Πριν από 3 μήνες μου προτάθηκε, από ανθρώπους με τους οποίους δεν είχα παρά μόνο διαδικτυακή επαφή, να συμμετάσχω στην επιχείρηση θεμελίωσης του νέου ραδιοτηλεοπτικού και διαδικτυακού φορέα, στον τομέα των Νέων Μέσων. Ένιωσα μεγάλη χαρά κι υπερηφάνεια που μ’ επέλεξαν κρίνοντας τη δουλειά, τις γνώσεις και την πείρα μου καθώς και τη συνολική παρουσία μου στο Διαδίκτυο για παραπάνω από μια δεκαετία, χωρίς να έχω “μέσο”, “δόντι” ή να ανήκω σε κάποια παρέα ή πολιτικό κόμμα.

Νιώθω απεριόριστη ευγνωμοσύνη που μου δίνεται η δυνατότητα να συμβάλλω με τις δυνάμεις μου στην οικοδόμηση ενός νέου Δημόσιου Μέσου. Γνωρίζω ότι οι 3 μήνες της σύμβασής μου είναι μικρό διάστημα, αλλά έχω βάλει τα δυνατά μου και δίνω τον καλύτερο εαυτό μου για να επιβεβαιώσω τους ανθρώπους που μ’ εμπιστεύτηκαν. Θεωρώ ότι είναι μια τεράστια ευκαιρία να γίνει κάτι σωστό και θαυμαστό, να μπουν γερές βάσεις, να αναδειχθούν οι δημιουργικές δυνάμεις της χώρας μας, να γίνει ένα άλμα προς τα εμπρός.

Έχω γράψει για την ΕΡΤ ότι αυτό που έλειπε κυρίως ήταν ένα όραμα. Ένα όραμα που θα καθιστούσε τα δημόσια Μέσα άξια εμπιστοσύνης και θα τα απογείωνε στη συνείδηση του κόσμου. Στο διάστημα των 3 μηνών συνεργασίας με τους άριστους επαγγελματίες που έχουν αναλλάβει υπεύθυνα το τιτάνιο αυτό έργο, έχω πεισθεί ότι οραματίζονται πραγματικά ένα διαφορετικό, κοινωνικό, ανοιχτό δημόσιο Μέσο. Ο χρόνος θα δείξει αν θα καταφέρουν να ξεπεράσουν τα πολλά εμπόδια και τις ειδικές συνθήκες.

Όσο αφορά τη δική μου δουλειά, μαζί με τον εξαιρετικό Αλέξανδρο Μελίδη, υποστηρίζουμε το Διοικητικό Συμβούλιο σε θέματα του Διαδικτύου (η ΝΕΡΙΤ δεν έχει ακόμα προσωπικό) και σχεδιάζουμε εκπαιδευτικά προγράμματα, τεχνικές παραγωγής περιεχομένου, οδηγούς χρήσης.

Αν σας ενδιαφέρει να μάθετε περισσότερες λεπτομέρειες για την πορεία του έργου, πείτε μου για να σας ενημερώνω σχετικά με την πορεία του.

Κατεβαίνοντας την κατηφόρα της λεωφόρου Κ.Τσαλδάρη στο Πολύγωνο, προς τα Δικαστήρια των Αθηνών, υπάρχει μια απότομη δεξιά στροφή, όπου χρειάζεται να μειώσεις πολύ την ταχύτητά σου για να μην πέσεις πάνω στη νησίδα με τα δέντρα. Αυτό ακριβώς που δεν έκανε ένας 17χρονος πριν από μια εβδομάδα, το Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2014.

IMG_1625Ένα 17χρονο παιδί, ο Γιώργος, έχασε τη ζωή του σ’ εκείνη τη στροφή. Χωρίς κράνος, χωρίς δίπλωμα. Ένα ακόμα νεαρό παιδί που προστίθεται στη θλιβερή στατιστική. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως, η πρώτη αιτία θανάτου στις ηλικίες 17-24 είναι τα τροχαία. Στην Ελλάδα βέβαια η θλιβερή στατιστική είναι ακόμα πιο απογοητευτική, καθώς είμαστε σταθερά στις πρώτες θέσεις σε θανάτους από τροχαία, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πριν σπεύσουμε να αποδώσουμε ευθύνες για το τροχαίο του νεαρού στους γονείς, στους δασκάλους, στην πολιτεία, ας σκεφτούμε πρώτα κάποιες παραμέτρους. Και κυρίως ας σκεφτούμε τί κάνουμε εμείς, μεμονωμένα, ο καθένας μας.

Μια κοινωνία που παίζει διαρκώς με τα όρια, που αμφισβητεί διαρκώς τους κανόνες, που δημιουργεί διαρκώς εξαιρέσεις, δε μπορεί να λύσει ένα τόσο σύνθετο θέμα όσο η οδική ασφάλεια. Καθημερινά, σκοτώνονται και τραυματίζονται σοβαρά δεκάδες συμπολίτες μας χωρίς αυτό από μόνο του να είναι αρκετό για την κινητοποίηση διορθωτικών δυνάμεων. Το πρώτο δεκαπενθήμερο μόνο του τρέχοντος Ιανουαρίου σκοτώθηκαν στους ελληνικούς δρόμους 35 άνθρωποι. Πώς μπορεί να εκμηδενιστεί αυτός ο αριθμός όταν θάβουμε το πρόβλημα κάτων απ’ το χαλί, όταν λέμε ότι ήταν “θέλημα Θεού”, όταν δεν κάνουμε κάτι ενεργητικά για να λυθούν συγκεκριμένα προβλήματα; (περισσότερα…)

Δεν αποδέχομαι τον όρο Χαμένη Γενιά.

Αποδέχομαι τον όρο Ανώριμη ή και Καθυστερημένη γενιά. Είναι ένας όρος που περιγράφει τη γενιά στην οποία ανήκω και σκιαγραφεί σε μεγάλο βαθμό τη μεγάλη πλειοψηφία των συνομιλήκων μου. Είναι η γενιά που για πολλούς λόγους απέτυχε να ενηλιωθεί έγκαιρα.

generationΗ γενιά που προστατεύθηκε τόσο πολύ απ’ την προηγούμενη γενιά που κατέληξε παραδομένη πριν ακόμα αγωνιστεί. Η γενιά που καλείται να ζήσει μέσα στο επίχρυσο κλουβί της. Διάβασα σήμερα το άρθρο του Νίκου Ξυδάκη στην Καθημερινή και σκέφτηκα ότι αυτή η γενιά έχει πολλές επιλογές. Ξεκινά ηττημένη κι αργοπορημένη. Είναι η χελώνα στο γνωστό μύθο. Το πρόβλημά της είναι ότι δεν ξέρει σε ποιό πεδίο να δραστηριοποιηθεί. Διστάζει να ηγηθεί, αδυνατεί να συγκροτηθεί, περιμένει να τη σπρώξουν για να αναλάβει σοβαρές ευθύνες. Δεν ξέρει αν μπορεί να διεκδικήσει καλύτερο μέλλον, δεν ξέρει αν μπορεί να σχεδιάσει ένα νέο υπόδειγμα ζωής, δεν ξέρει καν αν θέλει να κάνει κάτι. Όλα είναι ανοιχτά και γι’ αυτό καθηλωτικά. (περισσότερα…)