Εσύ είσαι η «άλλη Ελλάδα», αν το θες

Διάβασα την ανάρτηση του πολύ καλού συναδέλφου Θοδωρή Γεωργακόπουλου με τον τίτλο Ο μύθος της «άλλης Ελλάδας» κι έκανα κάποιες σκέψεις.

Αν βαριέστε ή δεν έχετε χρόνο να διαβάσετε παρακάτω, να συνοψίσω: καθετί καλό ή κακό, πάντα στην ιστορία ξεκινούσε από λίγους. Αν αύριο το πρωί τα Μέσα μας άρχιζαν συστηματικά να παρουσιάζουν προσωπικότητες και συμπεριφορές που εργάζονται για έναν καλύτερο κόσμο, σταδιακά θα αρχίζαμε όλοι να αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας στις καλές κι ελπιδοφόρες πρακτικές. Αυτό που σήμερα μοιάζει μειοψηφικό και περιθωριακό θα γινόταν κοινός τόπος. Σκεφτείτε τί ήταν οι νεοναζί πριν από δύο μόλις χρόνια. Σήμερα έχουν δημιουργήσει ένα ικανό ρεύμα, γιατί επέμειναν, γιατί το πίστεψαν, γιατί ευνοήθηκαν απ’ τη συγκυρία κι απ’ την υποδοχή που τους επιφύλαξε μεγάλο μέρος της ελίτ, παρουσιάζοντάς τους σαν κάποια λύση και φιλοξενώντας τους στα Μέσα, και γιατί βέβαια πόνταραν στη μεταδοτικότητα των αρνητικών συναισθημάτων.

Η μεταδοτικότητα του ανθρώπινου συναισθήματος είναι δεδομένη. Αν τα Μέσα μας επένδυαν σ’ ένα διαφορετικό μοντέλο ανθρώπου, αν αναδείκνυαν κι αντάμοιβαν τις καλές πρακτικές και τις ορθές συμπεριφορές το αποτέλεσμα θα ήταν εντυπωσιακό. Ο Θοδωρής πιστεύει ότι το Ελληνικό πρόβλημα είναι άλυτο. Διαφωνώ κάθετα. Αν επενδύαμε σ΄αυτούς που χτίζουν, που δημιουργούν, που παλεύουν να ενώσουν κι όχι να χωρίσουν, τότε τα πράγματα θα έπαιρναν μια πολύ διαφορετική τροπή. Η αλήθεια είναι ότι το Ελληνικό πρόβλημα μοιάζει άλυτο, αλλά δεν είναι.

Πιο συγκεκριμένα, αναφορικά με την αδύναμη ή την ανύπαρκτη “άλλη Ελλάδα”:

Η “άλλη Ελλάδα” δεν είναι μετρήσιμη

Το πόσοι είναι οι φορείς της “άλλης Ελλάδας” μου είναι εντελώς αδιάφορο. Κανένας αριθμός δε θα πει την ακριβή αλήθεια. Στη δεδομένη στιγμή, με τις κατάλληλες συνθήκες, πάρα πολλοί Έλληνες μπορούν να γίνουν καλύτεροι απ’ αυτό που είναι. Δεν έχει νόημα να τους μετράμε. Είναι γεγονός ότι σχεδόν οι μισοί Έλληνες δε διαβάζουν ούτε ένα βιβλίο το χρόνο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι οι άλλοι μισοί είναι φορείς μιας ελπιδοφόρας κατάστασης. Ούτε και το αντίθετο προφανώς.

Η “άλλη Ελλάδα” είναι ασαφής στο περιεχόμενό της

Ο Θοδωρής πιστεύει ότι π.χ. οι άνθρωποι που είναι ενάντια στη διαφθορά μοιράζονται τις ίδιες αξίες. Όμως δεν υπάρχει τίποτα που να τους ομαδοποιεί σε σχέση με άλλες πεποιθήσεις τους. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο μητροπολίτης Μεσογαίας, άνθρωπος με σπουδές στο Χάρβαρντ, ένας προοδευτικός ιερέας όπως λένε, ο οποίος όμως ήταν πρωτοπόρος στην απόκρουση κέντρου καύσης νεκρών στο Δήμο Μαρκοπούλου. Φαινομενικά αυτός ο πνευματικός ηγέτης, είναι μέρος μιας καλύτερης Ελλάδας, αλλά στη δεδομένη στιγμή, προτίμησε να γίνει μέρος της φοβικής και συντηρητικής Ελλάδας.

