Ο επιθανάτιος ρόγχος των blog;

Το καλοκαίρι που μας πέρασε ο Jason Calacanis, ανακοίνωσε «με βαριά καρδιά και πολλή περίσκεψη» ότι θα αποσυρθεί απ’ το ιστολογείν, καθώς «αυτό ήταν το σωστό για τον ίδιο και την οικογένειά του». Ο Calacanis είναι ο ιδρυτής της Weblogs, Inc., μιας εταιρείας δικτύωσης ιστολογίων που πωλήθηκε στην AOL, κι ένα απ’ τα πλέον επιφανή μέλη της αμερικανικής μπλογκόσφαιρας. Την είδηση τη διαβάζω στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Economist, σ’ ένα άρθρο με τίτλο «Oh, Grow up» (άντε, μεγάλωσε). To blogging, αναφέρει το περιοδικό, έπαψε να είναι αυτό που ήταν, γιατί έγινε mainstream. Κι ακολουθεί το άρθρο, στο οποίο διαφαίνεται μια κάποια αποδυνάμωση του Μέσου, κι ένα σχεδόν κυνικό άδειασμα των ελπιδοφόρων χαρακτηριστικών του. Για το Economist τα ιστολόγια ήταν μια μόδα, κάτι επαναστατικό ενδεχομένως, που όμως πέρασε, δίνοντας τη θέση του σε νέες διαδικτυακές εφευρέσεις και μόδες όπως τα μικρο-ιστολόγια τύπου Twitter, ή άλλες υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook ή το MySpace.

Ο Calacanis λέει ότι καταβλήθηκε απ’ την μεγάλη προσπάθειά του να μείνει στην αφρόκρεμα των μπλόγκερ. Εκτός από σκληρότατη δουλειά, λέει, προκειμένου να μείνεις στη Λίστα Α των ιστολόγων, χρειάζεται και πολύ βιτριόλι. «Σήμερα η μπλογκόσφαιρα είναι τόσο φορτισμένη, τόσο πολωμένη, και τόσο γεμάτη μνησίκακους ανθρώπους που μισούν οτιδήποτε, που απλά δεν αξίζει» σημειώνει ο Calacanis στο άρθρο του Economist.

Τη στιγμή που παρουσιάζεται εμφανώς μια μετατόπιση του ενδιαφέροντος των χρηστών σε άλλα κοινωνικά Μέσα, τα μεγάλα και παραδοσιακά Μέσα ενσωματώνουν αυξανόμενα στις σελίδες τους τα blog. «Τώρα» αναφέρει το περιοδικό, «σχεδόν κάθε εφημερίδα, κάθε ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός σταθμός, έχει τα δικά του ιστολόγια, τα οποία ανανενώνει με πολύ πιο γρήγορο ρυθμό απ’ ότι θα μπορούσε ένας μεμονωμένος ιστολόγος». Επιπλέον, πολλοί ιστολόγοι γίνονται υπάλληλοι παραδοσιακών Μέσων ενώ την ίδια στιγμή αρκετοί μπλόγκερ ανοίγουν τις δικές τους επιχειρήσεις. Τα ιστολόγια στις ΗΠΑ έχουν γίνει mainstream, γράφει ο Economist. Μπλογκ όπως το HuffingtonPost.com και FreeRepublic.com έπαιξαν πολύ ενεργό ρόλο στις πρόσφατες αμερικάνικες εκλογές, ενώ η κρίση έχει αρχίσει ήδη να θίγει τα διαφημιστικά έσοδα πολλών εταιρειών που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά με το ιστολογείν.

Το περιοδικό διατείνεται ότι τα μπλογκ ως «πλατφόρμες αυτοδημοσίευσης κειμένων με ανάστροφη χρονολογική σειρά και άμεση δυνατότητα σοχλιασμού» πιθανώς να πεθάνουν, όπως πέθαναν τα PDA, οι υπολογιστές παλάμης. Όμως οι βασικές λειτουργίες των PDA έχουν εγκατασταθεί πλέον σε κάθε κινητό τηλέφωνο. Με τον ίδιο τρόπο που και τα ιστολόγια θα ενσωματωθούν σε άλλες νεότερες υπηρεσίες. Σαν να λέμε, «πάμε για άλλα».

