Κατηγορία: Κοινωνία

Όταν ξεκίνησα να κάνω συνεντεύξεις για το βιβλίο, με τους ανθρώπους απ’ τις 7 διαφορετικές χώρες που επισκέφθηκα, πίστευα ότι ο κόσμος μεταμορφωνόταν σ’ ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο αμερικανικής κουλτούρας, αλλά δόξα τω Θεό, δεν ήταν έτσι. Στην Κίνα, τη Ρωσία και τη Δανία τα πράγματα είναι ακόμα πολύ πιο διαφορετικά. Oliver James.

Ο Oliver James δεν είναι ένας συνηθισμένος ψυχολόγος. Εδώ και χρόνια προσπαθεί να κοινωνήσει τις ιδέες και τις έρευνές του με πλείστους τρόπους. Έχει αρθρογραφήσει σε δεκάδες περιοδικά και εφημερίδες, έχει γράψει έξι βιβλία, έχει διατελέσει ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παραγωγός, έχει κάνει δικά του ντοκιμαντέρ. Ο James γεννήθηκε το 1953, σπούδασε κοινωνική ανθρωπολογία και κλινική ψυχολογία, κι απ’ το 1988 ξεκίνησε να εργάζεται πάνω σε διάφορα τηλεοπτικά σχέδια. Έκτοτε, χρησιμοποιεί τα Μέσα προκειμένου να καταστήσει σαφές ότι «τα πλούτη δεν φέρνουν την ευτυχία», κι ότι η φιλελευθεροποίηση των αγορών έχει επιφέρει καταστροφικές συνέπειες στον ψυχισμό των ατόμων και των κοινοτήτων.

 Η δουλειά του James στα ΜΜΕ υποστηρίχθηκε απ’ τους μεγάλους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς της Μεγάλης Βρετανίας, οι οποίοι είδαν απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ’80 κιόλας, ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον των πολιτών για την ψυχολογία, το οποίο βέβαια παράχθηκε από μια ραγδαία επιδείνωση της ψυχικής υγείας του πληθυσμού. Την ίδια ώρα που οι Άγγλοι γίνονταν πιο πλούσιοι, και το ΑΕΠ τους συνέχιζε την σταθερή ανοδική του πορεία, οι διαγνωσμένες ψυχικές ασθένειες πληθύνονταν αναλογικά. Στο παρθενικό του βιβλίο «Η Βρετανία στο ντιβάνι» ο James μίλησε για πρώτη φορά περί «εγωϊστικού καπιταλισμού». Μπορεί η δεκαετία του ’90 να ήταν πραγματικά μια εποχή ευμάρειας, αλλά σε συναισθηματικό επίπεδο ήταν καταστροφική, έγραφε τότε ο συγγραφέας, προτείνοντας μερικούς τρόπους θεραπείας –που περιελάμβαναν βέβαια και ψυχανάλυση ή ψυχοθεραπεία- ώστε να βγει η κοινωνία απ’ το συλλογικό συναισθηματικό αδιέξοδο και την ψυχική αρρώστεια.

 Δέκα χρόνια μετά, ο James γράφει ένα ακόμα πιο σαφές κι εμπεριστατωμένο βιβλίο με τον παράξενο τίτλο Affluenza (Αφθονίτιδα), στο οποίο μιλά για τον Ιό της αφθονίας που έχει προσβάλει το δυτικό κόσμο και τον έχει βυθίσει σε συναισθηματικό εκπεσμό. Έχει μεσολαβήσει το ευπώλητο «Σε γ***ύν – Πώς να επιβιώσεις απ’ την οικογενειακή ζωή» (They F*** You Up: How to Survive Family Life), ένα βιβλίο ενδεικτικό της ζοφερής κατάστασης στα αγγλικά σπίτια, καθώς και μερικά πολύ ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ και σειρές για τη βρετανική τηλεόραση, δουλειές που καθιερώνουν τον James ως ειδικό σε θέματα ψυχικής υγείας. Το Νοέμβριο του 2008 ξεκίνησε μια εβδομαδιαία στήλη στην εφημερίδα Guardian, ενώ το τελευταίο βιβλίο του «Πλήρης άνοια: 24ωρη ολοκληρωμένη φροντίδα για ευημερία μιας ζωής» (Contented Dementia: 24 hour Wraparound Care for Lifetime Wellbeing) κυκλοφόρησε την ίδια περίπου εποχή. (περισσότερα…)