Τόσο η φόρμα όσο και το περιεχόμενο της “άλλης Ελλάδας” είναι έννοιες χωρίς πραγματικό βάθος. Αυτό που έχει βάθος είναι η ατομικότητα του καθενός κι οι συλλογικότητες που απαρτίζουμε. Η δυναμική ενός μόνο προσώπου που πράττει κάτι για το κοινό καλό, ή αριστεύει, ή εν πάση περιπτώσει βοηθά στην καλλιέργεια καλύτερων συμπεριφορών, μπορεί να είναι απείρως πιο καταλυτική απ’ τη συγκέντρωση μερικών χιλιάδων ανθρώπων να φωνάζουν συνθήματα σε μια πλατεία. Το Διαδίκτυο είναι ένας εκπληκτικός καταλύτης, ένα εργαλείο που μπορεί να επιταχύνει τη δυναμική μιας θετικής συλλογικής ή ατομικής δράσης.

Ακόμα κι αν δεχτώ την επιχειρηματολογία του Θοδωρή, ότι πράγματι η “άλλη Ελλάδα” αριθμεί ένα πενταψήφιο αριθμό ανθρώπων, θα πρέπει να του υπενθυμίσω ότι οι ψηφοφόροι του κόμματος των νεοναζί πριν 2 χρόνια ήταν ακόμα λιγότεροι.

Μπορούμε να κάνουμε πολλά, αντίθετα με ό,τι λέει ο Θοδωρής. Μπορούμε να πιέσουμε, να δημιουργήσουμε, να ακουστούμε, να διεκδικήσουμε. Αυτή η μοιρολατρική αντίληψη της πραγματικότητας δε βοήθησε ποτέ κανέναν.

Αν υπήρχε μια συγκροτημένη εκπροσώπιση αυτής της Ελλάδας που ονειρεύεται ο Θοδωρής, είμαι βέβαιος ότι θα ήταν πολλοί εκείνοι που θα την υποστήριζαν. Όταν συμμερίζονται όμως αυτό το ηττοπαθές πνεύμα, του “δε γίνεται τίποτα”, φυσικά όλοι λουφάζουν κι αναπαράγουν το “δε γίνεται τίποτα”.

Το συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κανείς από κείμενα σαν του Θοδωρή είναι αυτή η επαναλαμβανόμενη αίσθηση ανημπόριας, μοιρολατρίας, κι έλλειψης αυτοπεποίθησης που μαστίζει την ελληνική κοινωνία εδώ και δεκαετίες. Ας μην παρεξηγηθώ, οι χαρακτηρισμοί δεν πηγαίνουν στο Θοδωρή, που με τα ωραία κείμενά του συμβάλλει στο διάλογο και στη συζήτηση για ένα καλύτερο κόσμο.

Θα προτιμούσα λοιπόν να μην αναπαράγουμε αυτό το “ο Έλληνας δεν αλλάζει”, γιατί όλα αλλάζουν. Αυτό που χθες ήταν μια τάση, σήμερα είναι μόδα, αυτό που χθες ήταν αδιανόητο, σήμερα είναι πραγματικότητα.

Η “άλλη Ελλάδα” εξαρτάται απ’ τον καθένα χωριστά, απ’ το πόσο πιστεύουμε στην ύπαρξη ενός καλύτερου κόσμου, απ’ την αγάπη μας για τον άλλον, κι απ’ τις επίμονες προσπάθειές μας για να φέρουμε θετικά αποτελέσματα.