Λαμβάνοντας υπόψη τα λεγόμενα του Calacanis αλλά και παρατηρώντας την ελληνική μπλογκόσφαιρα από πολύ στενά, θεωρώ κι εγώ ότι όντως βιώνουμε μια σταδιακή υποχώρηση του φαινομένου. Μπορεί να συνεχίζει να αυξάνεται ο αριθμός των ιστολογίων, αλλά δε βλέπουμε ποιοτικές διαφοροποιήσεις που θα δικαιολογούσαν μεγάλη αισιοδοξία. Εν πολλοίς, τα μπλογκ άκμασαν χωρίς να αλλάξουν πολλά πράγματα στο τοπίο των Μέσων ή της κοινωνίας γενικότερα. Αν βλέπουμε να διογκώνεται κάτι με συνέπεια, είναι τους ίδιους τους μπλόγκερ να δρουν υπό καθεστώς πίεσης. Προκειμένου να συντηρούν μεγάλες επισκεψιμότητες, αναγκάζονται να προκαλούν, να βάζουν τίτλους «πιασάρικους», να γίνονται τελάληδες του εμπορεύματός τους, να κινούνται διαρκώς σε τεντωμένο σχοινί, να προσπαθούν εναγωνίως να έλξουν το ενδιαφέρον. Κάποιοι το καταφέρνουν πολύ καλά, πληρώνοντας όμως το τίμημα του άγχους και της πίεσης να κάνεις υποχρεωτικά το ιστολόγιό σου δημοφιλές. Κατά μια έννοια, οι μπλόγκερ πρώτης γραμμής συμπεριφέρονται υπό το καθεστώς πίεσης μιας, αόρατης προς το παρόν AGB, και των μετρήσεών της. Αλλά ούτε αυτή είναι η αιτία της διαφαινόμενης παρακμής. Η κύρια αιτία, κατά τη γνώμη μου έγκειται στην επιφανειακή πρόσληψη των νέων τεχνολογιών, και στην απροθυμία μας να ασχοληθούμε με τα ζητήματα σε βάθος. Τα μπλογκ στη συνείδηση πάρα πολλών χρηστών, κι όχι μόνο, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μορφή εκτόνωσης, μια άλλη εκδοχή ποδοσφαιρικού γηπέδου ή αρένα δηλαδή.

Σε κάθε περίπτωση όμως, το στοίχημα των ιστολογίων παραμένει αναλλοίωτο. Η παροδική και ρηχή δημοφιλία του φαινομένου, ο εναγκαλισμός και η επίθεση των παραδοσιακών Μέσων, οι «σειρήνες της αγοράς» και ο ανταγωνισμός, τίποτα δε μπορεί να ακυρώσει την ευκαιρία που δίνεται στους πολίτες να πάρουν τα Μέσα στα χέρια τους, να παραμείνουν ανεξάρτητοι, να αποτελέσουν πραγματικό Παράδειγμα και να μιλήσουν μια γλώσσα που ποτέ άλλοτε δε μιλήθηκε με τόσο θάρρος και τόση ζωντάνια.

22 Comments

  1. Σε γενικές γραμμές Θα συμφωνήσω μαζί σου.
    Θέλω να απλά να προσθέσω πώς όπως και για την τηλεόραση φτιάχνονται εκπληκτικά πράγματα άλλα δεν βλέπουν το φως της «δημοσιότητας» γιατί κάποιοι «υπεύθυνοι» διαλέγουν τι θα προβάλλεται, το ίδιο συμβαίνει και στα έντυπα μέσα, υπάρχουν εκπληκτικά άρθρα και θέματα αλλά κατά την γνώμη των υπευθύνων δεν αξίζουν προβολής.
    Ειδικότερα στην Ελλάδα αυτό έχει να κάνει κατά μεγάλο ποσοστό με την ανυπαρξία της αξιοκρατίας και του επαγγελματισμού και με το αδυσώπητο κυνήγι του χρήματος.
    Κατά την ίδια έννοια το ίδιο συμβαίνει και στα Blogs. Υπάρχουν εκπληκτικά ιστολόγια αλλά δεν υπάρχει το μέσο που θα τα προβάλει, ίσως μια πιο σοβαρή δουλειά στο πεδίο τον aggregators να βοηθούσε σε αυτό, από την άλλη δεν βοήθα και η ίδια υπερφίαλη στάση των αναγνωστών, όλα μοιάζουν επιφανειακά και όντως λόγο του λίγου χρόνου, του χαμηλού επιπέδου αλλά και της mainstream στάσης προς την ζωή, η δύναμη των blogs πάει χαμένη.
    Τι να πω φίλε μου; ίδωμεν.

