Τις τελευταίες ημέρες με αφορμή τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα γίνεται στην κοινωνία ένας ευρύς διάλογος σχετικά με τις ρίζες του νεοναζιστικού φαινομένου. Ακούγονται πολλά κι ενδιαφέροντα γύρω μας, στα οποία αξίζει όντως να σταθούμε. Ωστόσο, υπάρχει μια πτυχή που συνδέεται με την ειλικρινή αποδοχή ενός πασίδηλου γεγονότος που μάς πονάει όλους. Στη χώρα μας ο αυταρχισμός, η έλλειψη ορίων, ο τσαμπουκάς, η διγλωσσία, η αδιαφορία και το μίσος για τον άλλον ήταν κι εξακολουθεί σε πολλές περιπτώσεις να είναι ένας κοινός τόπος. Η αδυναμία μας να συνάψουμε ένα ειρηνικό και δίκαιο συμβόλαιο συμβίωσης, η πεισματική μας άρνηση να αποδεχτούμε κοινούς εφαρμόσιμους κανόνες, η έλλειψη κριτηρίων, η ευνοιοκρατία, η αναξιοκρατία, η αδιαφάνεια, μας υποχρεώνει σήμερα να στεκόμαστε μπροστά στην πλέον αποτρόπαιη εκδοχή αυτής της στάσης: στο ναζισμό. Ο ναζισμός είναι μια αποτρόπαιη ιστορική περίοδος στην οποία κυριάρχισε το ψέμα, το μίσος, η ανελευθερία, ο αυταρχισμός κι η βία. Στο Άουσβιτς η τρέλα του ναζιστικού καθεστώτος έφτασε να υιοθετήσει τη φρικιαστική τελική λύση, που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα, δηλαδή στην εξόντωση 6 εκατομμυρίων Εβραίων και πολλών εκατομμυρίων άλλων. (περισσότερα…)

Μια προσωπική ιστορία που διδάσκει λύσεις για το σήμερα. Η αναγκαιότητα κι η αποτελεσματικότητα ενός κινήματος που εμφορείται από αισθήματα αγάπης, γνήσιου ενδιαφέροντος κι ανθρωπιάς και ζητά επιτακτικά δικαιοσύνη.

Τον Ιανουάριο του 2009 κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος του Post-MEDIA. Το περιοδικό ήταν μια ιδέα μου που είδα να υλοποιείται για 6 μόλις μήνες. Στο δεύτερο τεύχος, το κεντρικό θέμα αφορούσε τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Μόλις βγήκε το περιοδικό στα περίπτερα μου τηλεφώνησε ο Μανώλης Σταυρουλάκης, πατέρας του Γιάννη Σταυρουλάκη, ενός νέου ανθρώπου που έχασε τη ζωή του άδοξα όταν το αυτοκίνητό του έπεσε πάνω σε μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα. Μου είπε ότι στο αφιέρωμά μας γράφαμε μόνο το 10% όσων γίνονταν στην παράνομη υπαίθρια διαφήμιση. Την επόμενη μέρα πήγα στο σπίτι του για να μου παρουσιάσει τα στοιχεία που είχε συλλέξει και να μου μιλήσει για τον αγώνα που είχε δώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, μαζί με άλλους γονείς που είχαν χάσει τα παιδιά τους εξαιτίας της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης. Εκείνη την ημέρα ξεκίνησε η ενασχόλησή μου τόσο με το θέμα των πινακίδων, όσο και με το θέμα της οδικής ασφάλειας. (περισσότερα…)

Η ηλικία είναι απλά ένας αριθμός, ενώ η ωριμότητα είναι μια επιλογή.
Η ηλικία είναι απλά ένας αριθμός, ενώ η ωριμότητα είναι μια επιλογή.

Παρατηρώντας με προσοχή πολλές συμπεριφορές στους δρόμους μας, εύκολα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είμαστε σε μεγάλο βαθμό ένας ανώριμος λαός. Ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούμε στο οδικό περιβάλλον μού υποδεικνύει ότι δεν έχουμε την ωριμότητα να αντιμετωπίσουμε τη ζωή και την πραγματικότητα ως ενήλικες. Με απλά λόγια συμπεριφερόμαστε σαν παιδιά. Η Ελλάδα είναι η χώρα με τους περισσότερους νεκρούς από τροχαία στην Ευρώπη. Πλέον έχω πεισθεί ότι σ’ αυτό συμβάλλει και η ανωριμότητα όλων μας. Για τη θλιβερή μας πρωτιά ευθύνεται σίγουρα η πολιτική τάξη που δεν έκανε ποτέ αυτό το μείζον θέμα προτεραιότητα, φταίνε κρατικοί λειτουργοί, φταίνε ιδιωτικοί φορείς και φταίνε κι οι ίδιοι οι πολίτες. Φαίνεται ότι όλοι μας δρούμε υπό καθεστώς ανωριμότητας. Γι’ αυτό το λόγο ίσως θα ήταν καλό να ορίσουμε ξανά τί σημαίνει ωριμότητα ή επιτέλους να το διδαχθούμε. Σκέφτομαι πόσο χρήσιμο θα ήταν ένα μάθημα ωρίμασης των πολιτών, όπου θα καλούμασταν να διδαχθούμε τα βασικά: πώς συνυπάρχουμε με τους άλλους, πώς αντιδρούμε σε δύσκολες καταστάσεις, πώς αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας, πώς συμπεριφερόμαστε στους άλλους και στον εαυτό μας ως ενήλικες. Πιστεύω ότι η πρόοδος στην ωρίμαση του λαού μας θα αποτυπωνόταν και στη μείωση των τροχαίων. Ένας ώριμος άνθρωπος δε βγαίνει στο δρόμο έχοντας πιεί ένα μπουκάλι ουίσκι, δεν χειροδικεί γιατί κάποιος του πήρε την προτεραιότητα, δεν κορνάρει για ψύλλου πήδημα, ούτε δέχεται να χρηματίσει προκειμένου να λάβει άδεια οδήγησης γιατί αναγνωρίζει σε όλες αυτές τις πράξεις ανευθυνότητα. Στο εισαγωγικό τμήμα αυτού του μαθήματος, θα υπήρχε η ανάγκη ορισμού της ωριμότητας, ώστε να ξεκαθαριστεί κι ο στόχος του. Παρακάτω σκιαγραφώ έναν ορισμό της ωριμότητας. (περισσότερα…)