Στο παρακάτω γράφημα βλέπουμε μια οικεία εικόνα. Πρόκειται για την ελεύθερη πτώση των διαφημιστικών εσόδων των εφημερίδων στις ΗΠΑ απ’ το 1950 ως το 2012.
To 2012 στις ΗΠΑ αναμένεται τα έσοδα απ’ τις διαφημίσεις να περάσουν το ιστορικό χαμηλό των 19 δις δολλαρίων. Όσα δηλαδή ήταν και το 1950. Παρόμοια είναι τα γραφήματα που δείχνουν την πτώση των εργζόμενων στον Τύπο, τις πωλήσεις, τους ανταποκριτές κ.λπ.
Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Οι εφημερίδες ήταν πάντα ζημιογόνες και χρησίμευαν στην πολιτική πίεση. Σήμερα βλέπουμε εφημερίδες να επιδοτούν τον καταναλωτή παρέχοντάς του προϊόντα τριπλάσιας αξίας απ’ την τιμής τους. Και πάλι οι πωλήσεις τους μειώνονται. Η εφημερίδα, η πρωϊνή προσευχή του αστού, αργοπεθαίνει. Στη Γαλλία ο Σαρκοζί έκανε μια προσπάθεια τόνωσης του γραπτού τύπου, δωρίζοντας συνδρομές σε 18χρονους και επιχορηγώντας τις επιχειρήσεις του Τύπου, αλλά ούτε κι αυτά τα έκτακτα μέτρα φαίνονται ικανά να ανακόψουν την καθοδική πορεία. (περισσότερα…)
Φέτος στις διακοπές μου επέλεξα να απέχω απ’ τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, να μη γράφω σ’ αυτά, να μην κάνω αναρτήσεις στο μπλογκ μου και να μην παρακολουθώ όσα γράφονται. Επιστρέφοντας συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει ελάχιστες ειδήσεις. Οι πιο σημαντικές απ’ αυτές με βρήκαν μόνες τους, είτε απ’ τις κυριακάτικες εφημερίδες που διάβαζα, είτε απ’ τους φίλους που μου τις μετέφεραν προφορικά στις κουβέντες. Φέτος το καλοκαίρι αφιέρωσα ελάχιστο χρόνο στην ενημέρωσή μου καθώς ένιωθα ότι έχω ενημερωθεί αρκετά όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Αντ’ αυτού διάβασα βιβλία, ζωγράφισα αρκετά, ξεκίνησα ένα μυθιστόρημα, παρατήρησα επί πολλή ώρα τα αστέρια, τα κύματα της θάλασσας, τα δέντρα, τα φυτά, έπαιξα μπάσκετ κι άλλα παιχνίδια, έκανα συζητήσεις, έρωτα, εκδρομές, οδήγησα σκάφος (!), κολύμπησα πολύ. Φυσικά και θα μπορούσα να τα είχα κάνει όλα αυτά, μπαίνοντας ταυτόχρονα μερικές ώρες και στο Διαδίκτυο, αλλά φέτος επέλεξα να απέχω. Ένιωσα τον κορεσμό της online παρουσίας και αποφάσισα να συνδεθώ στο Διαδίκτυο συνολικά μόνο μία ώρα μέσα σ’ ένα ολόκληρο μήνα και 10 ημέρες. Βέβαια, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, τσέκαρα πού και πού τα email μου στο κινητό τηλέφωνο, γεγονός που με κάνει να σκεφτώ ότι η αποχή μου δεν ήταν ολοκληρωτική κι ότι την επόμενη φορά θα πρέπει να απέχω κι απ’ το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Ομολογώ ότι γύρισα πίσω πολύ πιο ήρεμος, πολύ πιο φρέσκος κι ορεξάτος. Και κυρίως: πολύ πιο διαυγής. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα. Σκέφτομαι μάλιστα να επεκτείνω αυτή την προσπάθεια αποχής και μέσα στην ημέρα και στο μήνα. Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος για να τον σπαταλώ σε κατανάλωση θορύβου. Παρακάτω ακολουθούν μερικές σκέψεις με αφορμή την αποχή απ’ το Διαδίκτυο, σκέψεις που σκέφτομαι να προσθέσω στο καινούργιο μου βιβλίο για τα μπλογκ. Περιμένω τα σχόλιά σας.
