Follow @andriotakis
Το φιλμ “Η περίπτωση Λάρι Κράουν” (Larry Crowne, 2011) του Τομ Χανκς με πρωταγωνιστή τον ίδιο, είναι κατά τη γνώμη μου μετριότατο ως και αδιάφορο. Το κοινότοπο σενάριο, η άνευρη και χωρίς φαντασία σκηνοθεσία, η απουσία ευρημάτων, έμπνευσης και ενδιαφέροντος απ’ τη μεριά των ηθοποιών συνθέτει ένα παράδειγμα προς αποφυγή, μια διασκεδαστική ταινία για κατανάλωση στο σπίτι. Στο φιλμ ωστόσο υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο, το οποίο επιχειρεί κατά κάποιο τρόπο να συγκροτήσει ένα στερεότυπο για τους μπλόγκερ, σκιαγραφώντας ένα πρόχειρο πορτρέτο τους.

Ο πρωταγωνιστής, αφού χάσει τη δουλειά του γράφεται στο πανεπιστήμιο για να παρακολουθήσει κάποια μαθήματα. Ένα απ’ αυτά τα μαθήματα διδάσκεται απ’ την όμορφη Τζούλια Ρόμπερτς. Η Ρόμπερτς παίζει το ρόλο μιας κυνικής καθηγήτριας που έχει χάσει το ενδιαφέρον της για τη διδασκαλία, αλλά και για τη ζωή. Ο λόγος της κατάθλιψής της συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του άνδρα με τον οποίο συζεί. Πρόκειται για ένα γοητευτικό τύπο με ρυτίδες γύρω στα 50, ο οποίος συστήνεται στην ταινία ως μπλόγκερ. Τον γνωρίζουμε όταν η Ρόμπερτς τον πιάνει να βλέπει πορνό στον υπολογιστή του. Σύμφωνα με την Ρόμπερτς, ο άνδρας της αντί να γράφει ή να κάνει κάτι άλλο, βλέπει συνέχεια τσόντες. Γι’ αυτό το λόγο θα χάσει στο τέλος την αναμέτρηση με τον Τομ Χανκς, που είναι ο τίμιος, εργατικός, αξιαγάπητος και ταπεινός τύπος που δεν το βάζει κάτω ποτέ, που βλέπει τη θετική πλευρά της ζωής και φτάνει να κάνει παρέα με νέους που οδηγούν σκούτερ και βέσπα. (περισσότερα…)

Follow @andriotakis

Θεωρείτε απαραίτητη την ταυτοποίηση των οχημάτων με τους κατόχους τους; Γιατί την αρνείστε στους κατόχους των μπλογκ;

Πολλοί λένε ότι ακόμα κι αν ο Ελληνικός νόμος επιτρέψει την άρση του απορρήτου για λόγους συκοφαντικής δυσφήμισης, θα μείνει ουσιαστικά ανεφάρμοστος, αφού οι κάτοχοι των σέρβερ μπορούν να βρίσκονται σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, κάτι που σημαίνει ότι ένας αρμόδιος άλλης χώρας θα αποφασίσει αν θα αρθεί το απόρρητο ή όχι. Εδώ νομίζω ότι υπάρχει περιθώριο περαιτέρω έρευνας. Αν η νομοθεσία των ΗΠΑ δεν επιτρέπει την άρση του απορρήτου για λόγους συκοφαντικής δυσφήμισης, τότε πρέπει να βρεθεί τεχνικός, νομικός τρόπος να γίνει σεβαστός κι ο ενδεχόμενος Ελληνικός νόμος, που θα το ζητά. Αυτό που πρέπει να γίνει σαφές, είναι ότι παρά τις αντιφάσεις και τα φαινομενικά αδιέξοδα που τείνει να εδραιώσει το Διαδίκτυο, δεν είμαστε αμέτοχοι παρατηρητές των εξελίξεων. Κανείς μας δεν επιθυμεί να λογοκρίνει ή να φιμώσει το Διαδίκτυο. Όμως πρέπει να διασφαλιστεί ότι τα εγκλήματα κατ’ αρχήν θα προλαμβάνονται κι έπειτα, όταν γίνονται, θα εξιχνιάζονται. Ότι θα αποδίδεται δηλαδή δικαιοσύνη.

