Κατηγορία: Πολιτική

Διαβάζω πολύ και τα διαβάζω όλα. Επίσης ακούω πολύ και τα ακούω όλα. Μ’ ενδιαφέρουν οι απόψεις των συνανθρώπων μου και συνήθως είμαι πολύ προσεκτικός όταν κάποιος μου μιλάει, είτε γραπτώς είτε προφορικώς. Όταν όμως βλέπω να επαναλαμβάνονται κάποια λόγια ατέρμονα χωρίς να γίνεται καμία πρόοδος στη σκέψη ή χωρίς να γίνεται κάποια απτή και πραγματική εξέλιξη στο επίπεδο της πράξης, αρχίζω και δυσανασχετώ. Ομοίως αρχίζω να δυσανασχετώ όταν με αντιμετωπίζουν μόνιμα ως θύμα πλάνης που έχει ελάχιστες επιλογές. Σ’ αυτή την ψυχική κατάσταση βρίσκομαι όταν διαβάζω αναλύσεις αρκετών προοδευτικών ανθρώπων στην χώρα.

Οι πιο συνηθισμένες πρακτικές για να αναλώνουμε τα ίδια και τα ίδια χωρίς να προτείνουμε τίποτα και να εντείνουμε την αίσθηση της συλλογικής κι ατομικής ανημπόριας και της απελπισίας, είναι: (περισσότερα…)


Σύμφωνα με τον Jeff Jarvis στο βιβλίο του Τι θα έκανε η Google; η εν λόγω εταιρεία, για να προσλάβει κάποιον  υποψήφιο εκείνος πρέπει να έχει στο οπλοστάσιό του:

1. Αναλυτική λογική (μιλάμε γι’ αυτα που γνωρίζουμε κι όχι γι’ αυτα που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε).
2. Επικοινωνιακές δεξιότητες.
3. Διάθεση πειραματισμού.
4. Ικανότητα ομαδικού παιχνιδιού
5. Πάθος και ηγετικές ικανότητες.

Με παιγνιώδη διάθεση, σκεφτείτε κάποια δημόσια πρόσωπα, πολιτικών ή δημοσιογράφων και πείτε ποιές απ’ τις 5 προϋποθέσεις καλύπτουν. Εγώ όταν το έκανα, κατέληξα στο ότι οι περισσότεροι πολιτικοί και δημοσιογράφοι μας, έχουν σίγουρα μεγάλες επικοινωνιακές δεξιότητες, κάποιο πάθος, κάποιες ηγετικές ικανότητες, και μια σχετική ικανότητα ομαδικού παιχνιδιού. Από αναλυτική λογική και διάθεση πειραματισμού όμως… δε βρήκα παρά ελάχιστους. Είναι ακριβώς αυτές οι δύο ποιότητες που αξιολογούνται ως πολύ σημαντικές απ’ την εταιρεία γιατί αφενός εκτιμά πάρα πολύ τα Δεδομένα κι αφετέρου βασίζεται στην Καινοτομία. Υπάλληλοι που δεν έχουν αναλυτική λογική και δεν πειραματίζονται είναι αδύνατο να συμμετετάσχουν σε σχήματα τόσο δυναμικά. Εσείς τί λέτε;

Νομίζω ότι τα παρακάτω βίντεο είναι υποδειγματικές αντικαπιταλιστικές περφόρμανς που θα ζήλευε κι ο πιο εμπνευσμένος σκηνοθέτης. Αν κάποτε ο Σαρτρ κατέβηκε στα οδοφράγματα του Καρτιέ Λατέν κι αυτό ήταν κάτι ριζοσπαστικό. Το κατέβασμα του Σλαβόι Ζίζεκ στην Wall Street (σ’ αυτό που έχει ονομαστεί επανάσταση του hashtag #occypyWallStreet) είναι κάτι περισσότερο από ένα μεταμοντέρνο θέαμα. Η επανάληψη της ομιλίας του απ’ το πλήθος, ως μαθητών, οι χειρονομίες των followers, η ίδια η ομιλία με τις αναφορές στην ποπ κουλτούρα, το σκηνικό με τις δεκάδες κάμερες που καταφράφουν, οι σεξουαλικές αναφορές, το στυλ, συνιστούν ένα απαράμιλλο είδος πολιτικού, πολιτισμικού λόγου, στα όρια της της επανάληψης της ιστορίας ως φάρσας. Φυσικά, ο Ζίζεκ τα κάνει όλα αυτά συνειδητά. Δεν είναι ασυναίσθητα ο παλιάτσος της ακαδημίας. Ο αντικαπιταλισμός μπορεί να επανέλθει μόνο σαν σαγηνευτική κωμωδία, ελκυστικό πανηγύρι, εκστατική ποπ συναυλία. Σαν ένα χαρούμενο προϊόν 🙂 Κι οπως λέει στο τέλος ο Ζίζεκ, Don’ really afraid to want what you desire (Μη φοβάστε να θελήσετε αυτό που επιθυμείτε).