Φέτος στις διακοπές μας νοικιάσαμε ένα δελφίνι και κάναμε μια ωραιότατη βόλτα!
Δίαιτα
Εκτιμώ απεριόριστα όσα κομίζει το Διαδίκτυο κι οι εφαρμογές του. Ταυτόχρονα όμως γνωρίζω ότι η χρήση του μοιραία υπόκειται σε περιορισμούς. Κάποιοι απ’ αυτούς είναι εξωτερικοί κι επιβάλλονται από θεσμούς, κοινότητες, κοινά αποδεκτούς κανόνες και μερικοί είναι εσωτερικοί, επαφίονται δηλαδή στον καθένα μας ξεχωριστά. Απ’ τα πρώτα χρόνια που κινούμαι στον ψηφιακό κόσμο έχω συνειδητοποιήσει ότι οι εσωτερικοί περιορισμοί γίνονται ολοένα και πιο περίπλοκοι. Καθώς η υπολογιστική ισχύς αυξάνεται, η πρόσβαση καθολικοποιείται κι εμφανίζονται ολοένα και περισσότερες συσκευές που διευκολύνουν τη χρήση, καθένας μας πια οφείλει να δημιουργήσει μια προσωπική ατζέντα χρήσης του Διαδικτύου και να θέσει με κάποιο τρόπο τα όριά του. Αυτό δεν είναι εύκολο διότι μάς λείπουν τα προηγούμενα, η συσσωρευμένη εμπειρία που θα λειτουργούσε παραδειγματικά. Στη διάθεσή μας έχουμε μόνο το παράδειγμα της τηλεόρασης, η οποία όμως δεν πρόλαβε να μπει στην τσέπη μας. Τώρα που το Διαδίκτυο είναι παντού χρειάζεται απ’ τον καθένα να στοχαστεί πάνω στη φύση του και να αποφασίσει τί επιθυμεί απ’ αυτό. Πολλοί χρήστες υποστηρίζουν άφοβα ότι θέλουν το Διαδίκτυο να τους συντροφεύει παντού, σε ό,τι κι αν κάνουν, όπου κι αν το κάνουν, κι ότι δε βρίσκουν το λόγο να απέχουν απ’ αυτό ούτε στιγμή. Οι πιο σκεπτικιστές υιοθετούν μια “δίαιτα” που περιορίζει τη χρήση του σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας, ενώ άλλοι προχωρούν και σε τακτά διαστήματα απόλυτης αποχής. (περισσότερα…)
Συνηθίζουμε δίπλα απ’ τον χαρακτηρισμό «λαϊκιστής» να τοποθετούμε τη λέξη πολιτικός. Ωστόσο δεν είναι μόνο οι πολιτικοί λαϊκιστές. Το βήμα τους το δίνουν λαϊκιστές δημοσιογράφοι, που είναι άριστοι στο να αναδεικνύουν τoυς λαϊκιστές σε κάθε κλάδο. Ο λαϊκισμός είναι μια φόρμα που ταιριάζει σε κάθε περιεχόμενο. Ο λαϊκιστής δημοσιογράφος είναι η ενσάρκωση του λαϊκισμού, αυτός προετοιμάζει το έδαφος για να γίνει αποδεκτός ο λαϊκιστής πολιτικός. Ο λαϊκιστής δημοσιογράφος στήνει το σκηνικό, κατασκευάζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κυριαρχήσει ο λαϊκισμός. Ο λαϊκιστής δημοσιογράφος γονιμοποιεί τον λαϊκιστή πολιτικό κι εγκαθιδρύει ένα καθεστώς συζήτησης όμοιο μ’ εκείνο του καφενείου. (περισσότερα…)
Manolis Andriotakis 