10 Comments

  1. Η βασική διαφωνία μου στα επιχειρήματά σου είναι ότι κάνεις το λάθος να συγκρίνεις το πόσο εύκολα ανέβηκαν οι νεοναζί και έχουν τόσους υποστηρικτές απλά με την «επιμονή» τους, με το πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορεί και κάτι με θετικό πρόσημο να γίνει σε αυτή τη χώρα.
    Οι νεοναζί θριαμβεύουν γιατί υπάρχει το λίπασμα της αμορφωσιάς, του σκυλάδικου και της μαλακίας διασπαρμένο σε όλη τη χώρα. Είναι το εύκολο, είναι η ευκαιρία του κάθε κομπλεξικού να πει πως «είμαι κι εγώ εδώ», ενώ το να αναπτυχθούν θετικά πράγματα χρειάζεται άπειρος κόπος, χρόνος και μόρφωση.
    Δηλαδή βασίζεις όλη τη συλλογιστική σου σε ένα λάθος επιχείρημα. Πάντα το να καταστρέφεις και το να είσαι μαλάκας ήταν πιο εύκολο από το να δημιουργήσεις, να σκεφτείς, να αναρωτηθείς και να προβληματιστείς.
    Μπορεί ο Γκάλης να έβαλε όλη την Ελλάδα να παίζει μπάσκετ, αλλά το μπάσκετ μην ξεχνάς ότι είναι ένα παιχνίδι. Δεν είναι τόσο εύκολο να μην πετάει ο καράβλαχος τα σκουπίδια του στο δρόμο επειδή δεν τα πετάει ο Ρουβάς (και ναι, οι νεοέλληνες τον Ρουβά ξέρουν και δεν ξέρουν εσένα ή εμένα που δεν πετάμε τα σκουπίδια μας).
    Στο μόνο που συμφωνώ μαζί σου είναι πως οι συλλογικότητες μπορεί ίσως να δείξουν τον δρόμο και όταν, κάποτε, το ίντερνετ θα έχει μεγαλύτερη επιρροή από τα σκατοsite που υπάρχουν, τότε ίσως τα πρότυπα που προβάλλονται στις τηλεοράσεις θα είναι διαφορετικά και ναι, θα μπορεί να επηρεαστεί και να σπρωχτεί προς κάποια άλλη οδό ο κόσμος.
    Σήμερα μόνον η τηλεόραση έχει τη δύναμη να σπρώξει προς το κακό ή προς το καλό τον κόσμο. Και μόνο αν γινόταν ό,τι έγινε στην ταινία του Χανς Βαινγκάρτνερ «Τα μυαλά μας πίσω», μπορεί να περιμένουμε κάτι καλό σύντομα.
    Αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς πρέπει να σταματήσουμε να προσπαθούμε. Και δεν θα σταματήσουμε αλλά δυστυχώς δεν έχουμε και πολλές ελπίδες να κάνουμε καλύτερο τον κόσμο. 🙂

    1. Αν σκέφτονταν έτσι οι άνθρωποι που προσχώρησαν στο κίνημα που ηγήθηκε ο Γκάντι, ή ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, σήμερα οι Ινδοί θα ήταν ακόμα αποικία, κι ο Ομπάμα θα δούλευε στα ΜακΝτόναλντς. Εκατοντάδες κινήματα ξεκίνησαν με ελάχιστα μέσα κι ελάχιστους ανθρώπους, κι έκαναν τεράστια διαφορά. Εμείς, μια χούφτα ανθρώπων καταφέραμε να νικήσουμε μια παράνομη φάμπρικα, τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες, πάνω στις οποίες διαφημίζονταν όλα μα όλα τα πολιτικά κόμματα.

  2. Θα αφήσω εδώ 2-3 σκέψεις αν μου επιτρέπεις.
    Το κείμενο, στο οποίο και απαντάς το διάβασα, δε λέει κάτι.
    Πέρα από αφοριστικό και ελιτίστικο, φαίνεται πως ο συντάκτης του δεν έχει τις απαραίτητες ιστορικές/κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές γνώσεις, οπότε δεν το σχολιάζω.

    Ως προς το δικό σου.
    Βλέπω μια μόνιμη εμμονή με τη λέξη «Ελλάδα».
    Τι είναι η «Ελλάδα»; Ποιοι την απαρτίζουν; Ποια είναι η άλλη «Ελλάδα»;
    Οκ καλό και συναισθηματικός ο λόγος αλλά ας πάμε ένα βήμα παραπέρα.
    Αυτή η αιωρητική και συνάμα σχεδόν θρησκευτική εμμονή στο η «Ελλάδα» η «άλλη Ελλάδα» κλπ κλπ δεν οδηγεί πουθενά και είναι απλά η αναπαραγωγή ενός φαντασιακού υποκειμένου που αγγίζει τα όρια του υπερβατικού.

    Στον καπιταλισμό ζούμε, υπενθυμίζω βασικές αρχές: τα κράτη αποτελούν τον βραχίονα των κεφαλαιοκρατών (πολυεθνικών πλέον), για να διασφαλίζονται τα κέρδη τους και το εργατικό δυναμικό (χμμμμ σκλάβοι είτε πολυτελείας σε γραφεία είτε κανονικοί στα ορυχεία της Κίνας) να μετακινείται ή να άγεται και να φέρεται ανάλογα με τις ανάγκες τους και τις εκάστοτε γεωπολιτικές μεταβολές ανά τον κόσμο.
    Παρατήρησε μονάχα πως το εργατικό δυναμικό στην Κίνα διεκδικεί βήμα-βήμα περισσότερα προνόμια την τελευταία 5ετία (θα σου λυθούν πολλά ως προς την “κρίση” στη Δύση) και επειδή είναι η παγκόσμια έδρα παραγωγής, θα πιέζονται άλλα κράτη αναπόφευκτα, για τη μείωση του κόστους της παραγωγής.
    Όποιος δεν το κατανοεί αυτό, αυτόματα ζει σε μία χαώδη πλάνη.

