονται ένας μπροστά στον εκάστοτε εχθρό. Κάποιοι παραγοντίζουν, άλλοι κάνουν εκκλήσεις του στυλ «έξω η βία απ’ τα γήπεδα», και «fair play». Εντωμεταξύ, εντός του γηπέδου παίζεται ένα παιχνίδι, το καθεαυτό θέαμα. Οι παίκτες ξεκινούν από ερασιτέχνες και κάποιοι απ’ αυτούς γίνονται επαγγελματίες. Όταν γίνουν επαγγελματίες, αμείβονται με υπέρογκα ποσά, για να κλωτσούν ή να πετούν μια μπάλα. Να βάζουν γκολ ή καλάθι στην αντίπαλη ομάδα, η οποία ανήκει σε αντίπαλο επιχειρηματία. Το γήπεδο είναι μια εμπορική υπόθεση εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ευρώ που βασίζεται στο θέαμα ενός ανταγωνισμού. (περισσότερα…)