  2. Αν μου επιτρέπεται, σαν άνθρωπος της τηλεόρασης, θα συμφωνήσω με τον Nick. Και θα το προσυπογράψω, γιατί η ανάλυση είναι μια τεράστια κουβέντα.

  3. Ακριβώς αυτό λέω κι εγώ, ότι φταίμε κι εμείς γιατί τις περισσότερες φορές αγγίζουμε απλά την επιφάνεια των θεμάτων και ακόμα χειρότερα. ο σχολιασμός στα posts έχει αρκετές φορές ένα στιλάκι χειρότερο κι από κουβεντούλα του καφενείου.
    Πολύ λίγοι μπαίνουν πραγματικά στον κόπο να εμβαθύνουν και να γίνει μια συζήτηση πάνω στα θέματα που επιλέγουν να σχολιάσουν.
    Προχθές έκανα ποστ για το Zeitgeist Movement, το οποίο θεωρώ ένα θέμα που θα μπορούσε να συζητηθεί πολύ, αλλά…άφαντοι οι users, blogers κλπ.
    Το ίδιο και σε ετούτο το ποστ, θα μπορούσε να ξεκινήσει μια ωραία κουβέντα…αλλά όπως είπα και πριν …ίδωμεν.

    Βγαίνει και κατι άλλο απο αυτή την υπόθεση, θα γίνει ένα ξεκαθάρισμα, βλέπεις το ίδιο το μέσο δίνει την δυνατότητα της αυτοκάθαρσης.

    Επίσης συμφωνώ εξ ολοκλήρου με αυτό που λες, «Σε κάθε περίπτωση όμως, το στοίχημα των ιστολογίων παραμένει αναλλοίωτο.»

  4. Αγαπητέ χαίρομαι που θίγεις αυτό το θέμα.
    Η αλήθεια είναι ότι συχνά έχω κατηγορηθεί όταν υποστήριζα πως έχουμε υπερτιμήσει την δύναμη των ιστολογίων μας, όταν πιστεύουμε πως μας κάνουν να ξεχωρίζουμε. Αυτό δεν σημαίνει πως θα πάψουν να υπάρχουν ιστολόγια αλλά πως θα είναι τόσα πολλά που το να έχεις μπλογκ δεν θα σε κάνει ξεχωριστό. Δεν είναι το ιστολόγιο που μας δίνει προσωπικότητα αλλα΄η προσωπικότητά μας που μας κάνει ΚΑΙ καλούς ιστολόγους. Όσο για την ένταξη των ιστολόγων στο δημοσιογραφικό σύστημα που αυτή την στιγμή υποτίθεται πως ανταγωνίζονται, είναι αναπόφευκτη και φυσιολογική. Κάποτε δημοσιογράφος θα γινόταν αυτός που έγραφε καλές εκθέσεις στο σχολείο, τώρα απλά οι εκθέσεις αυτές είναι δημόσια προσβάσιμες.

  5. Υπερβολές. Τα blogs είναι ένα ακόμη media. Φυσικά ξεφούσκωσε το trend, αλλά σαν μέσο θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν (άλλον) ένα τρόπο να εκφραστούν.