    Άρα η «Ελλάδα» δεν είναι μια τραγική ιστορία μόνο και μόνον επειδή *έτυχε* να ζούμε τη δεδομένη στιγμή σε τούτο τον γεωγραφικό χώρο και χρόνο και δη λόγω μνημονίων, “τεμπέληδων δημοσίων” υπαλλήλων, διαφθοράς κλπ.
    Όλα αυτά είναι απλά ΜΜΕδίστικα τερτίπια να πείθουν τις μάζες και να δημιουργούν κοινωνικούς διχαστικούς αυτοματισμούς μέσα στην κοινωνία και αυτοί να αλλωνίζουν.
    Τραγικές ιστορίες υπάρχουν παντού στον πλανήτη.
    Ας μην αισθανόμαστε μοναδικοί και ξεχωριστοί.
    Υπάρχουν και «άλλοι» άνθρωποι στον πλανήτη, όπως λες με θετικές δυνατότητες κλπ κλπ.
    Ας μην τα βλέπουμε όλα με βάση το εθνικό μας πρόσημο. Είναι αστείο και επικίνδυνο.

    Στέκομαι σε μια ιδαίτερα προβληματική πρόταση σε όλο το κείμενό σου, κατά την άποψή μου:
    “Σκεφτείτε τί ήταν οι νεοναζί πριν από δύο μόλις χρόνια”.
    Απάντηση ξεκάθαρη: ΝΑΙ ήταν πάντα νεοναζί!
    Νεοναζί δε σημαίνει αυτός μονάχα που λατρεύει τον Χίτλερ.
    Άλλη πλάνη.
    Νεοναζί ή φασίστας είναι αυτό που μισεί τον άλλον λόγω τις διαφορετικότητάς του, βασιζόμενος σε εξωτερικά χαρακτηριστικά, το πολιτικό δεν το αγγίζω καν, γιατί θα πάμε αλλού και δε θέλω.
    Η Ελληνική κοινωνία, που τόσο όλοι αποθεώνετε και επικαλείστε είχε πάντα το φασιστικό σπόρο μέσα της.
    -Ξέχασε κανείς το ρατσιτικό μίσος εναντίων των αλαβανών τη δεκαετία του 90; Η λέξη αλβανός στον τόπο που γέννησε τη δημοκρατία (γελάμε εδώ πρόκειται περί ιστορικής ανακρίβειας) κατάντησε βρισιά. Οι αλβανοί, όμως, ήταν ένα πάρα πολύ καλό/φτηνό εργατικό δυναμικό που η ελληνική κοινωνία ξεζούμισε και υπερεκμεταλλεύτηκε, στην κυριολεξία και καρπώθηκε όλη την υπεραξία τους, πατώντας πάνω στην κατάρρευση της Αλβανίας του Χόντζα.
    Αλλά, όταν δούμε ένα ανθελληνικό δημοσίευμα, πχ στη Γερμανία, τσιρίζουμε σαν υστερικοί/ες για τους εκεί ηλίθιους πατριδόπληκτους που “μας” κράζουν.
    -Το μίσος απέναντι στους Τούρκους (υπενθυμίζω εδώ, η Τουρκία δεν έχει επιτεθεί ποτέ στο επίσημο κράτος της Ελλάδας, ενώ η Ελλάδα 3 φορές. “Μικρή” λεπτομέρεια, η οποία διαφεύγει σχεδόν καθολικά στην ελληνική κοινωνία…και δε βάζω τον Αττίλα, καθότι έγινε κατόπιν εντολής δυτικών και με τα στραβά μάτια του δικτάτορα Ιωαννίδη. Αλλά τι λέω “λεπτομέρειες” πάλι….)
    -Την ομοφοβία; Τον εμετικό σεξισμό; Πρόσφατα τη διαπόμπεύση των οροθετικών εκδιδόμενων, που η ελληνική κοινωνία φοβικά κατασπάραξε στις τηλεοράσεις κοιτάζοντάς τες με αηδία, ενώ οι “πελάτες” τους τις βίαζαν.
    -Τα κομματικά πανηγυράκια, που κατά 87% ψήφιζαν δικομματικά διαχρονικά και τώρα κάνουν πως δε θυμούνται ή αποποιούνται και καταργιούνται το πολιτικό τους παρελθόν;
    Άρα γιατί σας κάνει έκπληξη τι ήταν οι νεοναζί πριν 2 χρόνια.
    Guess what? ΗΤΑΝ NEONAZI ΠΑΝΤΑ απλά δε το βλέπατε, γιατί δεν είχαν τατουάζ σβάστιγγες ή πιο ορθά, γιατί μάλλον δεν συνυπολογίσατε όλους τους παράγοντες του τι σημαίνει νεοναζί/φασιστας κλπ.

