Κατηγορία: Κοινωνία

Τα ιστολόγια θα μπορούσαν να είναι ένα εργαλείο χτισίματος, ένα εργαλείο συνδημιουργίας ποικίλων έργων και ιδεών. Θα μπορούσαν να είναι ένα εργαλείο συνάντησης, συνεργασίας. Όμως δυστυχώς οι περισσότεροι στην Ελλάδα το αντιλαμβάνονται όπως και καθετί άλλο: ως ένα ακόμα όπλο που θα τους επιτρέψει να πετύχουν τους σκοπούς τους. Σπάνια θα δεις σ’ ένα ιστολόγιο τη διανοητική ή πρακτική πορεία κι εξέλιξη ενός σκεπτόμενου ανθρώπου ή μιας συλλογικότητας. Αυτό που βλέπουμε με εκπληκτική συνέπεια να υπηρετείται είναι ένα μαχόμενο πλήθος υποκειμένων που προσπαθεί να επιβάλει τα δίκαιά του κατηγορώντας συνήθως τους πάντες. Το τοπίο μοιάζει ολοένα και περισσότερο με πεδίο μαχών, παρά με οτιδήποτε άλλο. Έρευνα, πρωτότυπη δημιουργία, στοχασμός, αναζήτηση της αλήθειας, διάλογος, αυτές είναι έννοιες που τείνουν να αποσπαστούν απ’ τα άμεσα ενδιαφέροντα της πλειοψηφίας των ιστολόγων. Αυτό που έχει επικρατήσει κατά κράτος είναι η μαχητική όψη των ιστολογίων, κάτι που κατά τη γνώμη μου θα καταδικάσει το Μέσο σε μια ολοένα και πιο ρηχή, ολοένα και πιο αναξιόπιστη, ανεύθυνη και τελικά ανάξια εξουσιαστική χρήση που λίγο θα διαφοροποιείται απ’ τα παραδοσιακά Μέσα και τη διαφήμιση. (περισσότερα…)

Παρακολούθησα δια ζώσης την πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα «Social Media και Επικοινωνία» που διοργανώθηκε την Τετάρτη 18/2/09 στο νέο μουσείο Μπενάκη απ’ το Ινστιτούτο Επικοινωνίας και θέλω να καταγράψω μερικές απ’ τις σκέψεις που έκανα φεύγοντας.

Η λέξη «Έλεγχος» ήταν κατά η γνώμη μου το κεντρικό σημείο όλης της ημερίδας. Παρότι όμως αναφέρθηκε πάρα πολλές φορές στην εν λόγω ημερίδα, και από διαφορετικούς ομιλητές, ελάχιστες στιγμές τής αποδόθηκε μεγάλο βάρος ή ανάλυση. Κι αυτό είναι μέρος του προβλήματος που συναντάται όταν το θέμα μιας ημερίδας είναι τόσο ευρύ. Αλλά αυτό ανήκει στο πεδίο των οργανωτών. Εδώ θα προσπαθήσω να αποτυπώσω μερικές υποκειμενικές εντυπώσεις και σκέψεις που προκλήθηκαν απ’ τις ομιλίες και τις παρεμβάσεις. Ίσως τελικά όλες οι ημερίδες να επιβεβαιώνουν την αξία τους χρονοκαθυστερημένα, όταν συμμετέχοντες και θεατές μπαίνουν στον κόπο να καταγράψουν τις εντυπώσεις τους. (περισσότερα…)

Στην Ελλάδα η πελατειακή σχέση έχει γίνει εδώ και καιρό κυρίαρχη. Στο καθεστώς της οικονομίας της αγοράς, όπου όλα είναι εμπορεύσιμα, δε θα μπορούσαν οι ανθρώπινες σχέσεις να μείνουν ανεπηρέαστες. Οι πράξεις ανιδιοτέλειας, οι πράξεις που δεν υποκινούνται απ’ το οικονομικό συμφέρον, οι χαριστικές στιγμές γίνονται όλο και πιο σπάνιες, όλο και πιο συμφεροντολογικές. Σαν αποτέλεσμα η ελληνική κοινωνία οδηγείται από έναν υλισμό όλο και πιο χυδαίο, όλο και πιο ακραίο, όλο και πιο επιδεικτικό. Ο κυνισμός και η αναλγησία γίνονται δημόσιες εκφράσεις της ημερήσιας διάταξης, ενώ γενικεύεται το αίσθημα του «τίποτα δεν είναι αληθινό, κι άρα όλα επιτρέπονται». (περισσότερα…)