Εντάξει ξεπέρασε τη μεγαλοστομία του τίτλου. Δεν είμαι ο Φραντς Κάφκα. Είμαι ένας σύγχρονός σου που γράφει  κείμενα και χειρονομεί φιλοδοξώντας να σε αγγίξει. Όπως το επιχείρησε κι ο Φραντς πριν από έναν αιώνα. Με τη διαφορά ότι ο Φραντς δεν είχε Διαδίκτυο και τα περισσότερα γραπτά του έμεναν στο συρτάρι.

Καθ’ όλη τη σύντομη ζωή του ο Κάφκα δημοσιεύσε μόλις μια χούφτα ιστορίες. Και χάρη στον άγιο φίλο του Μαξ Μπροντ, που δεν τήρησε την υπόσχεσή του να καταστρέψει τα κείμενα του Κάφκα, σήμερα έχουμε όλοι το προνόμιο και την ευκαιρία να γνωρίσουμε αυτό τον τεράστιο συγγραφέα. Το συγγραφέα που δαπάνησε τη ζωή του ως υπάλληλος γραφείου. Το συγγραφέα που δε δοξάστηκε για το έργο του, ούτε έβγαλε χρήματα απ’ αυτό. Το συγγραφέα που έγραψε μερικά απ’ τα πιο διεισδυτικά μυθιστορήματα του 20ου αιώνα. Το συγγραφέα που μίλησε με φοβερή καθαρότητα για την εποχή του και την συντριπτική της επίδραση πάνω στους ανθρώπους.

Ο Φραντς Κάφκα είμαι εγώ. Κι εσύ επίσης. Εσύ που γράφεις για να κατανοήσεις τον κόσμο, να τον περιγράψεις και πιθανώς να τον αλλάξεις. Ο Φραντς Κάφκα είναι το αρχέτυπο του συγγραφέα που έχει πόλεμο με τον κόσμο, αλλά δε μένει εκεί. Ο Φραντς Κάφκα μετατρέπει τον εφιάλτη σε δημιουργία, την κόλαση σε κωμωδία, την απόγνωση σε κατάφαση ζωής. Ο Φραντς Κάφκα ζει σ’ ένα γραφείο δίπλα σου. Είναι άνδρας, είναι γυναίκα. Είναι νέος, είναι γέρος. Ζει ερήμην σου στην Πράγα, στην Αθήνα, στο Βερολίνο, στη Μαδρίτη. Δε γράφει για να τον επαινούν. Γράφει για να απαλύνει το αίσθημα του μηδέν, γράφει για να ζήσει, δε ζει για να γράφει. Πιθανώς σήμερα να έχει κι εκείνος ένα ταπεινό μπλογκ. (περισσότερα…)

Του μουνιού σου το γλωσσίδι μου ‘δωσε κλωτσιά στ’ αρχίδι.

Πέθανε σήμερα ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος.

Τα βιβλία του ήταν αυθεντικές ιστορίες της ανθρώπινης τραγωδίας, κυριολεκτικά μαρτυρίες ενός κυριολεκτικού μάρτυρα. Βασανιστήρια, ιδεολογικές ακροβασίες, η τρομερή περιπέτεια ενός Αριστερού στα ταραγμένα χρόνια του 20 αιώνα, αυτό είναι το θέμα των πρώτων δύο βιβλίων του.  Τον διάβασα όταν ήμουν έφηβος. Με συγκλόνισε με την αμεσότητα, με την τραχύτητα, με την τραγική του μορφή. Μου θύμισε ιστορίες που έχω ακούσει σε χωριά. Με γείωσε σ’ ένα παρελθόν φοβερό, αντιφατικό, βίαιο και τραγικό. Τα βιβλία του Μίσσιου έχουν μεγάλη αξία ως μαρτυρίες, αλλά κι ως λογοτεχνικά έργα ενός λαϊκού ανθρώπου που θέλησε να απελευθερωθεί, να μοιραστεί την ψυχή του, να ανοίξει τα παράθυρα και να μιλήσει με παρρησία. Τα βιβλία του Μίσσιου δεν πάσχουν από πόζα, είναι εντελώς αυθεντικά, γι’ αυτό κι έχουν μεγάλη αξία. Ο ασκητικός του βίος στα χρόνια της ελευθερίας του και η προσήλωσή του στην οικολογία, επίσης διδάσκει πολλά. Διαβάστε αυτές τις δύο συνεντεύξεις του εδώ κι εδώ. Νομίζω ότι λένε πολλά.

* Δε θυμάμαι σε ποιό βιβλίο του βρίσκεται αυτό το στιχάκι. Νομίζω ότι ήταν απ’ αυτά που σκάρωναν οι φυλακισμένοι στις φυλακές για να διασκεδάζουν.