    Παρατηρώ αυτές τις μέρες ρεκόρ πεφτοσυννεφάκηδων με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ο Σεχραζάτ Λουκμάν, όταν δολοφονήθηκε από ναζί ήταν απλά Πακιστανός. Ε, δεν άγγιξε και τόσο τις ευαίσθητες “ελληνικές” κεραίες μας.
    Σε μια πρόταση η λύση: «Τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον, δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον»

    Και όπως ανέφερες, μοιρολατρία και ηττοπάθεια είναι αυτό που κάνεις.
    Εδώ συγχέεις μια απεργία με την αλλαγή της κοινωνίας.
    Οι κοινωνίες αλλάζουν μόνον στο δρόμο με σύγκρουση, και δε μιλάω για πορείες τύπου λειτανείας ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ κλπ, γιατί το “σύστημα” όπως σου ανέφερα στην αρχή είναι αδηφάγο και δε χαρίζει τίποτε. Βρες μου ένα ιστορικό παράδειγμα άνα τον πλανήτη που άλλαξε κάτι χωρίς αγώνα. Κι μη μου πεις για τον γκαντισμό, γιατί απλά θα γελάσω. Στρατηγική αποικειοκρατική απεμπλοκή των Βρετανών ονομάζεται, όχι επικράτηση του φιλειρηνικού κινήματος. Είναι μύθος για μικρά παιδιά.
    Θυμίζω για την κατάκτηση του 8ωρου δώθηκαν σκληροί αγώνες και με αρκετό αίμα, στην Αμερική το 1887, σου προτείνω να κοιτάξεις, εάν δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή σου.

    Το να μεταθέτεις την ατομική σου ευθύνη ως άτομο σε ένα φαντασιακό που ονομάζεται “Ελλάδα” είναι πλάνη.
    Δεν υπάρχει συζήτηση για ένα καλύτερο κόσμο, όπως γράφεις στο τέλος.
    Υπάρχει ΜΟΝΟ σύγκρουση με ότι καταπιέζει τον άνθρωπο και αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων ανεξαρτήτως φυλών/θρησκειών και εθνών, οι οποίοι αγωνίζονται, συλλογικά χωρίς ηγέτες και δρουν και όχι επικαλούμενοι φανταστικούς φίλους, τύπου “Ελλάδα”.

