Χθες πήγα στο Dialogue in the dark. Αν δεν γνωρίζεις τί είναι αυτό, πήγαινε σ’ αυτή τη σελίδα να μάθεις πολλά περισσότερα. Αυτό που έχω να πω είναι ότι πρόκειται για μια συγκλονιστική εμπειρία. Επί 80 λεπτά κινείσαι σ’ ένα προσομοιωμένο περιβάλλον ως τυφλός. Στο απόλυτο σκοτάδι. Με μόνο σύντροφο τις υπόλοιπες αισθήσεις σου κι έναν τυφλό οδηγό.
Αν έχεις την εντύπωση ότι βλέπεις τα πράγματα, αν νομίζεις ότι έχεις αίσθηση των πραγμάτων γύρω σου είναι καιρός να αναθεωρήσεις. Η κίνηση κι η ζωή στο απόλυτο σκοτάδι σου δίνουν ένα ολοκαίνουργιο μέτρο. Οι αισθήσεις σου οξύνονται και το πνεύμα σου εστιάζει μ’ έναν πολύ διαφορετικό τρόπο στα ουσιώδη. Επιπλέον, καταλαβαίνεις πολύ καλά πώς ζουν οι άνθρωποι με λίγη ή καθόλου όραση. Συναισθάνεσαι τον κόσμο τους κι αντιλαμβάνεσαι πόση λίγη ή πολύ σημασία τους δίνεις στην καθημερινότητά σου. Βλέπεις πραγματικά πόσα δεδομένα μπορούν εύκολα να ανατραπούν.
Επειδή είμαι πάρα πολύ ευαισθητοποιημένος με το θέμα της οδικής ασφάλειας, νιώθω ότι θα έπρεπε οι πάντες να έχουν αυτή την εμπειρία, προκειμένου να τους δοθεί η ευκαιρία να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, τόσο στο παρκάρισμα όσο και στην ταχύτητα με την οποία κινούνται. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι στο δρόμο κυκλοφορούν άνθρωποι μειωμένης όρασης θα θελήσουμε να προσαρμόσουμε την κίνησή μας σ’ αυτό το δεδομένο. Καθένας μπορεί να βρεθεί στη θέση τους, είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Να αλλάξουμε την κουλτούρα μας, να εκπαιδευτούμε σε μια πιο πλήρη συνθήκη, ενσυναίσθησης κι ευθύνης. (περισσότερα…)
Έκανα κάποτε πολλή παρέα μ’ έναν νέο άνθρωπο που ονειρευόταν μια τεράστια επανάσταση. Ονειρευόταν την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων, την κοινοκτημοσύνη, την καθολική ελευθερία, την αγάπη παντού. Δε θα σου πω το όνομά του γιατί τυχαίνει να τον γνωρίζεις και δε θέλω να σε προκαταλάβω. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος, απ’ τη στιγμή που ασπάστηκε το όραμα της τεράστιας επανάστασης, άρχισε να σνομπάρει και να μποϋκοτάρει τα Χριστούγεννα. Εξάλλου δήλωνε άθεος, οπότε ήθελε να είναι συνεπής μ’ αυτή του την επιλογή. Επίσης, θεωρούσε ότι τα Χριστούγεννα ήταν μια γιορτή για τους εμπόρους, ένα καταναλωτικό όργιο που έκανε την ανθρωπότητα να ξεχνάει πρόσκαιρα τα προβλήματά της και να επιδίδεται σε θεραπεία αγορών. Ερχόταν σε πολύ δύσκολη θέση που αναγκαζόταν να παρευρίσκεται στα γιορτινά οικογενειακά τραπέζια. Όσο περνούσαν τα χρόνια γινόταν όλο και πιο ερειστικός, όλο και πιο επικριτικός, όλο και πιο ξυνός. Οι άλλοι γύρω του απολάμβαναν τη ζεστασιά της επαφής και της γιορτής κι εκείνος τρωγόταν με τα ρούχα του. Δεν έβλεπε την ανάγκη των ανθρώπων να συναντηθούν, να αγαπηθούν, να ζεσταθούν. Έβλεπε μόνο την ιδεολογία του και ποτέ τους άλλους. (περισσότερα…)
Απ’ τις 10 ως τις 12 Δεκεμβρίου βρέθηκα στο Παρίσι για να παρακολουθήσω ένα μεγάλο γεγονός: το Le Web, το οποίο διοργανώνεται εδώ και 10 χρόνια απ’ τον Loic και την Geraldine Le Meur. Τα προηγούμενα χρόνια διάβαζα τις ενδιαφέρουσες εντυπώσεις του Νίκου Αναγνώστου που πήγαινε ως μπλόγκερ. Φέτος ήρθε η ώρα να πάω κι εγώ. Διαπιστεύτηκα λοιπόν με το GarageTV ως δημοσιογράφος, βρήκα ένα φθηνό εισητήριο, φιλοξενήθηκα από πολύ καλούς φίλους και γεμάτος καλή διάθεση ξεκίνησα για το αγαπημένο Παρίσι.