  6. Διαφωνώ σε δύο σημεία. Πρώτο, όποιος επιχειρεί να συγκρίνει το blogging με τα θλιβερά facebook, myspace κλπ, τις πλατφόρμες αποκοινωνικοποίησης και αποπολιτικοποίησης αμερικανοθρεμμένου παλιμπαιδισμού, είτε δεν ξέρει για τις δυνατοτητες των μέσων για τα οποία μιλάει, είτε κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια (πχ χρησιμοποιούσε το μπλογκ του για καμάκι, κοννέ, σαχλαμάρισμα ασύστολο), είτε έχει πρόσβαση σε data που αφορούν μπλογκζ όπως αυτά που ανέφερα. Δεύτερο, το blogging στον ελληνικό χώρο είναι σχετικά πρόσφατο φαινόμενο και η σύγκριση με ό,τι συνέβη σε US, UK κλπ είναι μάλλον ατυχής. Έτσι αν μέχρι τώρα δύο συγκρίσεις είναι μάλλον άστοχες, δε βρίσκω λόγο να δεχτώ το βασικό ισχυρισμό του άρθρου.
    Συμφωνώ με τον parafonos ότι στο σχολείο οι καλοί εκθεσιογράφοι προσανατολίζονταν στη δημοσιογραφία κάτω από το πανταχού παρόν ερώτημα «τι θα γίνω όταν μεγαλώσω». Θέλω να πιστεύω πως οι ιστολόγοι σαν μεγάλα παιδιά έχουν απαντήσει στο παιδικό ερώτημα, έχουν περάσει και τις παιδικές τους ασθένειες και ιστολογούν επειδή γουστάρουν. Και τίποτα άλλο.

  7. Θα συμφωνησω κι εγω μαζι σου.Σε ενα μεγαλο ποσοστο των μπλογκς , συμβαινουν πραγματα και θαυματα.
    Κολακειες ,αστειακια χαζοχαρουμενα, ¨επιδειξη¨ αγωνιστικης ταυτοτητος,παρακλησεις στηριξεως και πολλα αλλα διαφορα.
    ΟΥΣΙΑ ΜΗΔΕΝ ….ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

    Αυτα δεν ειναι μπλογκς,ειναι ….μεσημεριαναδικα.Επιεικως, κατα την κριση μου.

  8. Ισως η ποιοτητα των Εδώ Blogs να αντανακλά και την Ρηχή προσληψη οχι μονο των νεων τεχνολογιων αλλά και καθε ιδεας ,ιδεολογιας ,θεωριας στην Ελληνική κοινωνια και ιδως στους Σαχλους που παριστανουν την πρωτοπωρια της

    Απο την αλλη ομως εχω την εντυπωση οτι κατι αρχιζει να αλλάζει..Και στην Ελληνική κοινωνια – Χαθώς η χαζοχαρουμενη αισοδοξια των τελευταιωνν χρονων δινει τη θεση της στο Πραγματικό ..καποιες Πραγματικές αντιθεσεις και οχι οι ανοητες επιδειξεις υφους αρχιζουν να αναδεικνυονται ..
    Και αυτόθα φανει Και στην Μπλογκοσφαιρα ..Ηδη αρχιζει να φαινεται . Νομίζω.

  9. Ένας τρόπος να μη «κάνουμε blogging» είναι να γράφουμε για το «φαινόμενο blogging» όπως ακριβώς συμβαίνει με το σεξ. Το κείμενο περιέχει αρκετές «αληθείς» προτάσεις. Άλλες τόσες υπάρχουν και στα σχόλια.

  10. Καλημέρα,

    όταν για ενα αντικείμενο η ένταση που υπάρχει από τους εμπλεκόμενους έχει ξεπεράσει κάποια όρια, αρχίζει η ενδοσκόπιση και η ανάλυση των παρελθόντων γεγονότων. Αυτό θεωρώ ότι ισχύει και στην περίπτωση των blogs για τα οποία ίσως γίνεται περισσότερο συζήτηση για την εν δυνάμει ισχύ τους παρά για το ίδιο τους το υλικό (τουλάχιστον στην Ελλάδα).
    Όταν μπαίνει ένα φαινόμενο σε αυτή τη διαδικασία είναι πολύ έυκολο να δεί και την πόρτα της εξόδου, κοινώς να χάσει την ισχύ του μιας και όλοι ασχολούνται και δίνουν ιδιαίτερα μεγάλη σημασία σε χαρκατηριστικά τα οποία θα περνούσαν απαρατήρητα αν υπήρχε πραγματικό αντικείμενο προς παρατήρηση.
    Συμπερασματικά, αυτό που νομίζω είναι ότι είναι πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση για τα blogs, αλλά για μένα έχει περισσότερη σημασία να postaρω και να μπορώ να συζητώ με τους φίλους και γνωστούς τα θέματα στα οποία αναφερομαι… Τώρα, η διατήρηση ενός δημοφιλούς blog, όντως πιστεύω ότι είναι σχδόν ουτοπικό για κάποιον μεμονομένο blogger μιας και δεν υπάρχουν σε αυτή τη δομή δημοσιογραφίας οι απαραίτητες συνέργειες ώστε να παραχθεί κάτι το τόσο ελκυστικό σε σχεδόν καθημερινή βάση. Παλιότερα, σε blog που διατηρούσα, παρατηρούσα επισκεψιμότητες με αποτέλεσμα η θεματολογία που ανέπτυσσα να επιρρεάζεται από το τι ψάχνει ο μέσος Έλληνας στο διαδύκτιο. Κατέληξα σε ένα έκτρωμα το οποίο το έκλεισα… με αυτή την έννοια, ναι τα blogs πεθαίνουν, όμως η πλατφόρμα-μέσο εξακολουθεί να υπάρχει και να είναι διαθέσιμο για να το χρησιμοποιήσουν όλοι, πιο ώριμοι.

