Κατηγορία: Δεοντολογία

Επιτρέψτε μου, επειδή την παρακολουθώ πολύ στενά, να πω ότι η ακαδημαϊκή συζήτηση που γίνεται στην Ελλάδα γύρω απ’ τα Μέσα, πάσχει από μια εσωστρέφεια κι έναν επαρχιωτισμό, φαινόμενα που πρέπει κατά τη γνώμη μου να ξεπεραστούν επειγόντως, αν θέλουμε να αναβαθμίσουμε τόσο την ακαδημαϊκή έρευνα σ’ αυτόν τον τομέα όσο και τα ίδια τα Μέσα μας. Στην κατεύθυνση μιας πιο πρωτότυπης και σίγουρα επίκαιρης μελέτης των Μέσων κινείται η Λήδα Τσενέ στη διδακτορική της διατριβή. Παρότι μου είναι λίγο βαρετό να διαβάζω ένα διδακτορικό, βιάβασα το δικό της με πολύ ενδιαφέρον και προσήλωση. Πραγματικά, όσοι ενδιαφέρονται για το νέο τοπίο των Media για τις ευκαιρίες και τα προβλήματα που ανακύπτουν στη σύγχρονη εποχή, καλό θα ήταν να διαβάσουν το βιβλίο Τα Μέσα που (δεν) μας αξίζουν, Από την κρίση των Μέσων στην Ευθύνη 2.0, της Λήδας Τσενέ. (περισσότερα…)

Πόσο θεμιτά είναι τα δώρα-δολώματα για παιδιά στα fast food;

Όσοι έχουν παιδιά θα το γνωρίζουν καλά. Στα γνωστά fast food συνηθίζεται μια πρακτική του μάρκετινγκ που στοχεύει αποκλειστικά στα παιδιά. Μαζί με κάθε παιδικό γεύμα, δωρίζεται κι ένα παιχνίδι. Το δωράκι αυτό δηλαδή γίνεται ένα είδος δολώματος για να αγοραστεί το γεύμα. Τα παιδιά το ζητούν κι άρα το μάρκετινγκ του fast food επιτυγχάνει. Δε γνωρίζω αν αυτή η πρακτική είναι νόμιμη –κάποιος νομικός θα μπορούσε να με διαφωτίσει. Ακόμα και νόμιμη να είναι όμως, ποιός θα μπορούσε να πει ότι είναι και υπεύθυνη ή πολύ περισσότερο, ηθική; Πόσο δεοντολογικό είναι να ψαρεύεις ανήλικους πελάτες τάζοντάς τους δωράκια; Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για αθέμιτες, ανήθικες, κι αντιδεοντολιγικές πρακτικές μάρκετινγκ και θα είμασταν σχετικά ψύχραιμοι αν δε μιλούσαμε για παιδιά. Αφορμή για αυτές τις σκέψεις ήταν η μήνυση που κατέθεσε μια μητέρα στα McDonald’s για τα Happy Meals, τα παιδικά τους γεύματα που συνοδεύονται από δώρο-παιχνίδι. (περισσότερα…)

Με αφορμή τη χθεσινή γενική απεργία, που ήταν και απεργία των δημοσιογράφων, αναδείχθηκε ξανά το θέμα της ειδησεογραφικής κάλυψης απ’ το Διαδίκτυο. Δε θέλω να αναφερθώ στην ΕΣΗΕΑ, καθώς ούτε είμαι κι ούτε επιθυμώ να γίνω μέλος της, αφού με βάση τη λειτουργία, το καταστατικό και τη φιλοσοφία της, με αποκλείει αυτόματα. Επιπλέον τη θεωρώ, όπως εχω πει πολλές φορές, μέρος του προβλήματος. Γι’ αυτό θα επικεντρωθώ στα social media, σ’ έναν χώρο που κινούμαι και θεωρώ ελπιδοφόρο, και ειδικότερα σε κάτι που παρατηρώ ολοένα και πιο συχνά. Όπως έγραφα και προχθές, υπάρχει αυτό το φαινόμενο της χιονοστοιβάδας, το οποίο μεταδίδει σε ταχύτατο ρυθμό αδιασταύρωτες πληροφορίες που δημιουργούν κλίμα. Χθες π.χ. στο Twitter κάποιος έγραψε ότι ακούστηκαν πυροβολισμοί… και κάποιοι έσπευσαν να το αναπαράγουνΤην ίδια στιγμή βέβαια, άλλοι προσπάθησαν να εξακριβώσουν τί γινόταν, αλλά το κλίμα είχε δημιουργηθεί. Αυτό είναι κάτι το οποίο αξίζει να συζητηθεί ως προς το επίπεδο της διαδικτυακής μας παιδείας, ή και γενικότερα της φύσης των νέων Μέσων. Αλλά παράλληλα αυτό που περισσότερο συναντώ να μεταδίδεται και να με προβληματίζει είναι ο ναρκισσισμός των χρηστών, όταν διακονούν τις απόψεις τους. (περισσότερα…)