Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Σήμερα το πρωί σκοτώθηκε σε τροχαίο ένα 10χρονο παιδί. Ένα ακόμα θύμα προστίθεται στις λίστες με τους χιλιάδες ανθρώπους που πέθαναν σε τροχαίο. Άλλος ένας αριθμός στην ημερίσια μακάβρια στατιστική. Μόλις περάσει το πρώτο σοκ οι γονείς του θα αντικρύσουν το στυγνό πρόσωπο της πραγματικότητας, που είναι ουσιαστικά το παγωμένο κι ανάλγητο πρόσωπο όλων μας. Όσοι χάνουν άνθρωπό τους σε τροχαίο το ξέρουν καλά, γι’ αυτό κι ουσιαστικά μένουν μόνοι τους να θρηνούν. Καμία κοινότητα, καμία κοινωνία δε σπεύδει να τους εξηγήσει τί συμβαίνει και να τους ανακουφίσει γι’ αυτό που τους συνέβη, να τους δώσει ηρεμιστικές απαντήσεις και λύσεις. Απεναντίας, εγκαταλείπονται στα χέρια διαφόρων επαγγελματιών που τους βλέπουν σαν ευκαιρία να αυξήσουν το εισόδημά τους και τους στεγνώνουν, υλικά και συναισθηματικά. Όσοι χάνουν ανθρώπους από τροχαία έρχονται αντιμέτωποι με το χειρότερο πρόσωπο της Ελληνικής κοινωνίας. Μόνοι, αβοήθητοι, γίνονται θύματα εκμετάλλευσης από δικηγόρους, πραγματογνώμονες, ειδήμονες και ιατροδικαστές. Διάφορα αρπακτικά πετούν πάνω απ’ τα σμπαραλιασμένα σώματα των ανθρώπων που δεν έχουν προλάβει καν να συνειδητοποιήσουν τις απώλειές τους και τους απομυζούν. Την ίδια ώρα που τόσο η οργανωμένη πολιτεία, όσο κι εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας, σφυρίζουμε αδιάφορα. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι συγγενείς και οι φίλοι των θυμάτων κλείνονται ακόμα περισσότερο στους εαυτούς τους, και θρηνούν σιωπηλά στα σπίτια τους, ρίχνοντας τις ευθύνες στους εαυτούς τους και στην κακιά ώρα. (περισσότερα…)

Χρειαζόμαστε καινούργια προϊόντα παραδειγματικού τύπου που θα προτείνουν καινούργιες λύσεις τόσο στη φόρμα όσο και στο περιεχόμενο. Αυτές οι καινούργιες προτάσεις θα παράξουν έναν καινούργιο λόγο και θα ξεκινήσουν έναν καινούργιο διάλογο. Η καινούργια κατάσταση θα προκαλέσει καινούργια, ή έστω ξεχασμένα πολύ καιρό, αισθήματα τα οποία θα χρειαστεί να αναλυθούν κι αυτά με καινούργιους, ή έστω ξεχασμένους, τρόπους. Τα καινούργια αυτά προϊόντα θα αποφέρουν καινούργιου τύπου οφέλη στα άτομα και την κοινωνία, και θα μοιραστούν μέσω καινούργιων μοντέλων. Το καινούργιο πλαίσιο που θα συγκροτηθεί αίφνης δε θα μοιάζει σε τίποτα με το παλιό. Κάποιοι θα συνεχίσουν να αγοράζουν τα πολυπληθή κουτσομπολίστικα περιοδικά, αλλά δε θα χαρακτηρίζουν εκείνοι το σύνολο της κοινωνίας.

Η εμμονή των παραδοσιακών Μέσων με τα παραπολιτικά και τα παρασκήνια επιτείνει το φόβο και το άγχος για το μέλλον. Είναι μια άχρηστη έμμονη, που μπορεί να αγοράζει χρόνο και να ικανοποιεί τους διαφημιστές, αλλά έχει καταστροφικά αποτελέσματα στην κοινωνία. Κατά τη γνώμη μου η εμμονή με το παρασκήνιο της πολιτικής είναι εν πολλοίς υπεύθυνη για την αίσθηση απόγνωσης κι ανημπόριας που κυριαρχεί στην κοινωνία. Ανεξάρτητα απ’ τις ιδεολογικές κι άλλες αγκυλώσεις του κάθε καναλιού, ως θεατές είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε καθημερινά δημοσιογράφους που εικάζουν, που κρυφακούν, που ανταλλάσσουν μικροπολιτικές φήμες και συζητούν σχολιάζοντας ακατάσχετα στη βάση υποθέσεων, και στην ουσία είμαστε ελάχιστα ενημερωμένοι. Η απόλυτη γνώση του παρασκηνίου συνιστά μια καλή αποπροσανατολιστική τακτική για να αποτραπεί η επαρκής γνώση της κεντρικής σκηνής, δηλαδή των όσων διαμείβονται επίσημα. Η συζήτηση για το παρασκήνιο και τα παραπολιτικά καθιστά τους πολίτες θεατές ανήμπορους να δράσουν. Είναι μια σαπουνόπερα του στυλ “ο τάδε είπε αυτό, ο άλλος προτίθεται να κάνει εκείνο” που απομακρύνει τους πολίτες ακόμα περισσότερο απ’ τα κέντρα λήψης αποφάσεων, αφού τα καθιστά μια κανονική θεατρική σκηνή. Οι παίκτες σ’ αυτό το σανίδι έχουν κανονικότατους ρόλους με αποτέλεσμα να εκλαμβάνονται απ’ την κοινωνία ως ηθοποιοί. Με τη διαφορά ότι είναι πολιτικοί που νομοθετούν και δημοσιογράφοι που ελέγχουν. Κι αντί να ενημερώνεται η κοινωνία για τα γεγονότα, ενημερώνεται εξαντλητικά για τα εικαζόμενα ενός θεάτρου. (περισσότερα…)