  11. Αγαπητοί σχολιογράφοι, είναι αδύνατο να απαντήσω σε καθέναν χωριστά. Συμφωνώ με πολλά απ’ αυτά που έχετε γράψει αλλά θέλω να σταθώ κυρίως σ’ ένα θέμα:

    Το λεγόμενο μετα-μπλόγκινγκ θεωρείται από πολλούς σαν αμαρτία. Λένε π.χ. ότι «προτιμώ να κάνω μπλόγκινγκ, παρά να μιλάω για αυτό», κάτι που είναι απόλυτα σεβαστό. Ωστόσο, το να συζητάμε πάνω στη φύση, τις δυνατότητες, τις προοπτικές και τους ενδεχόμενους κινδύνους των νέων τεχνολογιών είναι μια κατάσταση του πνεύματος κυρίως που πρέπει κι αυτή να εκδημοκρατιστεί, να μην είναι προνόμιο των πανεπιστημίων ή των Think-tank, των κομμάτων, των Μέσων κ.λπ.

    Η ρηχότητα της πρόσληψης νομίζω οφείλεται στο παραπάνω, καθώς τα Μέσα και γενικότερα το «κοινό» εστιάζει στις ιστορίες επιτυχίας ή αποτυχίας. Ελάχιστοι ενδιαφέρονται να κάνουν τη δουλειά της ανάλυσης, της κριτικής, της συζήτησης περί των δυναμικών και των προοπτικών -κάτι σε που τελικά είναι υπόθεση πολύ περισσοτέρων. Ὀμως τα ταμπού και οι αγκυλώσεις στην Ελλάδα αντιστέκονται, και μάλιστα αντρεστραμμένα. Δηλαδή, λέει ο άλλος, εγώ προτιμώ να οδηγώ παρά να συζητώ για την οδήγηση. Τώρα ο άλλος μπορεί να οδηγεί εντελώς προβληματικά, να τρέχει εκτός ορίων σε κατοικημένες περιοχές, να μη δίνει προτεραιότητα, να βλέπει τους πεζούς σαν στόχους που δίνουν μπόνους, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Αυτός προτιμά να οδηγεί. Μην τον ενοχλείτε με συζητήσεις περί ασφαλούς οδήγησης κ.λπ. Βέβαια, την ίδια στιγμή κάποιοι βολεύονται απ’ αυτή την κατάσταση…

    [Το σχόλιο σου αγαπητέ Papo, (μου γράφεις Fail!) το εκλαμβάνω ως χιούμορ]

  12. Δεν ξερω αν ερχεται σιγα σιγα το τελος των ιστολογιων η οχι αλλα θα συμφωνησω πως για πολλους ειναι ενα ειος εκτονωσης.
    Εχω βρει πολλα ιστολογια που δεν αξιζει ουτε καν να ριξεις μια ματια αλλα και καποια αλλα σαφως πιο λιγα που ειναι πραγματικα διαμαντια!
    Θα συμφωνησω με τον Ανδρεα στο οτι η πλατφομα-μεσο θα εξακολουθει να υπαρχει και θα προσθεσω πως η δυναμη του μεσου ειναι τεραστια!
    Καποιοι το εχουν αντιληφθει αυτο εδω και καιρο και ηδη κανου ενεργειεςγια να περιορισουν την δυναμικη αυτη!!
    Ελπιζω να μην τα καταφερουν!