Εδώ και 5 χρόνια σχολιάζουμε φήμες, δηλώσεις, διαρροές για τον περίφημο “μπλογκονόμο”. Όπως λέει ο E-lawyer κι ο λαός “ήμουν νιός και γέρασα”. Η πολιτική ηγεσία, και οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών φέρονται να επεξεργάζονται νόμους σχετικά με τη δημοσίευση στα μπλογκ, και κάθε τόσο, με δυσάρεστες πάντα αφορμές εξαγγέλουν ρυθμίσεις, χωρίς ποτέ να προχωρούν στην υλοποίηση κάποιας συγκεκριμένης πρότασης. Οι αντιδράσεις απ’ την πλευρά των χρηστών ποικίλουν, αλλά η πιο συχνή είναι βέβαια αρνητική. Οποιαδήποτε παρέμβαση εκλαμβάνεται απ’ την πλευρά τους ως απειλή για την ελευθερία του λόγου. Ωστόσο, γύρω απ’ το πνεύμα αυτής της ρύθμισης-φάντασμα υπάρχουν πολλές παρερμηνείες και παρεξηγήσεις. Κατ’ αρχήν το διακύβευμα του όποιου μελλοντικού νόμου είναι η άρση του απορρήτου ακόμα και σε περιπτώσεις συκοφαντικής δυσφήμισης. Με το ισχύον καθεστώς άρση του απορρήτου γίνεται σε περιπτώσεις εκβίασης. Μέχρι αυτή τη στιγμή κανείς δεν έχει διατυπώσει σοβαρά κάποια πρόταση περί “κατάργησης της ανωνυμίας των μπλογκ”, όπως λένε μερικοί. Αν κάποιος ανώνυμος blogger δεν τελεί αδίκημα, αν δεν συκοφαντεί, αν δεν εκβιάζει, αν δεν μεταδίδει ψευδείς ειδήσεις, μπορεί φυσικά να διατηρεί την ανωνυμία του. (περισσότερα…)

Θέλω να πω προκαταβολικά σε όσους δε θελήσουν να διαβάσουν την παρακάτω ανάρτηση ότι δεν έχω καμία απολύτως σχέση με τον κ. Οικονόμου, ή το κόμμα του ή οποιονδήποτε γύρω απ’ αυτόν.

Η σελίδα του βουλευτή και πρόσφατα αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών κ. Παντελή Οικονόμου στο Facebook έχει μετατραπεί σε κανονικό βόθρο. Δεκάδες συμπολίτες μας επισκέπτονται τη σελίδα κι αφήνουν σχόλια εξαιρετικά προσβλητικά, εξαιρετικά απειλητικά, εξαιρετικά βίαια. Ομολογώ ότι ντρέπομαι ακόμα και να κάνω λινκ σ’ αυτά. Όποιος έχει χρόνο και διάθεση να προβληματιστεί για την ποιότητα των αντιδράσεων, βάζει στην αναζήτηση του Facebook το όνομα του υπουργού κι οδηγείται στη σελίδα του, η οποία έχει γίνει στόχος εκτεταμένης ψηφιακής επίθεσης από πολίτες που τον κατηγορούν για «προδοσία».

Κανείς δε θα ‘θελε να είναι στη θέση του ανθρώπου αυτού, ή στη θέση της οικογένειάς του. Είμαι βέβαιος ότι αυτοί που τον βρίζουν, θα εξαγριώνονταν αν κάποιος απειλούσε έτσι τα παιδιά τους. Η όλη εικόνα συνιστά μια εικονική δημόσια διαπόμπευση. Οι κρεμάλες και οι αγχόνες που επικαλούνται διάφοροι είναι εδώ, εικονικές, ψηφιοποιημένες, αλλά εξίσου ζωνντανές.

Απ’ τη στιγμή που ανακοινώθηκε η υπουργοποίηση του κ. Οικονόμου, δεκάδες άνθρωποι σπεύδουν να του εκφράσουν διαδικτυακά τη δυσαρέσκειά τους. Γιατί; Γιατί ο βουλευτής είχε εκφράσει υποτίθεται αντιμνημονιακή άποψη, και τώρα δέχεται να υποστηρίξει το μνημονιακό έργο της κυβέρνησης. Γράφω υποτίθεται γιατί ακόμα κι αυτό αμφισβητείται. Η αλήθεια είναι ότι αμέσως μόλις ανακοινώθηκε η ανάληψη των καθηκόντων του κυκλοφόρησε στο Twitter ένα κείμενό του, το οποίο φέρεται να αφαίρεσε ο υπουργός απ’ τη σελίδα του, κι ήταν ξεκάθαρα ενάντια στο μνημόνιο. Ωστόσο, όπως μου επισήμανε ο Κωνσταντίνος Αλεξάκος, στην κοινοβουλευτική του ομιλία ο κ. Οικονόμου χαρακτηρίζει το μνημόνιο «ασυναρτησία».

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα μου δεν είναι αυτό. Ακόμα κι αν ο κ. Οικονόμου έχει διαπράξει κάτι «προδοτικό» απέναντι σε κάποιους συμπολίτες μας, αυτό που γίνεται στη σελίδα του στο Facebook είναι πραγματικά απαράδεκτο, κι άξιο μελέτης για τη σχέση μας με τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύσωης. (περισσότερα…)