Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Τελευταία, βλέπω τις πολιτικές συζητήσεις στην τηλεόραση με μειούμενο ενδιαφέρον. Σκέφτομαι ότι τα τελευταία χρόνια οι πολιτικές συζητήσεις στην τηλεόραση, αλλά και στο ραδιόφωνο, γίνονται όλο και πιο αδιάφορες, όλο και πιο βαρετές, όλο και πιο ανούσιες. Κάθε υποψήφιος αναμασά ένα ποίημα, ανταλλάσσει κάποια συνθήματα με τους αντιπάλους του και περνάμε στο επόμενο θέμα. Δεν έχω τίποτα με τους δημοσιογράφους που κάνουν τις συνεντεύξεις αν και πιστεύω ότι θα έπρεπε να επιμένουν ώστε να λαμβάνουν πιο συγκεκριμένες απαντήσεις κι όχι τις γνωστές αοριστολογίες. Τα ίδια τα Μέσα όμως, με την ταχύτητά και τον όγκο των πληροφοριών, τους υποχρεώνουν να στέκονται στην επιφάνεια των θεμάτων, να ευνοούν τις απαντήσεις-συνθήματα, τις υπεκφυγές, την αοριστολογία, την εντυπωσιοθηρία. Τα ελάχιστα λεπτά που έχουν στη διάθεσή τους οι υποψήφιοι κοιτάζουν να τα διαθέσουν ώστε να αποκομίσουν κάποιο όφελος, να μιλήσουν σε ψηφοφόρους-στόχους κι όχι στο να διατυπώσουν τις θέσεις και τις προτάσεις τους με σαφήνεια και καθαρότητα.  (περισσότερα…)

 

 

Η ιδέα του Τόλη Γεωργιάδη ήταν να δημιουργηθεί ένας πολιτικός χάρτης που θα αποτυπώνει το πολιτικό στίγμα των κομμάτων και των πολιτών. Στηριζόμενος στη λογική του Χάρτη Νόλαν, ο Τόλης το έκανε πράξη, και με τη δική μου συμβολή στην κατάρτιση του ερωτηματολογίου, προέκυψε ο Πολιτικός Χάρτης. Η επιτυχία του δεν συνίσταται μόνο στα παραπάνω από 300.000 τεστ που έχουν γίνει σ’ αυτό το διάστημα, αλλά στην ακρίβειά του (η μεγάλη πλειοψηφία των συμμετεχόντων που έχει επικοινωνήσει μαζί μας είναι θετική) καθώς και σε κάποια ευρήματα που μπορούμε πια να συζητάμε με μια σχετική ασφάλεια. Όπως έχουμε πει με τον Τόλη πολλές φορές ο Πολιτικός Χάρτης είναι απλά ένα τεστ, δεν είναι έρευνα γνώμης, γιατί δεν εγγυάται τη μοναδικότητα των υποβολών, ούτε και την αξιοπιστία του δείγματος. Ωστόσο, επειδή πλέον έχουμε ένα τόσο μεγάλο αριθμό τεστ, μπορούμε να μιλάμε για τάσεις των συμμετεχόντων. Οι παρατηρήσεις που μπορούμε να κάνουμε βλέποντας τα αποτελέσματα του Πολιτικού Χάρτη (τα έχουμε ανεβάσει στη σελίδα για να μπορεί οποιοσδήποτε να τα δει) είναι: (περισσότερα…)

Η γενιά των παραχαϊδεμένων. Των παιδιών της Μεταπολίτευσης. Των φαστ φουντ. Των διακοπών στα νησιά. Του χαβαλέ. Των σπουδών στο εξωτερικό. Του φωτεινού παντογνώστη. Της άρνησης ενηλικίωσης.Του Νίτρο. Της κριτικής. Του ύστερου καπιταλισμού. Των μεταπτυχιακών. Των τάπερ. Του μαύρου. Των πάρτυ. Των προνομίων. Του χαβαλέ. Της απουσίας απ’ τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Των δεκαπενταμελών. Των πάρτυ. Των brainstorming. Των διδακτορικών. Των καταλήψεων. Των μεταπτυχιακών. Των κουλ απόψεων. Των διδακτορικών. Των αμερικανικών σειρών. Του χαβαλέ. Των one night stand. Των γκάτζετ. Των ευνοημένων. Των εξωσωματικών. Των τζετ σκι. Των σερφ. Των φρι πρες. Των μεταμοντέρνων αρνητών του καπιταλισμού. Των κονφορμιστών. Των επαναστατών. Του no logo. Του just do it. Της πλάσμα τηλεόρασης. Των ταξιδιών στο Λονδίνο και στο Βερολίνο. Του Κόπλαντ. Του Μποντριγιάρ. Της ειρωνίας. Του ΦονΤρίερ. Των εξεζητημένων κουρεμάτων. Του Μάικλ Μουρ. Της εξυπνάδας. Της ονείρωξης με τη Μεγάλη Νύχτα. Του χαβαλέ. Του Facebook. Του Twitter. Της αποχής. Της ελλειπούς ενηλικίωσης.

Πού είναι αυτή η γενιά; Τη βλέπει κανείς να ηγείται των εξελίξεων, να αναλαμβάνει δημόσια ευθύνες; Να παίρνει θέση για όσα γίνονται; Να δημιουργεί πολιτικό πρόταγμα; Να επινοεί καινούργια παραδείγματα; Όσοι σήμερα κυριαρχούν είναι πάνω από 50 κι 60 ετών. Πού είναι οι 40ρηδες; Πού είναι η γενιά των πτυχίων; Πού είναι αυτά τα παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς εμπειρία πολέμου και δικτατορίας; Ποιό είναι το αίτημα αυτής της γενιάς; Γιατί ό,τι κάνουν το κάνουν σχεδόν στα “μουλωχτά”; Που είναι τα παιδιά που, όπως λέγεται, τα βρήκαν όλα έτοιμα; Πού είναι τα σπουδασμένα κορίτσια κι αγόρια; Κρύβονται; Απαξιούν; Αδιαφορούν; Ιδιωτεύουν; Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις η μεγάλη πλειοψηφία των 40ρηδων σήμερα απέχει απ’ τη δημόσια ζωή. Είτε υποαμοίβονται σε σχέση με τα προσόντα τους, είτε δεν έχουν καν δουλειά. Γενικά δείχνουν και να υποεκπροσωπούνται στο πολιτικό σύστημα. Ενώ στην αγορά εργασίας κάποιοι έχουν βολευτεί σε θέσεις που απέκτησαν με “δόντι”, αρκετοί τρύπωσαν στο δημόσιο, άλλοι έχουν μεταναστεύσει ή σκέφτονται να φύγουν και μερικοί μάλλον από κάποια άλλη εύνοια ή τύχη, κάνουν μια αξιοπρεπή και καλοπληρωμένη δουλειά. (περισσότερα…)