IMG_1335
Πετώντας προς το Παρίσι

Απ’ τις 10 ως τις 12 Δεκεμβρίου βρέθηκα στο Παρίσι για να παρακολουθήσω ένα μεγάλο γεγονός: το Le Web, το οποίο διοργανώνεται εδώ και 10 χρόνια απ’ τον Loic και την Geraldine Le Meur. Τα προηγούμενα χρόνια διάβαζα τις ενδιαφέρουσες εντυπώσεις του Νίκου Αναγνώστου που πήγαινε ως μπλόγκερ. Φέτος ήρθε η ώρα να πάω κι εγώ. Διαπιστεύτηκα λοιπόν με το GarageTV ως δημοσιογράφος, βρήκα ένα φθηνό εισητήριο, φιλοξενήθηκα από πολύ καλούς φίλους και γεμάτος καλή διάθεση ξεκίνησα για το αγαπημένο Παρίσι.

IMG_1403
Προς την είσοδο του Le Web

Η πρώτη εντύπωσή μου απ’ το Le Web είναι το υψηλό επίπεδο οργάνωσης. Είναι φανερό ότι 10 χρόνια εμπειρίας έχουν πραγματικά τελειοποιήσει τις διαδικασίες. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο συνέδριο που εστιάζει στην τεχνολογία και την επιχειρηματικότητα. Το πρόβλημά του είναι ότι εστιάζοντας περισσότερο σ’ αυτά τα δύο, χάνει τόσο το άτομο όσο και την κοινωνία. Και τις 3 ημέρες είχα την αίσθηση ότι γύρω μου υπήρχαν άνθρωποι που έψαχναν κοιτάσματα χρυσού και χρυσωρυχεία με κάθε κόστος.  Η προσήλωση σ’ αυτό τον υλιστικό στόχο αφαιρεί οποιαδήποτε πνευματικότητα, ανθρωπιά κι ενσυναίσθηση, γεγονός που επισημαίνεται μερικές φορές ακόμα κι από ομιλητές.

Η επίσκεψή μου στο Le Web ξεκίνησε με μια ολόκληρη ώρα αναμονής σε μια τεράστια ουρά για να λάβω τη διαπίστευση!Ευτυχώς η διοργάνωση δεν είχε άλλο bug, όπως λέγεται στη γλώσσα των προγραμματιστών.

IMG_1343
Περιμένοντας τη διαπίστευση κάτω απ’ τις Μανόλιες.

Εκτός όμως απ’ την ψυχρολουσία της αρχής, δεν έχω κανένα άλλο παράπονο απ’ τους διοργανωτές. Η πρόσβαση στο Διαδίκτυο ήταν αδιάκοπη, με υψηλότατες ταχύτητες, οι χώροι στο press room και τους άλλους υποστηρικτικούς μηχανισμούς ήταν άψογοι και το φαγητό αξιοπρεπές, αν και τη Δεύτερη μέρα έχασα το επίσημο πάρτυ γιατί αρρώστησα, κάτι που θα μπορούσα να αποδώσω και στο φαγητό τώρα που το ξανασκέφτομαι.

Στο προκείμενο τώρα: οι παρουσιάσεις είχαν μεγάλο ενδιαφέρον για κάποιον που θέλει να οσμιστεί τί συμβαίνει σήμερα στο Διαδίκτυο, αναφορικά με την επιχειρηματικότητα. Αν ήθελα να βάλω έναν τίτλο στο τριήμερο θα έλεγα: Αγωνία πλασαρίσματος για το αύριο. Όλοι μικροί και μεγάλοι παίκτες επιχειρούν να πλασαριστούν για το αύριο, το οποίο μοιάζει εξίσου αβέβαιο με το χθες. Το θέμα του τριημέρου «τα 10 επόμενα χρόνια του Διαδικτύου» προκαλεί ενθουσιασμό, αλλά και σκεπτικισμό, ανησυχία κι ανυπομονησία.

