Κατηγορία: SOCIAL MEDIA

Στο φιλμ Contagion ένας τύπος εμφανίζεται απ’ το πουθενά δηλώνοντας ότι είναι συγγραφέας και πλησιάζει έναν γιατρό για να του αποσπάσει πληροφορίες σχετικά μ’ έναν θανατηφόρο ιό. Ο γιατρός προσπαθεί να τον αποφύγει και τον μειώνει λέγοντάς του ότι δεν είναι συγγραφέας. Όταν ο τύπος του λέει ότι είναι μπλόγκερ, ο γιατρός του απαντά ότι το μπλόγκινγκ δεν είναι γράψιμο, το μπλόγκινγκ είναι γκραφίτι με στίξη. Καθώς εξελίσσεται το φιλμ ο μπλόγκερ απαξιώνεται εντελώς σαν χαρακτήρας, και στο τέλος καταλαβαίνουμε ότι είναι απλά ένας απατεώνας. Στην ποπ κουλτούρα ο μπλόγκερ έχει γίνει συχνά συνώνυμος της φαιδρότητας. Όμως εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα σοβαρότερα. Γιατί τόσο μένος ενάντια στους μπλόγκερ; Είναι άραγε το μπλόγκινγκ μια μορφή ρύπανσης του δημόσιου λόγου, όπως είναι συχνά το γκραφίτι για τους δημόσιους χώρους; (περισσότερα…)

Παρατηρώντας στα Social Media διάφορα κύματα φθόνου εναντίον προσώπων σκέφτομαι πόσο αναγκαίο είναι ένα καινούργιο συμβόλαιο επικοινωνίας με τους άλλους. Υπάρχει πάρα πολύ θυμός τριγύρω, το έχω ξαναπεί, που είναι απόλυτα δικαιολογημένος σε πολλές περιπτώσεις, αλλά η βία και οι επιθέσεις δε θα κατορθώσουν να μας βγάλουν απ’ τα αδιέξοδα. Πρέπει να επανεφεύρουμε τρόπους του υπάρχειν και του συνυπάρχειν κι αυτό δεν θα το κάνουμε επιτιθέμενοι ή καταπιέζοντας τους άλλους. Ξέρω πως τα αντεπιχειρήματα είναι πολλά. Εδώ χρειάζεται θάρρος και ωριμότητα για να συνυπάρξουμε ειρηνικά και να μην αλληλοεξοντωθούμε στο όνομα κενών λόγων. Και για να το κάνουμε αυτό αναγκαστικά πρέπει να βρούμε τρόπους επικοινωνίας με τους άλλους. Να συνυπογράψουμε ένα νέο συμβόλαιο επικοινωνίας μεταξύ μας. Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης είναι μια μεγάλη ευκαιρία για να αποδείξουμε ότι μπορούμε να συνομιλούμε, να διαφωνούμε, να συνεργαζόμαστε, αλλά κυρίως να συνυπάρχουμε ειρηνικά, χωρίς να εκμηδενίζουμε τον άλλο. Η ανοιχτοσύνη και η δημοσιότητα, η διαφάνεια του Διαδικτύου μπορούν να γίνουν καταλύτες για μια καινούργια κουλτούρα διαλόγου και συνύπαρξης. (περισσότερα…)

Έγραψα χθες ένα tweet που διαβάστηκε από πολλούς και συζητήθηκε αρκετά.

https://twitter.com/andriotakis/status/172228333390663680

Τα πολλά retweet, τα favorite αλλά και τα καλά λόγια ήταν τόσο πολλά που ήταν αδύνατο να απαντήσω στον καθένα χωριστά. Μαζί με τα θετικά σχόλια όμως, όπως ήταν αναμενόμενο, κάποιοι φίλοι και φίλες διαφώνησαν με αυτό που έγραψα. Παραθέτω παρακάτω τα κριτικά tweet. Θα προσπαθήσω να απαντήσω κατηγοριοποιώντας τα:

1. Η μούτζα δεν είναι πολιτικό εργαλείο. Η μούτζα είναι πρακτική κι αντίδραση γηπέδου. Δε μπορεί να επιφέρει καμία αλλαγή.

Στη δημοκρατία, οι αλλαγές έρχονται μέσα από οργανωμένες πιέσεις εκλεγμένων αντιπροσώπων και δομών, κι από τις εκλογές.

2. Τα παιδιά δεν ψηφίζουν απ’ τα 14 γιατί δε θεωρούνται ικανά να πάρουν τόσο σοβαρές αποφάσεις. Με το να τα φανατίζουμε και να τους δίνουμε την εντύπωση ότι οι μούτζες έχουν κάποιο αποτέλεσμα απλά τα παραπληροφορούμε και τα αποπροσανατολίζουμε.

3. Φυσικά κι είναι δικαίωμα του καθενός να κάνει ό,τι επιθυμεί. Όμως κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της. Η μούτζα, εκτός απ’ το ότι δεν πετυχαίνει τίποτα, κατεβάζει συνολικά και το επίπεδο της συζήτησης, της αντιπαράθεσης. Στη μούτζα ή σε όποια λιγότερο ή περισσότερη βίαιη αντίδραση, ο άλλος θα απαντήσει αναλόγως.

4. Αν οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν είναι ικανοί να κάνουν κάτι τέτοιο, τότε πρέπει η κοινωνία να το απαιτήσει.

5. Αυτό που με προβλημάτισε όμως περισσότερο στις απαντήσεις ορισμένων ήταν η αίσθηση ότι δε γίνεται αλλιώς, κι ότι το μέλλον είναι μακριά.  Ότι πρέπει κάτι να γίνει αυτή τη στιγμή, ακόμα κι απ’ τα παιδιά. Είναι σοκαριστικό πόσο εύκολα μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά όργανα των δικών μας διαθέσεων και αδιεξόδων. Αυτό που πρότεινα ήταν να διδάξουμε στα παιδιά τα κριτήρια για να ψηφίζουν αύριο. Για να μην τα τυφλώσουμε, για να μην τα φανατίσουμε. Να τους δώσουμε δηλαδή τα εργαλεία να σκέφτονται και να ψηφίζουν ως υπεύθυνοι πολίτες κι όχι σαν οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων. (περισσότερα…)