Κατηγορία: Επικαιρότητα

Είδα τις προάλλες τη Σιδηρά Κυρία. Δεν έχω διάθεση να ασκήσω κριτική στην ταινία που είναι μια μάλλον πολύ συντηρητική κι ακαδημαϊκή αντιμετώπιση ενός βιογραφικού θέματος. Θέλω να σταθώ στην εικόνα που φιλοτεχνεί η ταινία για το πρόσωπο της Μάρκγαρετ Θάτσερ. Η εκπληκτική Μέριλ Στριπ υποδύεται ένα πρόσωπο εντελώς αντιφατικό. Ένα πρόσωπο διαμέσου του οποίου αποκαλύπτεται το σκληρό, αδίστακτο κι εξαιρετικά απάνθρωπο μερικές φορές πρόσωπο της ίδιας της Πολιτικής εξουσίας. Γιατί Πολιτική δεν είναι μόνο οι νίκες στις εκλογές ή οι δοξασμένες πορείες προς το λαό, ούτε βέβαια μόνο η λήψη αποφάσεων που διευκολύνουν ή ικανοποιούν τον λαό. Πολιτική είναι και η διεξαγωγή πολέμων, Πολιτική είναι και οι σκληρές κι αναγκαίες αποφάσεις. Πάνω σ’ αυτή την μάλλον τραγική φιγούρα συγκρούονται αρκετά: η πατριαρχική κοινωνία που αντιμετωπίζει μια νεαρή γυναίκα με υπεροψία. Η ανώτερη τάξη που αντιμετωπίζει την κόρη του παντοπώλη με περιφρόνηση. Η ίδια η πολιτική ζωή που αντιμετωπίζει με μένος όσους θέλουν να “σπάσουν αυγά”. (περισσότερα…)

Ακούω στο ραδιόφωνο ένα δημοσιογράφο να διακόπτει ξαφνικά το σχόλιό του και να εκφωνεί απροειδοποίητα μια διαφήμιση για μια επενδυτική εταιρεία. Αναρωτιέμαι αν αυτός ο δημοσιογράφος έχει ερευνήσει τη λειτουργία της εταιρείας που διαφημίζει στο σταθμό τους, κατά παράβαση του άρθρου 5 του Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ (γ. Να μην επιδιώκει και να μη δέχεται τη διαφημιστική χρήση του ονόματος, της φωνής και της εικόνας του, παρά μόνο για κοινωφελείς σκοπούς), κι έχει καταλήξει ότι η εταιρεία δεν παρανομεί σε κανένα τομέα. Βέβαια, αφού ο ίδιος παραβαίνει με τέτοια ευκολία τη δεοντολογία του κλάδου του, δε θα είναι καθόλου απίθανο η εταιρεία που διαφημίζει να έχει κι αυτή κάποια δεοντολογικά ή άλλα προβλήματα. Ψιλά γράμματα, θα πει κάποιος. Όμως δεν είναι. Όταν η απώλεια του καταστατικού ρόλου της δημοσιογραφίας που είναι να ελέγχει την εξουσία γίνεται οριστική, τότε τα προβλήματα της κοινωνίας αποκτούν έναν οριστικό χαρακτήρα. Η πληροφόρηση καταλήγει να φιλτράρεται όχι μέσα απ’ την εξέταση της αλήθειας, αλλά απ’ το τίμημα που πληρώνει κάποιος για να δει ή να μη δει μια είδηση δημοσιευμένη. (περισσότερα…)


Το έξοχο, μόλις 39 σελίδων βιβλίο, του Σταύρου Ζουμπουλάκη, Ανίερη συγκυβέρνηση, εκδ. Πόλις, είναι ουσιαστικά μια διάλεξη για την Ελληνική κρίση η οποία δόθηκε την ημέρα της ορκωμοσίας της κυβέρνησης Παπαδήμου. Καθώς τον τελευταίο καιρό διαβάζω Ελληνικά βιβλία για την κρίση, σκέφτηκα ότι μια τόσο μικρής έκτασης ανάλυση θα υστερούσε έναντι των μακροσκελών κειμένων που τείνουν να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον του κοινού τελευταία. Όμως η συντομία αυτού του κειμένου του δίνει ένα μεγάλο πλεονέκτημα σαφήνειας και το κάνει άξιο να διαβαστεί.

Πρόκειται για τη διατύπωση μιας ξεκάθαρης ορθολογικής θέσης κι άποψης, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης λέει ότι η κρίση μας οφείλεται τόσο στο ευρύτερο πολιτικοοικονομικό πλαίσιο, σε εξωτερικούς δηλαδή παράγοντες που σχετίζονται με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις παγκόσμιες οικονομικές εξελίξεις, όσο και στο στενότερο ορίζοντα της Ελληνικής παθογένειας, των πελατειακών σχέσεων, της διαφθοράς, της ατιμωρισίας, της αυθαιρεσίας.

Ο συγγραφέας είναι άμεσος, λιτός και σαφής. Δε θέλει να εστιάσει στη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού γενικά κι αόριστα ούτε στην πολιτική ατζέντα του γαλλογερμανικού άξονα, αν κι είναι σαφέστατα ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του. Θέλει να εστιάσει στο Ελληνικό πρόβλημα προβάλλοντας 2 πτυχές του: στην καλπάζουσα ανεργία και κυρίως στο έλειμμα δημοκρατίας, στην τρέχουσα κρίση δηλαδή της δημοκρατίας που μας οδήγησε στο σχηματισμό μιας μη εκλεγμένης κυβέρνησης. (περισσότερα…)