badge
Η διαπίστευσή μου

Άκουσα πολλές φορές τις λέξεις και τις φράσεις «disruption», «internet of things», «3D printing», «Bitcoin», «Social», «sensors», «algorithmic», «crowdfunfding». Οι περισσότεροι ομιλητές προσπάθησαν να ζωγραφίσουν μια ρεαλιστική εικόνα του τί συμβαίνει σήμερα χωρίς να διακινδυνεύσουν να πουν αν θα υπάρχει το facebook σε 10 χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν μπορεί να πει με ασφάλεια ποιό θα είναι το μέλλον τόσο των μικρών παικτών όσο και των κολοσσών. Η Google, μεγάλος χορηγός του Le Web έκανε επίδειξη δύναμης και κουλτούρας διοργανώνοντας ένα παράλληλο event, με συνεχή workshops και παρουσιάσεις. Άραγε πώς θα είναι η Google σε 10 χρόνια; Κανείς δεν πήρε το ρίσκο να πει. (περισσότερα…)

Πριν από 10 χρόνια ακριβώς διάβασα το εξαιρετικό βιβλίο του καθηγητή δημοσιογραφίας και πρώην διευθυντή διεθνών θεμάτων στο BBC, Ian Hargreaves, με τον τίτλο Journalism: Truth or dare? Τότε εργαζόμουν στην Ελευθεροτυπία, και γι’ αυτό έγραψα ένα σχετικό άρθρο με τίτλο Η παρακμή της δημοσιογραφίας. Στο βιβλίο του Hargreaves πληροφορήθηκα για πρώτη φορά την ύπαρξη των μπλόγκερ, και για τη δημοκρατική δημοσιογραφική χρήση των Νέων Μέσων. Έκτοτε τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο άγρια. Η παρακμή της δημοσιογραφίας διογκώθηκε ακόμα περισσότερο. Κι όσο όλοι εμείς που εμπλεκόμαστε με κάθε τρόπο μ’ αυτήν, δεν παίρνουμε θέση απέναντι στα θεμελιώδη ζητήματα που την αφορούν, βυθιζόμαστε ακόμα βαθύτερα στην κρίση. (περισσότερα…)

Roman Krznaric
Ο Ρόμαν Κρζνάριτς τελειώνει το βιβλίο του για την εργασία κομίζοντας το παράδειγμα του Ζορμπά. Όταν περάσαμε μαζί μπροστά απ’ την ομώνυμη ταβέρνα του ζήτησα να τον φωτογραφίσω.

Συνάντησα τον φιλόσοφο της καθημερινής ζωής Roman Krzanric για να συζητήσουμε τα βιβλία του. Επισκέφθηκε την Ελλάδα για να δώσει μια ομιλία στο TED. Ο Krznaric έχει γράψει μερικά ενδιφέροντα βιβλία για την καθημερινή ζωή, που αξίζει να διαβάσετε. Στα ελληνικά κυκλοφορεί το Πώς να βρούμε τη δουλειά που μας ταιριάζει (εκδ. Πατάκης, μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης). Δεν είναι βιβλία αυτοβοήθειας. Πρόκειται για απόπειρες επανανοηματοδότησης και καθοδήγησης. Ο Krznaric δεν επιθυμεί να μας κάνει μια “ένεση αισιοδοξίας”, έχει απόλυτη επίγνωση της αχρηστίας των επιφανειακών προτροπών. Γι’ αυτό είναι φιλόσοφος, κι όχι τηλευαγγελιστής.

Περάσαμε μαζί ένα ολόκληρο πρωινό, του πήρα μια συνέντευξη για το GarageBOOKS, τον ξενάγησα στην Πλάκα και του ζήτησα να μου μιλήσει για το καινούργιο βιβλίο του, που κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο, το Empathy: A handbook for revolution (Ενσυναίσθηση: Ένας οδηγός επανάστασης). Το μήνυμά του μοιάζει απλό αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Ο Krznaric υποστηρίζει ότι σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε χρειαζόμαστε την ενσυναίσθηση, το να μπαίνουμε στα παπούτσια των άλλων, όπως λένε οι Βρετανοί. Δεν είναι εύκολο. Τα εμπόδια είναι τεράστια. Η αδιαφορία, η απάθεια, ο ναρκισσισμός μας, τα ατομικά μας άχθη, κάνουν την ενσυναίσθηση απρόσιτη και μακρινή. (περισσότερα…)