Κίμων Τσακίρης
Κίμων Τσακίρης

Ο Κίμων Τσακίρης είναι ένας σκηνοθέτης με τη δική του ιδιαίτερη ματιά. Τα ντοκιμαντέρ του είναι εμποτισμένα με σαρκασμό, λεπτή κι άλλοτε πιο ζωηρή ειρωνεία, και διακατέχονται πάντα από μια λοξή ανάγνωση της πραγματικότητας. Το στυλ του είναι αναγνωρίσιμο, ενίοτε προβοκατόρικο, και σίγουρα ελκυστικό. Ο Τσακίρης καθρεφτίζει στους θεατές έναν εαυτό παράδοξο και αντιφατικό. Οι ίδιοι οι ήρωές του είναι παράδοξοι κι αντιφατικοί και γι’ αυτό προκαλούν μια πληθώρα συναισθημάτων. Δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις μαζί τους, να θυμώσεις μαζί τους, ή να τους λυπηθείς. Κλαυσίγελως. Ή αλλιώς, ένα μειδίαμα, αυτή είναι ίσως κι η πιο συχνή στάση απέναντι στα ντοκιμαντέρ του Τσακίρη. (περισσότερα…)

snowfall

Πριν από μερικές εβδομάδες οι New York Times παρουσίασαν στο Διαδίκτυο ένα ρεπορτάζ μ’ έναν τρόπο μοναδικό. Διαβάζω ότι μέχρι τώρα το έχουν δει πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι. Η ιστορία έχει τίτλο Snow Fall. The avalanche at Tunnel Creek (Χιονόπτωση. Η χιονοστιβάδα στο Τάνελ Κρικ) φέρει την υπογραφή του ρεπόρτερ John Branch και της βιντεογράφου Catherine Spangler, κι αναφέρεται σε μια θανατηφόρο χιονοστοιβάδα. Για να παραχθεί αυτό το αποτέλεσμα, ασχολήθηκαν 16 άτομα διαφόρων ειδικοτήτων, επί ένα 6μηνο.

Βρείτε χρόνο να παρακολουθήσετε όλη την αφήγηση γιατί πραγματικά αξίζει. Πάει ένα βήμα πιο πέρα την εξιστόρηση γεγονότων στο Διαδίκτυο κι επανατοποθετεί τις βάσεις για μια καινούργια, πιο πλούσια κι ίσως πιο ολιστική δημοσιογραφία. Δεν έχει σημασία η κατηγοριοποίησή του, αν είναι δηλαδή περισσότερο ντοκιμαντέρ με κείμενο, ή πολυμεσικό ρεπορτάζ. Αυτό που πρέπει να δούμε κατά τη γνώμη μου είνα ότι απ’ τη σελίδα δε λείπει τίποτα. Και τίποτα δεν εντάσσεται σ’ αυτήν χωρίς λόγο. Βίντεο, γραφήματα, ηχητικά, κείμενα, όλα συνυπάρχουν και ισορροπούν καίρια υπηρετώντας τον καταστατικό ρόλο της δημοσιογραφίας: την ενημέρωση Βέβαια, αυτό επιτυγχάνεται διαμέσου μιας καινοφανούς εμπειρίας. Ο αναγνώστης-θεατής-ακροατής μεταφέρεται στο σκηνικό της ιστορίας και εισχωρεί μέσα της σαν να του μεταφέρεται από κάποιον οικείο του. Ουσιαστικά εδώ διαρρυγνύονται τα όρια μεταξύ διαφορετικών μορφών αφήγησης, και το δημοσιογραφικό προϊόν εντάσεται σ’ ένα πολυεπίπεδο καμβά που αξιοποιεί τα εργαλεία της αφήγησης σε εκπληκτικό βαθμό. (περισσότερα…)

Φωτογραφία: Γιάννης Λάριος
Φωτογραφία: Γιάννης Λάριος

Αν είχαμε ως κοινωνία πιο ανεπτυγμένα αντανακλαστικά, σήμερα αυτό το πρόβλημα θα ήταν πρώτη μας προτεραιότητα. Φαίνεται όμως ότι παρεμβάλλονται τόσες πολλές πληροφορίες, τόσα πολλά προβλήματα, τόσες πολλές αποσπάσεις της προσοχής μας, που μας θολώνουν τη ματιά και δε μπορούμε να διακρίνουμε τα περιττά απ’ τα ουσιώδη, τα μεγάλα απ’ τα μικρά και πάει λέγοντας. Αν ιεραρχήσουμε τα σημαντικά, πιθανώς να καταλήξουμε ότι η ζωή μας είναι πάνω από οτιδήποτε άλλο. Κι όμως δεν ενεργούμε με βάση αυτή την απλή παραδοχή. Είναι για παράδειγμα γνωστό ότι η χώρα μας είναι πρώτη σε νεκρούς από τροχαία στην Ευρώπη, εδώ και χρόνια, αλλά ως κοινωνία δεν φαίνεται να το έχουμε πάρει πολύ στα σοβαρά αυτό το γεγονός. Είναι επίσης γνωστό δια γυμνού οφθαλμού ότι υπάρχει πρόβλημα με το νέφος. Πριν μερικές εβδομάδες έλαβε μεγάλη δημοσιότητα η παραπάνω φωτογραφία που εικονογραφούσε το θέμα, όσο πιο εύγλωττα γινόταν. Χθες, διαβάζοντας αυτό το άρθρο, ακόμα κι ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι το θέμα είναι πολύ σοβαρό. (περισσότερα…)