Δεν πρέπει να φύγουμε απ’ τη συζήτηση της ουσίας. Η ταυτοποίηση των μπλογκ δεν είναι καθόλου οπισθοδρομική ή αντιδημοκρατική. Ίσα ίσα. Εξασφαλίζει συνθήκες ισονομίας και δικαιοσύνης για όλους. Ας πάρουμε ένα θέμα που πολύ με απασχολεί, και για το οποίο γράφω και κάνω αρκετά πράγματα. Την οδική ασφάλεια. Η ταυτοποίηση των οχημάτων γίνεται μέσω των αδειών κυκλοφορίας του κάθε οχήματος. Όταν αγοράζεις ένα αυτοκίνητο ή μια μοτοσικλέτα προμηθεύεσαι την άδεια κυκλοφορίας του, και μαζί έναν μοναδικό αριθμό, την πινακίδα του. Θα συναινούσε κάποιος στην κατάργηση των πινακίδων στα αυτοκίνητα; Απίθανο. Για ευνόητους λόγους καταλαβαίνουμε ότι οι πινακίδες είναι απαραίτητες. Όταν κάποιο όχημα προκαλέσει ατύχημα, το πρώτο πράγμα που λέμε είναι αν σημειώθηκαν οι πινακίδες του. Η αντικοινωνική συμπεριφορά ενός οδηγού, δε θα μπορούσε ποτέ να εμποδιστεί, αν δεν υπήρχαν οι πινακίδες και η ταυτοποίηση των οχημάτων με τα οχήματά τους. Εν πάση περιπτώσει, επειδή το οδικό δίκτυο, πρέπει να είναι ασφαλές για όλους, έχουμε συμφωνήσει ότι πρέπει να υπάρχει για κάθε όχημα κι ένας υπεύθυνος για το νόμο. Είναι το πιο δίκαιο που μπορεί να γίνει. Φυσικά δεν προτείνω να εγκρίνει κάποιος ή να χορηγεί άδειες για ιστολόγια, ή για ιστοσελίδες. Σε καμία περίπτωση. Για να βγει κάποιος στο δρόμο πρέπει οπωσδήποτε να έχει αποδείξει ότι δε συνιστά κίνδυνο για τους άλλους, ότι αναγνωρίζει τη σήμανση κ.λπ. Για τη δημοσίευση κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο. Η εκπαίδευση θα αρκούσε.

Παρότι τα μπλογκ και οι ιστοσελίδες δεν είναι τόσο επικίνδυνα για την ανθρώπινη ζωή όσο οι δρόμοι, μπορούν κι αυτά να συμβάλλουν στην τέλεση αξιόποινων πράξεων. Γι’ αυτό χρειάζεται η εκπαίδευση, γι’ αυτό χρειάζεται ο υπεύθυνος απέναντι με το νόμο. Αυτό που λέω είναι ότι όταν κάποιος μου επιτεθεί, με συκοφαντήσει, με εκβιάσει, με βρίσει, θέλω να έχω τη δυνατότητα να ζητήσω απ’ τη δικαιοσύνη να αποδείξω ότι λέει ψέμματα, ότι με διαβάλλει κ.λπ. Δεν επιθυμώ να γνωρίζω τον κάτοχο ενός μπλογκ αν αυτός δεν συκοφαντεί, δεν εκβιάζει κ.λπ. Μπορεί να είναι όσο ανώνυμος ή ψευδώνυμος θέλει. Καθένας μπορεί να αγοράσει όποιο όχημα επιθυμεί, σε οποιοδήποτε χρώμα, και να το πηγαίνει οπουδήποτε επιθυμεί χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Αν όμως παραβιάσει κάποιο κόκκινο ή STOP, τότε διακινδυνεύει να τον δει κάποια κάμερα ή κάποιος άλλος οδηγός και να τον καταγγείλει. Ομοίως, καθένας μπορεί να φτιάξει κάποιο μπλογκ και να γράφει ό,τι επιθυμεί. Αν όμως παραβιάσει κάποιο νόμο θα πρέπει να ξέρει ότι θα βρεθεί ενώπιον της δικαιοσύνης. Αν θέλουμε δίκαιες συνθήκες για όλους, η ταυτοποίηση, όταν υπάρχει προσβολή προσώπου, εκβίαση ή άλλη παραβίαση νόμου, είναι αυτονόητη κι επιβεβλημένη.