Ο Τζεφ Τζάρβις (στο βιβλίο που μετέφρασα) λέει ότι το Διαδίκτυο είναι μια μηχανή συνδέσεων. Μας επιτρέπει να συνδεόμαστε με τα ενδιαφέροντά μας, με τις επιθυμίες μας, με τους άλλους. Πάνω στη συλλογιστική του προσθέτω ότι το Διαδίκτυο είναι μαζί και μια μηχανή αλλαγών. Το Διαδίκτυο αλλάζει τα πάντα στην οικονομία, σε βαθμό που πολλοί μιλούν για μια νέα, μετα-βιομηχανική επανάσταση. Αλλάζει πολλά στις ίδιες τις σχέσεις μας, στον τρόπο που επικοινωνούμε, ακόμα και που σκεφτόμαστε.
Σκέψου τομείς όπως την εκπαίδευση. Το Διαδίκτυο αλλάζει ριζικά τους όρους της διδασκαλίας. Μάς επιτρέπει να μαθαίνουμε ασύγχρονα κι από απόσταση. Μάς επιτρέπει να διαλέγουμε ανάμεσα από εκατοντάδες επιλογές. Μάς επιτρέπει να μετακινούμαστε όπου εμείς επιθυμούμε και να παίρνουμε ακριβώς αυτό που θέλουμε. Παρότι εξακολουθούμε να ζητάμε επαρκείς παιδαγωγούς, σήμερα μπορούμε να τους αναζητήσουμε στη στιγμή, να δούμε πόσο εμπνευσμένα κάνουν τη δουλειά τους, πόσο την κοστολογούν, και τί λένε δημόσια μαθητές που τους προτίμησαν. Όλα αυτά τα νέα δεδομένα, οι νέες προοπτικές αξιώνουν νέα αντιμετώπιση από όλους μας. Σε τί θα μετατραπούν τα ιδρύματά μας; Κινδυνεύει η παιδεία απ’ το Διαδίκτυο; (περισσότερα…)
Πριν από 3 μήνες μου προτάθηκε, από ανθρώπους με τους οποίους δεν είχα παρά μόνο διαδικτυακή επαφή, να συμμετάσχω στην επιχείρηση θεμελίωσης του νέου ραδιοτηλεοπτικού και διαδικτυακού φορέα, στον τομέα των Νέων Μέσων. Ένιωσα μεγάλη χαρά κι υπερηφάνεια που μ’ επέλεξαν κρίνοντας τη δουλειά, τις γνώσεις και την πείρα μου καθώς και τη συνολική παρουσία μου στο Διαδίκτυο για παραπάνω από μια δεκαετία, χωρίς να έχω “μέσο”, “δόντι” ή να ανήκω σε κάποια παρέα ή πολιτικό κόμμα.
Νιώθω απεριόριστη ευγνωμοσύνη που μου δίνεται η δυνατότητα να συμβάλλω με τις δυνάμεις μου στην οικοδόμηση ενός νέου Δημόσιου Μέσου. Γνωρίζω ότι οι 3 μήνες της σύμβασής μου είναι μικρό διάστημα, αλλά έχω βάλει τα δυνατά μου και δίνω τον καλύτερο εαυτό μου για να επιβεβαιώσω τους ανθρώπους που μ’ εμπιστεύτηκαν. Θεωρώ ότι είναι μια τεράστια ευκαιρία να γίνει κάτι σωστό και θαυμαστό, να μπουν γερές βάσεις, να αναδειχθούν οι δημιουργικές δυνάμεις της χώρας μας, να γίνει ένα άλμα προς τα εμπρός.
Έχω γράψει για την ΕΡΤ ότι αυτό που έλειπε κυρίως ήταν ένα όραμα. Ένα όραμα που θα καθιστούσε τα δημόσια Μέσα άξια εμπιστοσύνης και θα τα απογείωνε στη συνείδηση του κόσμου. Στο διάστημα των 3 μηνών συνεργασίας με τους άριστους επαγγελματίες που έχουν αναλλάβει υπεύθυνα το τιτάνιο αυτό έργο, έχω πεισθεί ότι οραματίζονται πραγματικά ένα διαφορετικό, κοινωνικό, ανοιχτό δημόσιο Μέσο. Ο χρόνος θα δείξει αν θα καταφέρουν να ξεπεράσουν τα πολλά εμπόδια και τις ειδικές συνθήκες.
Όσο αφορά τη δική μου δουλειά, μαζί με τον εξαιρετικό Αλέξανδρο Μελίδη, υποστηρίζουμε το Διοικητικό Συμβούλιο σε θέματα του Διαδικτύου (η ΝΕΡΙΤ δεν έχει ακόμα προσωπικό) και σχεδιάζουμε εκπαιδευτικά προγράμματα, τεχνικές παραγωγής περιεχομένου, οδηγούς χρήσης.
Αν σας ενδιαφέρει να μάθετε περισσότερες λεπτομέρειες για την πορεία του έργου, πείτε μου για να σας ενημερώνω σχετικά με την πορεία του.
