Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Την Κυριακή 18 Νοέμβρη, στις 4 το απόγευμα στην Πλατεία Συντάγματος ο σύλλογος «SOS Τροχαία Εγκλήματα» οργανώνει, για τέταρτη χρονιά στην Αθήνα, εκδηλώσεις στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων. Φέτος συμμετέχουμε στην ευρωπαϊκή πρωτοβουλία «Light of Hope», μια πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Θυμάτων Τροχαίων (FEVR), που προσπαθεί να φωτίσει το ζήτημα μπροστά στα κοινοβούλια των ευρωπαϊκών χωρών.

Ας είμαστε όλοι εκεί. Μαζί!

Με μια φωτογραφία αυτών πού χάσαμε. Με ένα λουλούδι. Με ένα κερί. (περισσότερα…)

Βιώσιμο μοντέλο λειτουργίας: Δωρεάν ή επί πληρωμή; Μια μεγάλη συζήτηση που αφορά όλη τη βιομηχανία της δημιουργικότητας.

Αν ένα Μέσο Ενημέρωσης και Ψυχαγωγίας θέλει να είναι εντελώς ανεξάρτητο θα πρέπει να μη στηρίζεται στα διαφημιστικά έσοδα, αλλά στον οβολό των θεατών, αναγνωστών, χρηστών του.

Γιατί να θέλει την ανεξαρτησία απ’ τη διαφήμιση; Γιατί η ανεξαρτησία αφήνει το Μέσο ελεύθερο να κάνει απερίσπαστο την πραγματική δουλειά του. Βέβαια, εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα. Όταν το Μέσο εξαρτάται απ’ τη διαφήμιση, προσπαθεί να την προσελκύσει με διάφορους τρόπους, ενώ ταυτόχρονα αποφεύγει να δυσαρεστήσει τους διαφημιζόμενους. Γίνεται με λίγα λόγια υπάκουο στα κελεύσματα της αγοράς των πωλητών. Όταν εξαρτάται απ’ τους χρήστες αναγκάζεται να υπακούει στα κελεύσματα των αγοραστών, μια ποιοτική διαφορά που δεν πρέπει να μας καθησυχάζει. Στο Διαδίκτυο, όπου οι παραγωγοί περιεχομένου θέλουν να έλξουν κλικ από θεατές για να έχουν περισσότερα κλικ σε διαφημίσεις, υποχρεώνονται να ρίξουν την ποιότητα του περιεχομένου, να το κάνουν όσο πιο φθηνό κι εύκολο γίνεται, για να αυξάνουν τη δημοτικότητά τους.

Όταν ένα Μέσο δίνει το περιεχόμενό του δωρεάν ουσιαστικά πουλά τους καταναλωτές στους διαφημιστές. Αγοράζει δηλαδή την προσοχή των ανθρώπων. Τους λέει με άλλα λόγια: δείτε αυτό το ενδιαφέρον περιεχόμενο δωρεάν, αλλά μαζί δείτε κι αυτές τις διαφημίσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με τις δωρεάν Διαδικτυακές πλατφόρμες. Σου παρέχονται δωρεάν κι εσύ είσαι υποχρεωμένος να βλέπεις διαφημίσεις. Πρόκειται για ένα βιώσιμο μοντέλο ενημέρωσης, που έχει κυριαρχήσει τα τελευταία χρόνια στην τηλεόραση, σε πολλές εφημερίδες, και στις ιστοσελίδες. Όμως αυτό το μοντέλο παρουσιάζει κάποια στρεβλωτικά χαρακτηριστικά που συμβάλλουν στην αναξιοπιστία και την εχθρότητα προς τα Μέσα. Τα περισσότερα Μέσα εκλαμβάνονται σαν πομποί προπαγάνδας κι είναι όντως έτσι. Άλλος προπαγανδίζει καταναλωτικά ή ιδεολογικά προϊόντα, άλλος διαφημίζει κόμματα και πολιτικές, άλλος διαφημίζει τοστιέρες. Οι περισσότεροι στηρίζονται σε τρίτους, κι όχι στο κοινό τους, κι η πραγματική τους δουλειά είναι να ευχαριστήσουν τους χρηματοδότες τους. (περισσότερα…)

Προσοχή: δε σκοπεύω να κατέβω στην πολιτική, ούτε έχω σχέση με υπάρχον ή σχηματιζόμενο πολιτικό κόμμα.