    1. Ζαρατούστρα σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου. Ποτέ δε μετέθεσα την ατομική ευθύνη, πού το είδες αυτό; Κατανοώ τα επιχειρήματά σου. Ωστόσο, οι αλλαγές στον κόσμο έρχονται με πάρα πολλούς τρόπους κι όχι μόνο με συγκρούσεις στο δρόμο. Αν διαβάσεις την ιστορία, έξω απ’ το μαρξικό πρίσμα σου, θα δεις ότι έχουν γίνει τεράστιες αλλαγές, και μέσα από μη-βίαιες εξεγέρσεις, και μέσα από μεταναστευτικές ροές, και μέσα από τεχνολογικές εφευρέσεις, και μέσα απο κινήματα χειραφέτησης, και μέσα από ατομικά παραδείγματα, και μέσα από υπαναχωρήσεις ακόμα. Και μέσα από πολέμους φυσικά. Επίτρεψέ μου να επιζητώ ειρηνικές και δημιουργικές αλλαγές, που δεν τις διεκδικώ στο δρόμο με το κοντάρι ή με τη γροθιά, αλλά με τη δύναμη του νου, του παραδείγματος, του ορθού λόγου. Όσο για τον «εθνικισμό» που μου προσάπτεις, αυτό είναι γελοίο. Θα προτιμούσες να μιλάω για τους ΑΘηναίους μόνο; Ή γιας τους Χαλανδριώτες ας πούμε; Αναφέρομαι στην Ελλάδα, γιατί γράφω σ’ αυτή τη γλώσσα, γιατί έχω επιλέξει να μένω εδώ. Ταυτόχρονα, ποτέ δεν ξεχνώ ότι τα μεγάλα προβλήματα είναι παγκόσμια. Οι αναφορές μου είναι παγκόσμιες, αλλά δε γράφω στα Αγγλικά. Με διαβάζουν άνθρωποι που κατοικούν, οι συντριπτικά περισσότεροι, στην Ελλάδα. Σ’ αυτούς μιλάω. Αν εσύ θεωρείς ότι διεγείρω το εθνικιστικό τους αίσθημα, λυπάμαι.
      Αναφορικά με τους παιδιάστικους μύθους που λες, δε μπορώ να φανταστώ κάποιον πιο παιδαριώδη απ’ αυτόν που αναφέρεις στο τέλος του σχολίου σου. Διάβασε τι λες. «Υπάρχει ΜΟΝΟ σύγκρουση με ό,τι καταπιέζει … κ.λπ.». Μάλλον δε ζούμε στον ίδιο κόσμο. Γιατί στον κόσμο που ζω εγώ δεν υπάρχει ΜΟΝΟ σύγκρουση, αλλά και δημιουργία, και χαρά, και ατομικές τραγωδίες, και ατομικές επιτυχίες, και περίσκεψη, κι ανευθυνότητα, και φόβοι.
      Τέλος, με προβληματίζει το γεγονός ότι μου γράφεις ψευδώνυμο σχόλιο. Τί φοβάσαι;

  3. Καλημέρα και ανταπαντώ.
    Αρχικά να ξεκαθαρίσω δεν είμαι μαρξιστής. Αλλά ας πούμε πως είμαστε “πάτσοι” γιατί και συ θεώρησες πως σε χαρακτήρισα ως εθνικιστή, αλλά θα σου εξηγήσω παρακάτω το σκεπτικό μου ξανά, αν και θεωρώ πως το κατανόησες βάζοντας τη λέξη εθνικισμός εντός εισαγωγικών.
    Σε ό,τι αφορά τις τεράστιες αλλαγές που ανέφερες αυτές συνέβησαν, όταν ο καπιταλισμός τις επέτρεψε σε ομαλές “συνθήκες” να συμβούν, δηλ. σε περιόδους απόλυτης κερδοφορίας. Ως παράδειγμα αναφέρω τη μετάβαση από τη δεκαετία του ’80 στην Ελλάδα έως το 2004. Μετά τη δικτατορία και την φασίζουσα δεξιά του “εθνάρχη” Καραμανλή και τα κατάλοιπα μετά τον “Εμφύλιο” αυτά φρόντισαν να σβηστούν στο πολιτικό/ιδεολογικό χάρτη της συλλογικής μνήμης και αναφέρομαι στις νεότερες γενεές. Στον οικονομικό τομέα, τώρα μοιάζει περίεργο πως μια δυτική καπιταλιστική χώρα και μικρή σε μέγεθος, σαν την Ελλάδα, αναπτύχθηκε τόσο ραγδαία χωρίς καμιά παραγωγική βάση. Στο προκείμενο. Όλο αυτό καταδεικνύει πως όταν “δημιουργούνται” οι ομαλές συνθήκες υπάρχουν και όλες αυτές οι ειρηνικές, μη-βίαιες εξεγέρσεις. Και όταν ήρθε το ΠΑΣΟΚ το 81 στην εξουσία μια ειρηνική (σχήμα λόγου) επανάσταση ήταν, μάλιστα πολλοί μεγαλοαστοί εκείνη την εποχή, πουλούσαν ακίνητα, γιατί θεωρούσαν πως ο Παπανδρέου θα φέρει τον κομμουνισμό! ΛΟΛ!
    Ως προς τη σύγκρουση αυτό θέλει μεγάλη ανάλυση θα στο κάνω λίγο πιο σαφές και δεν εννοούσα μόνον πάμε να πάρουμε γκάνια, στειλιάρια και πάμε να τα χαώσουμε όλα. Δε θα ήμουνα τόσο αφελής να θεωρήσω πως μια εξεγερσιακή στιγμή, απόλυτου χάους, με καμία σφυρηλατημένη πολιτική συνείδηση θα οδηγούσε κάπου.
    Σύγκρουση σημαίνει πολλά πράματα και φυσικά όχι μόνο βία. Αν η σύγκρουση, όποιας μορφής δεν είναι δημιουργία τι είναι; Απλά παραδείγματα, πάντα αφήνοντας απέξω τον παράγοντα κράτος, όπως να δημιουργείς αντιδομές μέσα στην κοινωνία σε συλλογικό επίπεδο, χωρίς ιεραρχίες και κερδοσκοπική προσδοκία, να κάνεις παρεμβάσεις στη γειτονιά σου, συνελεύσεις, ομάδες δράσεις τοπικά, να μην ανέχεσαι το φασίστα στη γειτονιά σου και να παρεμβαίνεις σε περιστατικά ρατσιστικής βίας και να κάνεις ξεκάθαρα προπαγάνδα εναντίον τέτοιων ανθρώπων απομονώνοντας τους κοινωνικά.
    Στο προηγούμενο κείμενό σου είπες για τους νεοναζί, αλήθεια αυτοί από παρθενογέννεση υπήρχαν; Πριν 2 χρόνια δεν τους έβλεπες (δε το προσωποποιώ); Γιατί όλοι τώρα συνειδητοποιούν το μέγεθος και μάλλον όψιμα;
    Ναι, αυτά είναι συγκρούσεις. Ναι και η βίαιη σύγκρουση μπορεί να κριθεί απαραίτητη, θυμίζω το απλό παράδειγμα του Πολυτεχνείου. Στην περίοδο της Δικτατορίας, θεωρείς πως με τη δύναμη του νου και της χαράς ο χωροφύλακας της γειτονιάς δε θα σε τσάκιζε, αν δε του άρεσε η φάτσα σου ή αν ο πατέρας σου πχ ήταν αριστερός; Γι’ αυτό θεωρώ πως όλα καλά όλα αποδεκτά, αλλά ας μην ονειροβατούμε και αδρανοποιούμαστε με πράγματα, που ναι μεν ακούγονται ελκυστικά, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μπορούν να έχουν αποτέλεσμα.
    Και ως προς το το “Ελλάδα” η μόνιμη αναφορά σε αυτό όντως δημιουργεί, έστω και λανθασμένα έναν υποβόσκον εθνικισμό. Στην περίπτωσή σου και γι’ αυτό και μπήκα στη διαδικασία να απαντήσω σαφώς και δεν είδα έναν τυφλό πατριδολάτρη, αλλά από την απάντησή σου καλύφθηκα ότι το εντάσεις σε ένα πλαίσιο αναφοράς ενός συνόλου και το σέβομαι απόλυτα, αλλά το να ακούμε μια διαφορετική άποψη θεωρώ κανέναν δεν έβλαψε ποτέ, εκτός από του νεοναζί/φασίστα που προσωπικά δε θα κάτω να ακούσω ποτέ, ούτε για αστείο και ας φανώ πέρα για πέρα δογματικός.

