Κατηγορία: Πολιτική

“Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία, ο θάνατος ενός εκατομμυρίου είναι στατιστική”.

Η ρήση αυτή του Ιωσήφ Στάλιν λέει πολλά για την ανθρώπινη φύση. Ενώ μας συντρίβει η είδηση του θανάτου ενός ανθρώπου που έτυχε να γνωρίζουμε, μιλάμε παγερά για το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων που δε γνωρίσαμε ποτέ. Είδα τις προάλλες στην τηλεόραση τον κύριο Άρη Σταθάκη, έναν πολύ σοβαρό άνθρωπο που γνώρισα και του πήρα συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ μου για τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Ο γνωστός δημοσιογράφος ρωτήθηκε απ’ την Πόπη Τσαπανίδου σχετικά με την εμπειρία του ως εκλεγμένος βουλευτής. Η απάντησή του ήταν αποστομωτική: “ως βουλευτής είχα τον τίτλο αλλά όχι τη δύναμη” είπε ο κύριος Σταθάκης. Μίλησε για την Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας, για την ψηφοθηρία και το φόβο του πολιτικού κόστους, μίλησε ουσιαστικά για κάτι πάρα πολύ στενόχωρο: ένας βουλευτής δε μπορεί να κάνει τη διαφορά.

(περισσότερα…)

Μια μέρα είπαμε με την αδελφή μου να κάνουμε μαζί μια διαδρομή που κάνει συχνά για δουλειές και για βόλτες, να την ακολουθήσω δηλαδή στην πορεία της στο κέντρο με το καρότσι και τον ανηψιό μου. Ήταν η πιο αγωνιώδης διαδρομή της ζωής μου. Ήμουν διαρκώς σε εγρήγορση, εκτέλεσα καθήκοντα τροχονόμου, έκανα σήματα σε οδηγούς να μειώσουν ταχύτητα, διαπληκτίστικα με άλλους. Η κίνηση ενός γονιού με καρότσι στο κέντρο της ΑΘήνας είναι μια διαρκής διακινδύνευση. Σ’ ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής η μαμά και το καρότσι βρίσκονταν μέσα στο δρόμο, γιατί το πεζοδρόμιο ήταν κατειλημένο από αυτοκίνητα ή από άλλα οχήματα. Στο πεζοδρόμιο κινούνταν μηχανές, αναπάντεχες κατασκευές ξεφύτρωναν αιφνιδίως, λακούβες, εμπόδια κ.λπ. Σε ανηφορικά σημεία οι ράμπες που υποτίθεται ότι διευκολύνουν την άνοδο, κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Σε κατηφορικά σημεία, το πεζοδρόμιο είναι τόσο λείο που ο οδηγός του καροτσιού είναι αδύνατο να φρενάρει. Η πορεία με το καρότσι στο κέντρο της Αθήνας είναι το απόγειο του ζειν επικινδύνως. Το τρομερό είναι ότι η κατάσταση αυτή έχει γίνει κοινότοπη, κι άρα αποδεκτή. (περισσότερα…)

Είδα τις προάλλες τη Σιδηρά Κυρία. Δεν έχω διάθεση να ασκήσω κριτική στην ταινία που είναι μια μάλλον πολύ συντηρητική κι ακαδημαϊκή αντιμετώπιση ενός βιογραφικού θέματος. Θέλω να σταθώ στην εικόνα που φιλοτεχνεί η ταινία για το πρόσωπο της Μάρκγαρετ Θάτσερ. Η εκπληκτική Μέριλ Στριπ υποδύεται ένα πρόσωπο εντελώς αντιφατικό. Ένα πρόσωπο διαμέσου του οποίου αποκαλύπτεται το σκληρό, αδίστακτο κι εξαιρετικά απάνθρωπο μερικές φορές πρόσωπο της ίδιας της Πολιτικής εξουσίας. Γιατί Πολιτική δεν είναι μόνο οι νίκες στις εκλογές ή οι δοξασμένες πορείες προς το λαό, ούτε βέβαια μόνο η λήψη αποφάσεων που διευκολύνουν ή ικανοποιούν τον λαό. Πολιτική είναι και η διεξαγωγή πολέμων, Πολιτική είναι και οι σκληρές κι αναγκαίες αποφάσεις. Πάνω σ’ αυτή την μάλλον τραγική φιγούρα συγκρούονται αρκετά: η πατριαρχική κοινωνία που αντιμετωπίζει μια νεαρή γυναίκα με υπεροψία. Η ανώτερη τάξη που αντιμετωπίζει την κόρη του παντοπώλη με περιφρόνηση. Η ίδια η πολιτική ζωή που αντιμετωπίζει με μένος όσους θέλουν να “σπάσουν αυγά”. (περισσότερα…)