Προς την είσοδο του Le Web
Η πρώτη εντύπωσή μου απ’ το Le Web είναι το υψηλό επίπεδο οργάνωσης. Είναι φανερό ότι 10 χρόνια εμπειρίας έχουν πραγματικά τελειοποιήσει τις διαδικασίες. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο συνέδριο που εστιάζει στην τεχνολογία και την επιχειρηματικότητα. Το πρόβλημά του είναι ότι εστιάζοντας περισσότερο σ’ αυτά τα δύο, χάνει τόσο το άτομο όσο και την κοινωνία. Και τις 3 ημέρες είχα την αίσθηση ότι γύρω μου υπήρχαν άνθρωποι που έψαχναν κοιτάσματα χρυσού και χρυσωρυχεία με κάθε κόστος. Η προσήλωση σ’ αυτό τον υλιστικό στόχο αφαιρεί οποιαδήποτε πνευματικότητα, ανθρωπιά κι ενσυναίσθηση, γεγονός που επισημαίνεται μερικές φορές ακόμα κι από ομιλητές.
Η επίσκεψή μου στο Le Web ξεκίνησε με μια ολόκληρη ώρα αναμονής σε μια τεράστια ουρά για να λάβω τη διαπίστευση!Ευτυχώς η διοργάνωση δεν είχε άλλο bug, όπως λέγεται στη γλώσσα των προγραμματιστών.
Περιμένοντας τη διαπίστευση κάτω απ’ τις Μανόλιες.
Εκτός όμως απ’ την ψυχρολουσία της αρχής, δεν έχω κανένα άλλο παράπονο απ’ τους διοργανωτές. Η πρόσβαση στο Διαδίκτυο ήταν αδιάκοπη, με υψηλότατες ταχύτητες, οι χώροι στο press room και τους άλλους υποστηρικτικούς μηχανισμούς ήταν άψογοι και το φαγητό αξιοπρεπές, αν και τη Δεύτερη μέρα έχασα το επίσημο πάρτυ γιατί αρρώστησα, κάτι που θα μπορούσα να αποδώσω και στο φαγητό τώρα που το ξανασκέφτομαι.
Στο προκείμενο τώρα: οι παρουσιάσεις είχαν μεγάλο ενδιαφέρον για κάποιον που θέλει να οσμιστεί τί συμβαίνει σήμερα στο Διαδίκτυο, αναφορικά με την επιχειρηματικότητα. Αν ήθελα να βάλω έναν τίτλο στο τριήμερο θα έλεγα: Αγωνία πλασαρίσματος για το αύριο. Όλοι μικροί και μεγάλοι παίκτες επιχειρούν να πλασαριστούν για το αύριο, το οποίο μοιάζει εξίσου αβέβαιο με το χθες. Το θέμα του τριημέρου «τα 10 επόμενα χρόνια του Διαδικτύου» προκαλεί ενθουσιασμό, αλλά και σκεπτικισμό, ανησυχία κι ανυπομονησία.
Η διαπίστευσή μου
Άκουσα πολλές φορές τις λέξεις και τις φράσεις «disruption», «internet of things», «3D printing», «Bitcoin», «Social», «sensors», «algorithmic», «crowdfunfding». Οι περισσότεροι ομιλητές προσπάθησαν να ζωγραφίσουν μια ρεαλιστική εικόνα του τί συμβαίνει σήμερα χωρίς να διακινδυνεύσουν να πουν αν θα υπάρχει το facebook σε 10 χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν μπορεί να πει με ασφάλεια ποιό θα είναι το μέλλον τόσο των μικρών παικτών όσο και των κολοσσών. Η Google, μεγάλος χορηγός του Le Web έκανε επίδειξη δύναμης και κουλτούρας διοργανώνοντας ένα παράλληλο event, με συνεχή workshops και παρουσιάσεις. Άραγε πώς θα είναι η Google σε 10 χρόνια; Κανείς δεν πήρε το ρίσκο να πει. (περισσότερα…)
Manolis Andriotakis 