Η αλήθεια είναι ότι το γήπεδο συνιστά μια ωραιότατη βαλβίδα αποσυμπίεσης, ένα ωραιότατο πεδίο εκτόνωσης των μαζών. Πιθανότατα, χωρίς τα γήπεδα θα βλέπαμε τις κοινωνίες μας να βυθίζονταν στο μίσος και την απροκάλυπτη βία. Το θέαμα που προσφέρει το ίδιο το κοινό του γηπέδου, η κερκίδα δηλαδή, χρησιμεύει ως ντεκόρ πίσω απ’ τις διαφημίσεις, που εμψυχώνει, πληρώνει το εισητήριο, προπηλακίζει ενίοτε τους αντιπάλους, απειλεί το διαιτητή, πανηγυρίζει στο δημόσιο χώρο τις νίκες της ομάδας. Το κοινό είναι πολυπληθές, παθιασμένο, έτοιμο για όλα, ακόμα και για την ακραία βία. Το κοινό άλλοτε είναι πειθήνιο, κι άλλοτε εξεγείρεται. Έχει τα σύμβολά του, τα ευαγγέλιά του, τους αρχηγούς, τους σχολιαστές, τους γραφικούς του. Τα άτομα μέσα στην κερκίδα εξομοιώνονται, οι διαφορές μεταξύ των οπαδών της κάθε ομάδας εξαφανίζονται, κι όλοι γίνονται ένας μπροστά στον εκάστοτε εχθρό. Κάποιοι παραγοντίζουν, άλλοι κάνουν εκκλήσεις του στυλ «έξω η βία απ’ τα γήπεδα», και «fair play». Εντωμεταξύ, εντός του γηπέδου παίζεται ένα παιχνίδι, το καθεαυτό θέαμα. Οι παίκτες ξεκινούν από ερασιτέχνες και κάποιοι απ’ αυτούς γίνονται επαγγελματίες. Όταν γίνουν επαγγελματίες, αμείβονται με υπέρογκα ποσά, για να κλωτσούν ή να πετούν μια μπάλα. Να βάζουν γκολ ή καλάθι στην αντίπαλη ομάδα, η οποία ανήκει σε αντίπαλο επιχειρηματία. Το γήπεδο είναι μια εμπορική υπόθεση εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ευρώ που βασίζεται στο θέαμα ενός ανταγωνισμού. (περισσότερα…)