Κατηγορία: SOCIAL MEDIA

Το φαινόμενο είναι συχνό. Κάποιος ανεβάζει μια φωτογραφία σε κάποιο μπλογκ, σε κάποια ιστοσελίδα, σε κάποιο Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης. Βάζει ένα τίτλο που υπονοεί πολλά, γράφει κι ένα κειμενάκι με μερικές εξυπνάδες, και περιμένει την πρώτη αντίδραση. Όταν η ανάρτηση αγγίζει τη χορδή του πρώτου “ευαίσθητου” χρήστη αρχίζει το πανηγύρι. Ο πρώτος σχολιαστής δίνει τον τόνο κι είναι, μετά τον εμπνευστή της ανάρτησης, ο αρχιπήθικος της ιστορίας μας. Ταυτόχρονα, κι αφού η ανάρτηση αρχίζει να ποστάρεται ακαριαία σε κάθε πιθανό μπλογκ και να γίνεται αλλεπάλληλα share στο Facebook και retweet στο Twitter, ξεκινούν τα σχόλια της αγέλης των πιθήκων. Όσο πιο γελοίο κι ανύπαρκτο είναι το επιχείρημα της ανάρτησης, τόσο πιο σφοδρή η αντίδραση των πιθήκων. Όσο πιο αναγνωρίσιμος ο στόχος τόσο πιο εγγυημένο το αποτέλεσμα της μαζικής επίθεσης. (περισσότερα…)

Την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου, στις 10.30 π.μ. θα γίνει μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα για το Διαδίκτυο και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο «Άρτεμις» Μαρκοπούλου, η οποία διοργανώνεται απ’ τον πολύ δραστήριο Δήμο Μαρκοπούλου. Και πιστέψτε με, δεν το λέω επειδή συμμετέχω ως ομιλητής. Επειδή έχω παρακολουθήσει τη διαδικασία μέσα απ’ την οποία θα προκύψει η ημερίδα, σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να έρθετε στην εκδήλωση, γιατί θα δείτε στην πράξη όλα αυτά που πρέπει να μας απασχολούν σε σχέση με το Διαδίκτυο.

Τα τελευταία 3 χρόνια είμαι πολύ τακτικός χρήστης του Twitter. Τελευταία έκανα μερικές παρατηρήσεις που ξεκίνησαν απ’ την παρατήρηση του ίδιου μου του εαυτού, δηλαδή της δικής μου χρήσης. Καθώς γράφω αρκετά στο Twitter συνειδητοποίησα ότι το πιο προσφιλές σε εμένα στυλ για να περιγράψω ένα οποιοδήποτε νοσηρό φαινόμενο -που ξέρω ότι δυσκολεύει τη ζωή στην Ελλάδα- είναι η ΕΙΡΩΝΕΙΑ. Απ’ τη στιγμή που το παρατήρησα, είπα να σταματήσω να γράφω ειρωνικά ποστ, και μαντέψτε τι έγινε. Ο όγκος των αναρτήσεών μου μειώθηκε δραστικά. Ταυτόχρονα, άρχισα να διαβάζω πιο προσεκτικά τις αναρτήσεις ανθρώπων που ακολουθώ και παρατήρησα κάτι εξίσου εκπληκτικό. Είμαστε ένα έθνος ειρώνων. Πρόσωπα που εκτιμώ πολύ, αλλά και πρόσωπα που δεν έχουν κατά τη γνώμη μου μεγάλη αξιοπιστία, επιδίδονται, όπως κι εγώ άλλωστε, σε μια καθημερινή άσκηση στην ειρωνεία. Το άλλο εντυπωσιακό που παρατήρησα είναι ότι στο μπλογκ μου δεν ήμουν σχεδόν καθόλου είρωνας. Άραγε η πλατφόρμα του Twitter διευκολύνει αυτό το στυλ, ή απλούστερα εκεί επηρεάζεσαι πολύ απ’ τους άλλους χρήστες και κατά συνέπεια προσαρμόζεσαι στα δημοφιλή στυλ; (περισσότερα…)