Είμαι βέβαιος ότι στο άκουσμα της φράσης «αφοπλισμός της αστυνομίας» η πλειονότητα των ελλήνων πολιτών έχει αμφίθυμα ή και αρνητικά συναισθήματα. Δεν γνωρίζω αν το αίτημα που διατυπώθηκε πρόσφατα με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, είναι σκόπιμα τόσο αφελές και γενικόλογο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα συκεντρώσει γύρω του την πλατειά μάζα. Πιστεύω ότι ακόμα και οι πιο σκληροπυρηνικοί υποστηρικτές του αφοπλισμού θα δέχονται ότι η αστυνομία, ή εν πάση περιπτώσει κάποια άλλη ειρηνική υπηρεσία, ως έστω πρόσκαιρη κοινωνική αναγκαιότητα, οφείλει να προστατεύει το κοινό καλό, μέχρι αυτό να επικρατήσει απόλυτα. Γίνεται όμως αυτό; Ή καλύτερα, πόσο εφικτή είναι σε ορατό χρονικό ορίζοντα, η προοπτική καθολικού αφοπλισμού της αστυνομίας;

Σε μια ιδανική κι ίσως ουτοπική συνθήκη η αστυνομία θα μπορούσε να αυτοκαταργηθεί ως σύμπτωμα μιας εκτεταμένης κοινωνικής παθογένειας. Αλλά αυτό σημαίνει ότι θα είχαν χτυπηθεί όλες οι αιτίες που γεννούν την ανάγκη για ασφάλεια και προστασία. Όταν οι φυλακές παράγουν εγκληματίες, όταν οι ανισότητες παράγουν εγκληματίες, όταν τα σχολεία, η ίδια η οικογένεια, ο στρατός και πάει λέγοντας, παράγουν εγκληματίες, είναι άτοπο κατά τη γνώμη μου να ζητάς αφοπλισμό της αστυνομίας. Για τους αρνητές του υπάρχοντος status quo, η αστυνομία με τα όπλα της επιβάλλει την ειρήνη της αστικής δημοκρατίας. Η αστυνομία και οι ειδικές της δυνάμεις είναι μια δύναμη καταστολής των απείθαρχων και των αρνητών. Όμως ξεχνούν το ποινικό δίκαιο κι όλους όσοι το καταπατούν. Θέλω να πω ότι δεν υπάρχει μόνο το «έγκλημα κατά της περιουσίας» το οποίο μπορεί κάποιος να δεχτεί συμβολικά, αλλά υπάρχει και το έγκλημα κατά της ζωής, το οποίο μπορεί ένας τρομοκράτης ;ή ένας φασίστας π.χ. να θεωρεί συμβολική κίνηση απέναντι στον καπιταλιστικό Νόμο, αλλά δεν παύει να είναι δολοφονία, αφαίρεση ζωής, κάτι που εγείρει μεγάλη συζήτηση και φυσικά διαφωνία. Ευτυχώς, σήμερα οι πραγματικά δημοκρατικοί άνθρωποι δε θέλουν να βάψουν τα χέρια τους με αίμα συνανθρώπων τους. (περισσότερα…)