    Τέλος η ψευδωνυμία είναι δικαίωμα αναφαίρετο και δεν είναι κάτι το ύποπτο και απορώ, γιατί σε “προβληματίζει”. Δηλαδή αν σου έβαζα ένα χψ όνομα επίθετο θα ήμουν πιο αποδεκτός συνσυζητητής; Και το “τι φοβάσαι” μάλλον απαξιωτικό μοιάζει και εμμονικό από πλευράς σου, θέλοντας να μεταθέσει τη συζήτηση αλλού και προσδίδοντας κάποιας μορφής καχυποψίας απέναντί μου(;), αλλά don’t worry κουλ.

    1. Φυσικά και θα ήσουν πολύ πιο αξιόπιστος συνομιλητής αν έβαζες το όνομά σου. Εν προκειμένω, τάσσομαι καθολικά ενάντια στη χρήση βίας. Ανοίγοντας ένα παραθυράκι εδώ, παραδίπλα ανοίγει μια μπουκαπόρτα, που λένε. Δεν ονειρεύομαι ούτε οδοφράγματα, ούτε θυσίες, ούτε τίποτα απ’ αυτά. Ονειρεύομαι έναν κόσμο που η βία θα είναι ακόμα πιο περιθωριακή λύση, απ’ ότι είναι σήμερα στα μυαλά και στις συνειδήσεις πολλών ανθρώπων.