  13. Πολύ ωραία η παρομοίωση του blogging με την οδήγηση… προσωπικά μου πάτησες τον κάλο!!! Όντως, το να μετακινείς ένα κουτί με τέσσερις ρόδες έχει τεράστια διαφορά από το να οδηγείς πραγματικά ένα καλόστημένο αυτοκίνητο. Πολλές ήταν οι φορές που δεν μπορούσα να αποδεχτώ ανθρώπους που δεν είχαν την αντίληψη της οδηγικής ικανότητας και δεν μπορούσαν να αποδόσουν την πραγματική αξία σε οχηματα υψηλής οδηγικής αξίας. Από την άλλη, υπάρχει πολύς κόσμος που αντιμετωπίζει το αυτοκίνητο πολύ απλοϊκά, γιατί απλώς του καλύπτει μια απλή ανάγκη, αυτή της μετακίνησης και τίποτα περισσότερο. Υπάρχουν και αυτοί που κάνουν τη μόστρα τους με το αυτοκίνητο, αυτοί που επιβεβαιώνουν το εγώ τους, αυτοί που καταξιώνονται κοινωνικά…
    Καθένας από τη δικιά του οπτική χρησιμοποιεί το ίδιο μέσο για να καλύψει τις ανάγκες του. Έτσι και το blogging. Αν μπορείς να πεις λοιπόν ότι το blogging πεθαίνει, μπορείς να το πεις για μια μόνο έκφανση του, για συγκεκριμένους λόγους. Το μέσο εξακολουθεί να υπάρχει και μπορεί να χρησιμοποιηθεί όσο ποτέ.
    Απλά η διαφωνία μου βρίσκεται στο κατα πόσο (ποσοτικά) μπορεί να γίνεται κουβέντα για τα blog συνεχώς, όλοι να ανεβάζουν post για τη λεγόμενη blogoσφαιρα και για το κατάντημα της και να μην βλέπουμε να ανεβαίνει ενδιαφέρον υλικό, ενδιαφέρουσες απόψεις, δημοσιογραφικά άρθρα από απλούς πολίτες μη επαγγελματίες.
    Φιλικά,
    Ανδρέας

  14. Ανδρέα, αναφέρομαι περισσότερο στην εμπειρία και την πρακτική της οδήγησης παρά στα «μέσα» της, αν κι αυτά ακόμα πρεπει να είναι υπό συζήτηση (π.χ. παρέχουν ικανοποιητικές εγγυήσεις ασφάλειας σε παιδιά;) Τώρα, υποστηρίζω ότι το μπλόγκινγκ όπως και καθετί που αφορά δημόσιες (αλλά και διωτικές) σφαίρες, πρέπει να γίνεται αντικείμενο διαλόγου. Το κείμενό μου αναφέρεται σ’ ένα άλλο κείμενο, που λέει εμμέσως πλην σαφώς, ότι τα ιστολόγια θα γίνουν μια default υπηρεσία, και θα δώσουν τη θέση τους σε κάποια νέα διαδικτυακή «μόδα». Αυτό, αν δε μείωνε τη δυναμική των ιστολογίων ως «δυνητικά Μέσα των πολλών», δε θα ενοχλούσε καθόλου γιατί είναι αληθές. Τα μέσα εξελίσσονται (κι αυτό δεν είναι πάντα ωφέλιμο για τους πολλούς). Η ταχύτητα βέβαια, με την οποία ανακοινώνονται οι τεχνολογικές επαναστάσεις, είναι κάτι που επίσης πρέπει να μας προβληματίζει.

  15. το διαδίκτυο ήρθε για να μείνει.

    τα ουσιώδη κείμενα-καταθέσεις θα μείνουν και θα συνεχίσουν να προσφέρουν στην ανθρωπότητα, είτε μέσω μιας ιστολογικής (άρα διαδραστικής) πλατφόρμας, είτε από τις κλασσικές (στατικές) ιστοσελίδες, είτε ακόμη μιας άλλης που θα εφευρεθεί στο μέλλον…

    Σε κάθε περίπτωση ο Λόγος έχει το πάνω χέρι και θα συνεχίσει να επηρεάζει θετικά ή αρνητικά.

