Θρήνος για τη 18χρονη κοπέλα απ’ τη Ρουμανία που σκοτώθηκε χθες στη Χώρα Μεσσηνίας, όχι λόγω του σαθρού εδάφους, ούτε της βροχής, αλλά ούτε και του σεισμού των 4 ρίχτερ, αλλά απ’ τα αδιέξοδα που βιώνει εδώ και καιρό η ελληνική επαρχία.

Χθες τα ξημερώματα, μια ημέρα πριν τη δολοφονική επίθεση στο νεαρό αστυνομικό στα Εξάρχεια, την ώρα που στη Γάζα οι Ισραηλινοί επιχειρούσαν με χερσαία και εναέρια ενάντια στην παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς, την ώρα που στη Μόσχα οι Ρώσοι συνέχιζαν να σφίγγουν τις στρόφιγγες του φυσικού αερίου προς την Ουκρανία, την ώρα που στις ΗΠΑ συζητούσαν τα 75 εκ. δολλάρια που θα στοιχήσει η τελετή ορκωμοσίας του νέου προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, την ώρα που στην Αθήνα άγνωστοι έκαιγαν υπακαταστήματα τραπεζών, την ώρα που οι περισσότεροι έλληνες κοιμούνταν, την ίδια ώρα που γινόταν ένας μικρός σεισμός 4 ρίχτερ κοντά στην Καλαμάτα, πενήντα χιλιόμετρα πιο μακριά, μια νεαρή κοπέλα καταπλακώθηκε από έναν μαντρότοιχο ενώ κοιμόταν στο οίκημα που αποκαλούσε προσωρινά σπίτι της και ανασύρθηκε μερικές ώρες μετά νεκρή. Ο 21χρονος φίλος της ανασύρθηκε απ’ τα ερείπια τραυματισμένος, αλλά η 18χρονη κοπέλα «οικονομική μετανάστρια απ’ τη Ρουμανία», όπως είπαν τα Μέσα, δε στάθηκε καθόλου τυχερή. (περισσότερα…)

Είμαι βέβαιος ότι στο άκουσμα της φράσης «αφοπλισμός της αστυνομίας» η πλειονότητα των ελλήνων πολιτών έχει αμφίθυμα ή και αρνητικά συναισθήματα. Δεν γνωρίζω αν το αίτημα που διατυπώθηκε πρόσφατα με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, είναι σκόπιμα τόσο αφελές και γενικόλογο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα συκεντρώσει γύρω του την πλατειά μάζα. Πιστεύω ότι ακόμα και οι πιο σκληροπυρηνικοί υποστηρικτές του αφοπλισμού θα δέχονται ότι η αστυνομία, ή εν πάση περιπτώσει κάποια άλλη ειρηνική υπηρεσία, ως έστω πρόσκαιρη κοινωνική αναγκαιότητα, οφείλει να προστατεύει το κοινό καλό, μέχρι αυτό να επικρατήσει απόλυτα. Γίνεται όμως αυτό; Ή καλύτερα, πόσο εφικτή είναι σε ορατό χρονικό ορίζοντα, η προοπτική καθολικού αφοπλισμού της αστυνομίας;

Σε μια ιδανική κι ίσως ουτοπική συνθήκη η αστυνομία θα μπορούσε να αυτοκαταργηθεί ως σύμπτωμα μιας εκτεταμένης κοινωνικής παθογένειας. Αλλά αυτό σημαίνει ότι θα είχαν χτυπηθεί όλες οι αιτίες που γεννούν την ανάγκη για ασφάλεια και προστασία. Όταν οι φυλακές παράγουν εγκληματίες, όταν οι ανισότητες παράγουν εγκληματίες, όταν τα σχολεία, η ίδια η οικογένεια, ο στρατός και πάει λέγοντας, παράγουν εγκληματίες, είναι άτοπο κατά τη γνώμη μου να ζητάς αφοπλισμό της αστυνομίας. Για τους αρνητές του υπάρχοντος status quo, η αστυνομία με τα όπλα της επιβάλλει την ειρήνη της αστικής δημοκρατίας. Η αστυνομία και οι ειδικές της δυνάμεις είναι μια δύναμη καταστολής των απείθαρχων και των αρνητών. Όμως ξεχνούν το ποινικό δίκαιο κι όλους όσοι το καταπατούν. Θέλω να πω ότι δεν υπάρχει μόνο το «έγκλημα κατά της περιουσίας» το οποίο μπορεί κάποιος να δεχτεί συμβολικά, αλλά υπάρχει και το έγκλημα κατά της ζωής, το οποίο μπορεί ένας τρομοκράτης ;ή ένας φασίστας π.χ. να θεωρεί συμβολική κίνηση απέναντι στον καπιταλιστικό Νόμο, αλλά δεν παύει να είναι δολοφονία, αφαίρεση ζωής, κάτι που εγείρει μεγάλη συζήτηση και φυσικά διαφωνία. Ευτυχώς, σήμερα οι πραγματικά δημοκρατικοί άνθρωποι δε θέλουν να βάψουν τα χέρια τους με αίμα συνανθρώπων τους. (περισσότερα…)