  4. Φοβάμαι ότι εδώ και πολλά χρόνια έχουμε μπει σε ένα φαύλο κύκλο ύφεσης σε όλα τα επίπεδα. Πώς θα βγούμε? Πρέπει να βρούμε μία άκρη αποτελεσματική και οργανωμένη για να κρατηθούμε και να τραβηχτούμε επάνω, να αναστρέψουμε τη δίνη. Αυτή η άκρη μπορεί να είναι ένας μικρός πυρήνας ανθρώπων δημιουργικών με θετικά κίνητρα που μπορούν να εμπνεύσουν. Μπορεί λέω εγώ, αλλά πρέπει πρώτα αυτός ο πυρήνας να οργανωθεί, να συγκεντρωθεί και εν πολλοίς να δημιουργηθεί. Λένε συχνά τελευταία για τη θεωρία των άκρων ή του άκρου, ανάλογα ποιος το λέει. Μα πώς γίνεται να μην αναπτυχθούν τα άκρα, όταν η μέση, αυτός ο πυρήνας δηλαδή που θα είναι η δύναμη της ένωσης και η άκρη που θα πιαστούμε για να τραβηχτούμε δεν υπάρχει? Λογικό δεν είναι?

      1. Άραγε πώς μπορείς και συμφωνείς και επαυξάνεις με έναν «ψευδώνυμο»;
        Είδες ότι η αντιμετώπισή σου δεν είναι ισάξια προς κάθε συνομιλητή;
        Θεωρώ πως ως υπέρμαχος της μη-βίας, δημιουργικότητας κλπ κλπ θα έπρεπε να είχες άλλη θέση.
        Προσωπικά σου δήλωσα πως με απολογητή του ναζισμού δε διαλέγομαι, αλλά ακολουθώ το μπρεχτικό ρητό, αλλά εσύ θα έπρεπε ως πιο πολιτισμένος από μένα να μη φέρεις την «ψευδωνυμία» ως επιχείρημα αναξιοπιστίας σε ένα γραπτό λόγο ειδικά.
        Διαφώνησε, κατέκρινε, βρίσε, απέρριψε, αντέκρουσε, κάνε ό,τι γουστάρεις! 😉
        Μην φέρνεις όμως την «ψευδωνυμία» ως επιχείρημα αναξιόπιστου σε έναν αγώνα λόγων.

        1. 1. Κατ’αρχήν δεν είσαι ψευδώνυμος. Είσαι ανώνυμος.
          2. Συμφωνώ κι επαυξάνω με τον ψευδώνυμο σχολιαστή, που έχει λινκ στο μπλογκ του, όπου υπάρχουν κανονικότατα οι επώνυμοι λογαριασμοί του στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Το email επίσης που έχει δώσει για να εγγραφεί εδώ και να σχολιάσει, έχει το ίδιο ονοματεπώνυμο.
          3. Είναι τόσο ανεύθυνο κι επικίνδυνο το σχόλιό σου (το οποίο φυσικά και δεν αναρτώ καθώς για τους ανώνυμους σχολιαστές ο νόμος θα πέσει στο δικό μου κεφάλι κι όχι φυσικά στο δικό σου ανώνυμε μάγκα) καθώς κάνεις συγκεκριμένη έκκληση σε βιαιοπραγία κατά ανθρώπων, και κατονομάζεις συγκεκριμένο δημοσιογράφο που θα μπορούσε να σε μηνύσει για συκοφαντική δυσφήμιση. Βέβαια όλα αυτά τα κάνεις με την ανώνυμη μάσκα σου κάνοντάς μου κύρηγμα για το τί είναι βία, κι ότι βία είναι τα αφεντικά, οι μπάτσοι, οι παπάδες, οι ομοφοβικοί κ.λπ. Και μου λες μάλιστα (στο σχόλιο που δεν αναρτώ) ότι δεν έχω αναλυτική σκέψη και κριτική! Εσύ που σχολιάζεις ανώνυμα στο μπλογκ μου και περιμένεις να δημοσιεύσω το σχόλιό σου που λέει ότι το να φτιάξεις οδοφράγματα ή να σπάσεις το κεφάλι ενός νεοναζί δεν είναι κάτι καταδικαστέο, δεν ασκείς βία επάνω μου; Όποιος κινηθεί νομικά ενάντια σ’ αυτά που λες, εμένα θα έρθει να βρει. Εσύ θα κάθεσαι ήσυχος στο σπίτι σου και θα χασκογελάς.
          4. Αν ονειρεύεσαι όντως έναν καλύτερο κόσμο δες σε παρακαλώ τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Σε όποιο κόσμο κι αν ονειρεύεσαι θα πρέπει να ζεις υπεύθυνα ΜΑΖΙ με άλλους ανθρώπους, με τους οποίους πιθανώς να διαφωνείς για πολλά θέματα. Το να σπας κεφάλια δεν είναι βιώσιμη λύση.

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s