Μια πολύ ευχάριστη κομεντί, σκηνοθετημένη από μια μετρ του είδους, τη Νόρα Έφρον, παίζεται αυτό τον καιρό στους κινηματογράφους. Ονομάζεται «Τζούλι και Τζούλια», κι έχει ως πρωταγωνίστρια την εξαιρετική ηθοποιό Μέρυλ Στριπ. Κατά τη γνώμη μου, το φιλμ, εκτός των άλλων είναι και μια αμφιλεγόμενη διαφήμιση των blog, ή αλλιώς ιστολογίων, απ’ την αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία. Το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο της Τζούλι Πάουελ, η οποία εξιστορεί μια φάση της ζωής της, πριν γίνει γνωστή συγγραφέας. Η νεαρή Τζούλι, λοιπόν, μένει σ’ ένα βαρετό προάστιο με το σύζυγό της. Στην προσπάθειά της να κάνει τη ζωή της λιγότερο ανιαρή κι ανούσια, και ταυτόχρονα να προσεγγίσει λίγο τα ματαιωμένα όνειρά της να γίνει συγγραφέας, δημιουργεί ένα blog. Καθώς αναζητά το θέμα του ιστολογίου της, αποφασίζει να ασχοληθεί με τα βιβλία μιας ομοεθνούς της και συνονόματής της, της Τζούλια Τσάιλντ, η οποία είχε γράψει έναν οδηγό μαγειρικής κι ένα τόμο με αναμνήσεις της απ’ τη Γαλλία. Το φιλμ όπως και το βιβλίο της Τζούλι Πάουελ, είναι μια παράλληλη αφήγηση των ζωών των δύο γυναικών. Στη δεκαετία του ’50 η Τζούλια, στη δεκαετία του 2.000 η Τζούλι, καθεμιά με τα μέσα της εποχής της, προσπαθεί να αναμετρηθεί με τις ιδιαίτερες συνθήκες της ζωής της. Κάπου οι πορείες τους μοιάζουν να συγκλείνουν, κάπου αλλού να απομακρύνονται. Ας μη σταθούμε όμως στις πολλές παραμέτρους των ιστοριών κι ας εστιάσουμε στα Μέσα που χρησιμοποιούν οι δύο γυναίκες προκειμένου να βγουν απ’ τα τέλματά τους καθώς και στις ιδιαιτερότητες των ίδιων των χαρακτήρων και των εποχών τους. (περισσότερα…)

Σε πρόσφατο άρθρο του στην Καθημερινή (27.09.09) ο αρθρογάφος κ. Πάσχος Μανδραβέλης, αναφέρεται στις «γκρίνιες για το Διαδίκτυο»:

Απ’ τον τίτλο και μόνο του άρθρου, καταλαβαίνει κάποιος ότι εδώ επιχειρείται ένα είδος υποβιβασμού της κριτικής, ή και της διατύπωσης επιφυλάξεων, ερωτημάτων, ή αμφιβολιών για τις νέες τεχνολογίες, σε «γκρίνια». Η γκρίνια αφορά σε μια έννοια που παραπέμπει σε ρηχές νευρικές αντιδράσεις, σχεδόν αδικαιολόγητες. Θα λέγαμε ότι η γκρίνια είναι περισσότερο αποτέλεσμα κάποιας ορμονικής διαταραχής, παρά προϊόν συλλογισμού, ορθής κρίσης κ.λπ. Επομένως, πριν ακόμα εξηγήσει οτιδήποτε, ο κ. Μανδραβέλης υποβιβάζει την κριτική της τεχνολογίας και του Διαδικτύου, σε μια σχεδόν αδικαιολόγητη γκρίνια. Με άλλα λόγια, τοποθετεί τον εαυτό του στην πολυπληθή κατηγορία θεωρητικών που ισχυροποιούν την αντίληψη του Διαδικτύου με όρους καινούργιας Θρησκείας, με τους διακόνους, τους πιστούς και τους Θεούς της. Σε επόμενη ανάρτησή μου, θα ανεβάσω ένα σχετικό άρθρο που έχω γράψει, μια παραβολή για αυτό ακριβώς το θέμα, η οποία παρουσιάζει κάπως πληρέστερα την κατάσταση. Ας επανέλθω όμως στο δημοσίευμα. (περισσότερα…)

Τα τεχνολογικά διακυβεύματά μας: οι υστερήσεις και οι προοπτικές

Στη χώρα μας η τεχνολογία αντιμετωπίζεται με δύο εν πολλοίς απόλυτα συναισθήματα, που προκαλούν είτε ακατανίκητες έλξεις, είτε σφοδρές απωθήσεις. Γνωρίζω ανθρώπους που αρνούνται πεισματικά να αναγνωρίσουν τα οφέλη του Διαδικτύου, αλλά γνωρίζω και ανθρώπους που θεωρούν το Διαδίκτυο, τη λύση όλων των προβλημάτων. Ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο ακραίες κι άκριτες στάσεις υφίσταται ένα πεδίο, αδιάφορο στους πολλούς, και ανεξερεύνητο για τη δημόσια ατζέντα, το οποίο είναι γόνιμο για συζητήσεις, κρίσεις και πειράματα. Είναι το πεδίο όπου μπορεί κάποιος να θέσει ερωτήματα, να υποβάλλει σε βάσανο τις απόψεις και τα δεδομένα, να πειραματιστεί με έννοιες, θεωρίες και πρακτικές, να ασκήσει κριτική, και να προτείνει θέσεις που θα υιοθετηθούν και θα απορριφθούν κατά περίπτωση απ’ την κοινωνία. Αυτό το πεδίο βρίσκεται στο μεταίχμιο, στη λεπτή γραμμή ανάμεσα σε κάθε πόλωση. Είναι το πεδίο της τεχνο-κριτικής. (περισσότερα…)