    Ο Λόγος αυτός, μέσω του διαδικτύου θα συνεχίσει να αναπτύσσεται, η δημοκρατική (σε εύρος) αυτή μαζική έκφραση θα συνεχίσει την πορεία της, ένα φαινόμενο που δεν έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα.

    Επομένως όχι μόνο δεν υπάρχει ρόγχος -κατά την άποψή μου- αλλά η μαζική παραγωγή Λόγου και έκφρασης, μόλις τώρα αρχίζει.

    Ένας μπλόγκερ που σήμερα χρησιμοποιεί τη πλατφόρμα του ιστολογίου του, με κύριο σκοπό την παραγωγή δημιουργικής έκφρασης και Λόγου, αυτός είναι ο γνήσιος μπλόγκερ, και δεν θα διστάσει αύριο να αλλάξει μέσο προκειμένου και πάλι να το χρησιμοποιήσει για να εκφραστεί.

    Τέτοιοι bloggers υπάρχουν ήδη αρκετοί σήμερα.

    Ο τίτλος αυτής της ανάρτησης βλέπει πολύ «στενά» την παραπάνω προοπτική.

    Σας ευχαριστώ.

  16. Πολύ ενδιαφέρον και μεστό αλήθειας.
    Χωρίς την άδειά σου 🙂 το περνάω σαν moto στο blog μου.
    Άλλο σχόλιο δεν έχω πλην του ότι διαφωνώ στο ότι » φέρουμε όλοι ο καθένας λίγο πολύ την ευθύνη για ότι συμβαίνει» μιας και προσωπικά ευθύνομαι μόνο για τις επιλογές μου. Άρα χρεώνομαι και τα λάθη μου, που δεν είναι και λίγα.

  17. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας κατά γράμμα τον κλασσικά γκρινιάρη Εκονομιστ. Σίγουρα το κείμενο εμπεριέχει αλήθειες, οι οποίες ενδεχομένως να πηγαίνουν γάντι στα διεθνή πεδία, κι όχι στο ελλαδιστάν, όπου τα πάντα φτάνουν με σοβαρές χρονικές καθυστερήσεις. Να πω βεβαίως ότι τα μπλογκ δεν εχουν καμια σχέση με τα άλλα προτεινόμενα, απλώς είναι και αυτά ένα κομματι της διαδικτυακής επικοινωνίας. Ενδεχομένως να προσελκύουν τον κόσμο περισσότερο γιατί ενέχουν το στοιχείο του καινούργιου και του ιδιαίτερου. Μόλις περάσει ο χρόνος, θα απαξιωθούν και αυτά, τουλάχιστον ως ένα βαθμό. Τώρα, όσον αφορά τα μπλογκ στο ελλαδιστάν, η αλήθεια είναι ότι καθρεφτίζουν τη δική μας κοινωνία, καθώς είναι από πολύ καλά εως πολύ κακά, με έντονες τάσεις μετριότητας. Φυσικά πολλά ξερνούν κακία και αγωνία αυτοεπιβεβαίωσης, με λίγα λόγια όλα τα κακά του χαρακτήρα μας. Εχω πέσει όμως πάνω σε μπλογκ διαμαντάκια με ωραία κείμενα και ωραίες σκέψεις. Εχω πέσει σε μπλογκ ευρηματικά από κάθε άποψη. Κι αυτό με ενθαρρύνει όχι στο να συνεχίσω προσωπικά – αυτό είναι το λιγότερο ενδιαφέρον – αλλά να πιστεύω στο μέσον. Οπως πιστεύω ότι τα μπλογκ και οι ιδιοκτήτες τους έχουν περιθώρια να ωριμάσουν και μόνον όταν ωριμάσουν θα ξεκαθαρίσει το τοπίο. Δυστυχώς, το ανοίγω ένα μπλογκ – αυτό αφορά και εμένα προσωπικά- έγινε σαν το πηγαίνω στο μπακάλη να αγοράσω καφέ. Αγοράζω καφε , τον ψήνω, τον πίνω και μετά ; Το μετά είναι το θέμα. Αλλά εγώ ελπίζω, όντας κατά διαστήματα υπεραισιόδοξη.
    Καλημέρα και ευχαριστώ για το χώρο.

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s