Μερικά χρόνια πριν αποφασίσαμε εντελώς αυθόρμητα μερικοί δημοσιογράφοι με μπλοκάκι να φτιάξουμε ένα σωματείο για να εκπροσωπούμαστε. Δεν τα καταφέραμε. Ένας απ’ τος λόγους θεωρώ ότι ήταν τα πολιτικά κόμματα και οι συνδικαλιστικοί φορείς που τα εκπροσωπούν. Θυμάμαι ότι είχαμε κάνει μια συνέλευση στην ΕΣΗΕΑ στην οποία εμφανίστηκαν οι εκπρόσωποι των αριστερών παρατάξεων, έβγαλαν τους λόγους τους, και το μήνυμα ήταν «αφήστε το κι ελάτε σε εμάς». Βέβαια τα αιτήματα των μπλοκάκηδων δε μπήκαν ποτέ σοβαρά στην ατζέντα, ακόμα και τώρα που πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ είναι ένας από τους εκπροσώπους που μας μιλούσε με συμπάθεια για το πρόβλημά μας.

Παρακολουθώ πολύ στενά την πολιτική σκηνή των τελευταίων χρόνων. Είμαι πολύ απογοητευμένος απ’ το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης, κι απ’ το αποτέλεσμά της όπως αυτό αποτυπώνεται στις πολιτικές αποφάσεις. Σε όλο το φάσμα του πολιτικού χάρτη κυριαρχεί μια στρεβλή λογική που θέλει τους κομματικούς μηχανισμούς να μειώνουν τις ιδέες και τις μεμονωμένες προτάσεις σε όφελος της πειθαρχίας, της ισχύος και του μεγάλου οράματος, το οποίο τελικά είναι η ανάληψη της εξουσίας. Δε νομίζω ότι είναι τυχαίο που και κάποιες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι είναι διάχυτη η αμφισβήτηση των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών στην κοινωνία.

Εδώ είναι προφανές ότι βρισκόμαστε σ’ ένα τέλος εποχής. Είναι αρκετοί εκείνοι, ανάμεσά τους κι εγώ, που τα τελευταία χρόνια μιλάμε για ένα αδιέξοδο, το οποίο τώρα, μέρα με τη μέρα μάς πνίγει και μάς οδηγεί στην απελπισία. Τόσο η μορφή όσο και το περιεχόμενο της πολιτικής, όπως εκφράζεται απ’ τα κόμματα και τους πολιτικούς διανύουν μια παρακμάζουσα φάση. Νομίζω ότι αυτός είναι ο κοινός τόπος μας. Όταν σε διάφορες συζητήσεις με ρωτούν τί προτείνω, έχω κι εγώ την αμηχανία του ανθρώπου που γνωρίζοντας τα όριά του αποφεύγει να διακυρήξει ένα συμπαγές και δογματικό πρόταγμα. Με απωθούν οι τελικές λύσεις και δε θέλω να έχω αυταπάτες ότι υπάρχουν μαγικές λύσεις, χωρίς τη συγκατάθεση ευρείας πλειοψηφίας του κόσμου. Εξάλλου οι βερμπαλισμοί και οι μεγαλόστομες υποσχέσεις μας έχουν φέρει ως εδώ, στη χρεωκοπία και στο τέλμα. Θέλω να πω ότι κι εγώ το σκέφτομαι κι είμαι ανοικτός προς πολλές κατευθύνσεις. Έχω τις πολιτικές μου προτιμήσεις που βρίσκονται στο κέντρο και την αριστερά, αλλά δεν απορρίπτω τις ιδέες που προέρχονται ακόμα και από συντηρητικούς ή αναρχικούς. Με λίγα λόγια μ’ ενδιαφέρει ένας συνθετικός και υπερβατικός πολιτικός λόγος ευρέως φάσματος που λαμβάνει κατ’ αρχήν υπόψη του τις ανάγκες των ανθρώπων, εστιάζει στην τοπικότητα των προβλημάτων, θεραπεύει ανισότητες, προωθεί τα αιτήματα της δικαιοσύνης, της διαφάνειας, της λογοδοσίας, της συμμετοχής, της ελευθερίας, είναι πολύ ευαίσθητος περιβαλλοντικά και στοχεύει στη χειραφέτηση των ανθρώπων.  (περισσότερα…)