Κατηγορία: Περιβάλλον

Μια μέρα είπαμε με την αδελφή μου να κάνουμε μαζί μια διαδρομή που κάνει συχνά για δουλειές και για βόλτες, να την ακολουθήσω δηλαδή στην πορεία της στο κέντρο με το καρότσι και τον ανηψιό μου. Ήταν η πιο αγωνιώδης διαδρομή της ζωής μου. Ήμουν διαρκώς σε εγρήγορση, εκτέλεσα καθήκοντα τροχονόμου, έκανα σήματα σε οδηγούς να μειώσουν ταχύτητα, διαπληκτίστικα με άλλους. Η κίνηση ενός γονιού με καρότσι στο κέντρο της ΑΘήνας είναι μια διαρκής διακινδύνευση. Σ’ ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής η μαμά και το καρότσι βρίσκονταν μέσα στο δρόμο, γιατί το πεζοδρόμιο ήταν κατειλημένο από αυτοκίνητα ή από άλλα οχήματα. Στο πεζοδρόμιο κινούνταν μηχανές, αναπάντεχες κατασκευές ξεφύτρωναν αιφνιδίως, λακούβες, εμπόδια κ.λπ. Σε ανηφορικά σημεία οι ράμπες που υποτίθεται ότι διευκολύνουν την άνοδο, κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Σε κατηφορικά σημεία, το πεζοδρόμιο είναι τόσο λείο που ο οδηγός του καροτσιού είναι αδύνατο να φρενάρει. Η πορεία με το καρότσι στο κέντρο της Αθήνας είναι το απόγειο του ζειν επικινδύνως. Το τρομερό είναι ότι η κατάσταση αυτή έχει γίνει κοινότοπη, κι άρα αποδεκτή. (περισσότερα…)


Θέλω να εξομολογηθώ μια “οικολογική μου αμαρτία”. Κάθε καλοκαίρι τα τελευταία χρόνια σκέφτομαι τις δεκάδες γόπες τσιγάρων που έχω “ξεχάσει” σε παραλίες όταν κάπνιζα. Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι φίλοι μου και οι γνωστοί έκαναν το ίδιο. Κανείς ποτέ δε μας είπε ότι κάνουμε κάτι επιζήμιο και λάθος, και κανείς μας ποτέ δεν αναρωτήθηκε τί θα γίνουν όλες αυτές οι γόπες, παρόλο που αραιά γινόμασταν δέκτες πληροφοριών του ύφους “οι γόπες θα αποσυντεθούν απ’ τη φύση σε τόσα χρόνια”. Τώρα που δεν καπνίζω, βλέπω ακόμα ανθρώπους στις παραλίες να πετούν τις γόπες τους και διστάζω να γίνω πολύ αυστηρός, γιατί πριν μερικά χρόνια ήμουν στη θέση τους. Το θέμα είναι σίγουρα πολιτισμικό. Όταν δεν μαθαίνεις να σέβεσαι το περιβάλλον, δε σέβεσαι ούτε τους άλλους, αλλά ούτε και τον εαυτό σου. Για να αναπτυχθεί μια κουλτούρα σεβασμού κι ευαισθητοποίησης, πρέπει να ξεχάσουμε τον εγωισμό μας, να παραδεχτούμε ότι αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από εμάς, εξακολουθούμε να υιοθετούμε συμπεριφορές αντικοινωνικές και αντιδραστικές και να συνεργαστούμε στη βάση απλών και αυτονόητων πραγμάτων. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι μεγάλες αλλαγές είναι το άθροισμα πολλών μικρών αλλαγών που γίνονται καθημερινά απ’ τον καθένα.

Αναδημοσιεύω το παρακάτω άρθρο του φίλου μου Χρίστου Καλλίτση, γιατί θα μπορούσε να είχε γραφτεί απ’ τον καθένα μας κι επιπλέον γιατί πρέπει να διαδίδουμε όσα ζητούν οι ενεργοί πολίτες. Το άρθρο βέβαια μπορείτε να το διαβάσετε και να το κατεβάσετε απ’ την πολύ ωραία σελίδα του Χρίστου.

Στο Πανόραμα της Θεσσαλονίκης δεν υπάρχει μέριμνα για την Προσβασιμότητα των πεζών στους αναγκαίους προορισμούς τους, πόσο μάλλον των ατόμων με αναπηρία. Επιπλέον απαξιώνεται η Σχολική Στέγη.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΧΩΡΙΣ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ. ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΥΠΕΡΧΡΕΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗ ΟΡΘΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ …

Στο κέντρο του Πανοράματος για να πάει ο γονιός το παιδί του στο σχολείο και να περπατήσει μία απόσταση 600 μέτρων χρειάζεται σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής του να βρίσκεται στην άσφαλτο και να κινείται ανάμεσα σε σταθμευμένα (παράνομα) και κινούμενα αυτοκίνητα. Είναι σα να διασχίζει μία διάβαση μήκους 600 μέτρων. Τα δύο δημοτικά σχολεία και τα τρία νηπιαγωγεία του δήμου βρίσκονται σε μεγαλύτερη απόσταση από τη νόμιμη (οριζόμενη στην απόφαση 10788/2004 του ΥΠΕΧΩΔΕ) από τα σπίτια πολλών μαθητών, με συνέπεια την προώθηση της κατάχρησης του αυτοκινήτου, η οποία είναι επιβαρυντική για την τσέπη μας, την ασφάλειά μας και το περιβάλλον. (περισσότερα…)