Επειδή σ’ αυτή τη χώρα ποτέ δεν αναλαβάνονται οι ευθύνες, κι όλα γίνονται ανέξοδα, αξίζει πιστεύω να επαναλαμβάνουμε το προφανές: οι πολιτικές των τελευταίων τριάντα και πλέον χρόνων έχουν φέρει τη χώρα σε αδιέξοδο. Είτε γιατί δεν αποτρέπουν τις δυσάρεστες τροπές, είτε γιατί δεν ενθαρρύνουν δέουσες συμπεριφορές, είτε γιατί δεν εμπνέουν λύσεις, είτε γιατί εξαπατούν, είτε λόγω του μείγματος όλων αυτών μαζί, οι πολιτικές των τελευταίων τριάντα χρόνων έχουν οδηγήσει τη χώρα στο παρόν αδιέξοδο.
Στο σημερινό κύριο άρθρο της γαλλικής εφημερίδας Le Monde, με τίτλο «Η Ελλάδα χωρίς κράτος», διαβάζουμε ότι οι συγκρούσεις των τελευταίων ημερών μαρτυρούν το γεγονός ότι η χώρα μας εμφανίζει «τις ανισορροπίες μιας κοινωνίας που μέσα σε λίγα χρόνια πέρασε απ’ τα Βαλκάνια στην Ευρώπη». Πριν σπεύσουμε να ερμηνεύσουμε τα σχόλια της εφημερίδας ως αποδείξεις ηγεμονικής στάσης απέναντί μας, και διαβάζοντας τη συνέχεια του άρθρου, συνειδητοποιούμε ότι η ματιά των εξωτερικών παρατηρητών είναι μάλλον οξυδερκής. Λέει λοιπόν η Le Monde ότι το κράτος αδυνατεί να επαναφέρει την κοινωνική ειρήνη διότι το ίδιο έχει υποθάλψει την πελατειακή σχέση, την αναξιοκρατία και τη διαφθορά. Προσθέτει ότι τόσο ο σημερινός πρωθυπουργός, όσο και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι αναξιόπιστοι, σημειώνοντας μάλιστα ότι αμφότεροι ανήκουν στις «μεγάλες οικογένειες που εναλλάσσονται στην εξουσία εδώ και δεκαετίες». «Μέσα σε είκοσι χρόνια» αναφέρει η σημερινή Le Monde, «η χώρα εκμοντερνίστηκε χωρίς όμως να απαλλαγεί απ’ τις κακές της συνήθειες του πρόσφατου βαλκανικού της παρλεθόντος». Και κλείνει: «η οικονομική κρίση τη συγκλονίζει. Οι νέοι με τη βία βρίσκουν μια δουλειά. Οι φοιτητές μένουν στο πανεπιστήμιο μέχρι τα 30 για να μη βγουν στην αγορά εργασίας. Οι δημόσιοι υπάλληλοι απειλούνται απ’ τις ιδιωτικοποιήσεις. Και τα δημοσιονομικά συρρικνώνονται. Η κοινωνική κρίση εξηγεί τη βία των τελευταίων ημερών, αλλά δε τη δικαιολογεί. Η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή μπορεί να επανακτήσει την ειρήνη. Αλλά είναι πολύ αδύναμη για να φτάσει στις ρίζες αυτής της αταξίας».
Αυτά αναφέρουν οι γάλλοι. Εμείς εδώ προτιμούμε τα συνθήματα, όπως π.χ. το «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», το οποίο κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι εσφαλμένο. Πιθανότατα η πολιτική ηγεσία της χώρας προτιμά να το αναμασά από κεκτημένη ταχύτητα ή φόβο, αλλιώς δεν εξηγείται η συχνότητα που το επικαλείται. Στη δημοκρατία όντως δεν υπάρχουν αδιέξοδα όταν η δημοκρατία είναι γνήσια και άμεση, όταν η δημοκρατία διαπνέεται από αξίες, όταν η δημοκρατία βασίζει όντως τη νομιμότητά της στην ψήφο του λαού. Όμως εδώ είναι κοινό μυστικό ότι η δημοκρατία τείνει -αν δεν έχει ήδη- να εκτραπεί. Ο λαός έχει μετατραπεί σε θεατή, καταναλωτή, χειροκροτητή ή τραμπούκο, συνένοχο της διαφθοράς, των εγκληματικών πράξεων ή παραλείψεων, και μερικές ελίτ της πολιτικής, των επιχειρήσεων και των Μέσων, αποφασίζουν ερήμην του, ουσιαστικά εμπαίζοντάς τον, πότε ναρκώνοντάς τον στον καναπέ και πότε ξεσηκώνοντάς τον στους δρόμους. (περισσότερα…)

After living in Exarcheia for several years, and watching the farcical events that would unfold below my window every 17 November, I was left with one impression. With the exception of literally only one or two people, here was an excuse for a team of young thugs in balaclavas to have a bit of a «punch-up» with a team of young thugs in uniforms. That would in turn provide an opportunity for hordes of irresponsible «reporters» to write or broadcast absurdly unrealistic «articles» (complete with Mahler soundtracks and fast-cut special effects) about this mighty «clash of the titans», which would give all the couch-potatoes at home a brief moment’s excitement, to stir them out of the frustrating boredom of their lives for at least a day or two. The level of bad-taste is so far off the scale that it makes me feel ill. Meanwhile, the biggest crime of all is that «the men behind the curtain» (politicians and international money-shifters) always systematically use these events to whitewash, cover-up and distract the public while carefully pushing through their most seedy policies and legislations. If you people in the streets realised just how much you are being used in this perverse chess-game, as pawns of distraction in order for the kings and queens (on both sides) to do exactly what they want (and have always wanted), then you would be really angry. And then you would actually want to do something more substantial than throwing firebombs and wielding police-truncheons. And if you «reporters» were to realise just how much your malleability is being cynically exploited by rich, powerful men for increasing their wealth and control, you would perhaps also be angry enough to free yourself from the money-fuelled mass-media circus and actually report some Truth.

Violence and impulsiveness is not Big, and it’s not Clever. It’s childish, and when everyone behaves childishly for long enough children inevitably end up being killed, and everyone childishly points the finger at all the wrong people.

Educate yourselves. Or we will all drown in hate-filled ignorance…

Ολόκληρο το άρθρο εδώ