Απ’ τις 10 ως τις 12 Δεκεμβρίου βρέθηκα στο Παρίσι για να παρακολουθήσω ένα μεγάλο γεγονός: το Le Web, το οποίο διοργανώνεται εδώ και 10 χρόνια απ’ τον Loic και την Geraldine Le Meur. Τα προηγούμενα χρόνια διάβαζα τις ενδιαφέρουσες εντυπώσεις του Νίκου Αναγνώστου που πήγαινε ως μπλόγκερ. Φέτος ήρθε η ώρα να πάω κι εγώ. Διαπιστεύτηκα λοιπόν με το GarageTV ως δημοσιογράφος, βρήκα ένα φθηνό εισητήριο, φιλοξενήθηκα από πολύ καλούς φίλους και γεμάτος καλή διάθεση ξεκίνησα για το αγαπημένο Παρίσι.
Προς την είσοδο του Le Web
Η πρώτη εντύπωσή μου απ’ το Le Web είναι το υψηλό επίπεδο οργάνωσης. Είναι φανερό ότι 10 χρόνια εμπειρίας έχουν πραγματικά τελειοποιήσει τις διαδικασίες. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο συνέδριο που εστιάζει στην τεχνολογία και την επιχειρηματικότητα. Το πρόβλημά του είναι ότι εστιάζοντας περισσότερο σ’ αυτά τα δύο, χάνει τόσο το άτομο όσο και την κοινωνία. Και τις 3 ημέρες είχα την αίσθηση ότι γύρω μου υπήρχαν άνθρωποι που έψαχναν κοιτάσματα χρυσού και χρυσωρυχεία με κάθε κόστος. Η προσήλωση σ’ αυτό τον υλιστικό στόχο αφαιρεί οποιαδήποτε πνευματικότητα, ανθρωπιά κι ενσυναίσθηση, γεγονός που επισημαίνεται μερικές φορές ακόμα κι από ομιλητές.
Η επίσκεψή μου στο Le Web ξεκίνησε με μια ολόκληρη ώρα αναμονής σε μια τεράστια ουρά για να λάβω τη διαπίστευση!Ευτυχώς η διοργάνωση δεν είχε άλλο bug, όπως λέγεται στη γλώσσα των προγραμματιστών.
Περιμένοντας τη διαπίστευση κάτω απ’ τις Μανόλιες.
Εκτός όμως απ’ την ψυχρολουσία της αρχής, δεν έχω κανένα άλλο παράπονο απ’ τους διοργανωτές. Η πρόσβαση στο Διαδίκτυο ήταν αδιάκοπη, με υψηλότατες ταχύτητες, οι χώροι στο press room και τους άλλους υποστηρικτικούς μηχανισμούς ήταν άψογοι και το φαγητό αξιοπρεπές, αν και τη Δεύτερη μέρα έχασα το επίσημο πάρτυ γιατί αρρώστησα, κάτι που θα μπορούσα να αποδώσω και στο φαγητό τώρα που το ξανασκέφτομαι.
Στο προκείμενο τώρα: οι παρουσιάσεις είχαν μεγάλο ενδιαφέρον για κάποιον που θέλει να οσμιστεί τί συμβαίνει σήμερα στο Διαδίκτυο, αναφορικά με την επιχειρηματικότητα. Αν ήθελα να βάλω έναν τίτλο στο τριήμερο θα έλεγα: Αγωνία πλασαρίσματος για το αύριο. Όλοι μικροί και μεγάλοι παίκτες επιχειρούν να πλασαριστούν για το αύριο, το οποίο μοιάζει εξίσου αβέβαιο με το χθες. Το θέμα του τριημέρου «τα 10 επόμενα χρόνια του Διαδικτύου» προκαλεί ενθουσιασμό, αλλά και σκεπτικισμό, ανησυχία κι ανυπομονησία.
Η διαπίστευσή μου
Άκουσα πολλές φορές τις λέξεις και τις φράσεις «disruption», «internet of things», «3D printing», «Bitcoin», «Social», «sensors», «algorithmic», «crowdfunfding». Οι περισσότεροι ομιλητές προσπάθησαν να ζωγραφίσουν μια ρεαλιστική εικόνα του τί συμβαίνει σήμερα χωρίς να διακινδυνεύσουν να πουν αν θα υπάρχει το facebook σε 10 χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν μπορεί να πει με ασφάλεια ποιό θα είναι το μέλλον τόσο των μικρών παικτών όσο και των κολοσσών. Η Google, μεγάλος χορηγός του Le Web έκανε επίδειξη δύναμης και κουλτούρας διοργανώνοντας ένα παράλληλο event, με συνεχή workshops και παρουσιάσεις. Άραγε πώς θα είναι η Google σε 10 χρόνια; Κανείς δεν πήρε το ρίσκο να πει. (περισσότερα…)
Ο Τζεφ Τζάρβις (στο βιβλίο που μετέφρασα) λέει ότι το Διαδίκτυο είναι μια μηχανή συνδέσεων. Μας επιτρέπει να συνδεόμαστε με τα ενδιαφέροντά μας, με τις επιθυμίες μας, με τους άλλους. Πάνω στη συλλογιστική του προσθέτω ότι το Διαδίκτυο είναι μαζί και μια μηχανή αλλαγών. Το Διαδίκτυο αλλάζει τα πάντα στην οικονομία, σε βαθμό που πολλοί μιλούν για μια νέα, μετα-βιομηχανική επανάσταση. Αλλάζει πολλά στις ίδιες τις σχέσεις μας, στον τρόπο που επικοινωνούμε, ακόμα και που σκεφτόμαστε.
Manolis Andriotakis 