Καμμία διοίκηση, κανένα εκλεγμένο κόμμα, καμμία κυβέρνηση, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, δεν είχε όραμα για τα δημόσια Μέσα. Με κάποιες εξαιρέσεις τα δημόσια Μέσα ήταν πάντα ένα πεδίο άσκησης στείρων κομματικών επιδιώξεων και πρακτικών. Ακόμα κι αυτή τη στιγμή που έχει ανακοινωθεί το κλείσιμο της ΕΡΤ, η συζήτηση γίνεται με κομματικούς όρους. Κανείς δεν μας μιλά συγκεκριμένα για το πώς ονειρεύεται τα δημόσια Μέσα, και πόσω μάλλον, για το πως θα υλοποιήσει αυτό που έχει στο μυαλό του. Η αλήθεια είναι ότι τα εμπόδια αφθονούν, αλλά το ζητούμενο είναι επείγον. Ζητείται όραμα για τα δημόσια Μέσα.

Η ΕΡΤ ήταν ανέκαθεν μια κομματοκρατούμενη δημόσια επιχείρηση που λειτουργούσε με όρους φέουδου. Αν είχες σχέση με πολιτικό, παραγωγό, ή έστω κάποιο “δόντι”, έμπαινες στην ΕΡΤ κι έκανες την τύχη σου. Χωρίς μέσο στην ΕΡΤ δεν είχες μέλλον. Φαίνεται ότι πολλοί είχαν τόσο ισχυρό μέσο που δεν πατούσαν το πόδι τους για χρόνια, αλλά αμείβονταν κανονικά. Το θετικό είναι ότι οι περισσότεροι σήμερα συμφωνούμε ότι χρειάζεται η ΕΡΤ αναδιάρθρωση κι εξυγίανση. Η κομματοκρατία κι η αναξιοκρατία βέβαια δεν ήταν τα μόνα προβλήματα των δημόσιων Μέσων. Το ίδιο το πρόγραμμα δεν υπάκουγε σε καμία λογική στρατηγικού σχεδιασμού. Σαν όλα να γίνονταν σπασμωδικά, στην τύχη.

Είναι πάρα πολύ λυπηρό κι εξαιρετικά άδικο που μαζί με τον κόσμο που μπήκε αδιαφανώς, με ρουσφέτι, στην ΕΡΤ, απολύονται κι άνθρωποι που αξίζουν να εργάζονται εκεί. Φαντάζομαι ότι θα έχουν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων στην επόμενη ημέρα. Πάνω απ’ όλα, για να δημιουργήσεις ένα Μέσο, χρειάζεσαι όραμα και γνώση, αλλά μετά θα χρειαστείς άξιους, υπεύθυνους, καταρτισμένους και ορεξάτους επαγγελματίες. Είμαι σίγουρος ότι στην ΕΡΤ υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι επαγγελματίες.

Σίγουρα ένα απ’ τα εμπόδια που αντιμετώπισαν οι επίδοξοι οραματιστές της ΕΡΤ ήταν κι ο επιζήμιος ρόλος των συνδικαλιστών. Για να γίνει πράξη ένα όραμα θα πρέπει να το πιστέψουν, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Πράγμα που σημαίνει ότι η μειοψηφία θα πρέπει να ακολουθήσει στην υλοποίηση. Εδώ φαίνεται ότι κάθε απόπειρα εξυγίανσης έπεφτε πάνω σ’ ένα τοίχο άρνησης. Άρα ο συνδικαλισμός κατάντησε να είναι μέρος του προβλήματος.

Πιστεύω ότι είναι λάθος να μένει η χώρα έστω και μια ημέρα χωρίς δημόσια Μέσα. Τόσο σε συμβολικό επίπεδο, όσο και σε ουσιαστικό, θεωρώ ότι είναι λάθος. Αυτό βέβαια, θα μπορούσε να διορθωθεί με κάποιο τρόπο, λειτουργώντας π.χ. το Κανάλι της Βουλής ως προσωρινό ειδησεογραφικό κόμβο.

Επίσης, θεωρώ σοβαρό λάθος της κυβέρνησης το γεγονός ότι της απόφασης δεν προηγήθηκε δημόσια διαβούλευση. Η αυταρχική και βιαστική απόφαση δεν αποτελεί λόγο μεγάλης αισιοδοξίας για το μέλλον.

(περισσότερα…)

Πριν από 20 χρόνια, ως 20χρονος φοιτητής δούλευα σ’ έναν εκδοτικό οίκο ως «το παιδί με το μηχανάκι». Έκανα τις διανομές των παραγγελιών στα βιβλιοπωλεία με τη βέσπα μου. Μια μέρα ο εκδότης εργοδότης είπε να τυπώσουμε το φαξ που έστειλε και να το μεταφέρουμε μέσα σ’ ένα φάκελο στον Υπουργό. Ήταν το βιογραφικό μιας κοπέλας που έπρεπε να διοριστεί. Στην πρώτη σελίδα, σε πρώτο ενικό ο εκδότης, έλεγε στον Υπουργό με το μικρό του όνομα, «αυτό είναι το βιογραφικό της κοπέλας που λέγαμε».

Δεν είχα την πονηριά ή την ετοιμότητα, αν προτιμάς, να βγάλω μια φωτοτυπία εκείνου του σημειώματος και να το κρατήσω σαν θλιβερό αναμνηστικό εκείνης της εποχής. Δεν ξέρω αν διορίστηκε εκείνη η κοπέλα. Μετά έμαθα ότι ο Υπουργός ήταν κουμπάρος του εργοδότη μου και κατάλαβα το κλίμα οικειότητας. (περισσότερα…)