Κατηγορία: Σκέψεις

Διαβάζω πολύ και τα διαβάζω όλα. Επίσης ακούω πολύ και τα ακούω όλα. Μ’ ενδιαφέρουν οι απόψεις των συνανθρώπων μου και συνήθως είμαι πολύ προσεκτικός όταν κάποιος μου μιλάει, είτε γραπτώς είτε προφορικώς. Όταν όμως βλέπω να επαναλαμβάνονται κάποια λόγια ατέρμονα χωρίς να γίνεται καμία πρόοδος στη σκέψη ή χωρίς να γίνεται κάποια απτή και πραγματική εξέλιξη στο επίπεδο της πράξης, αρχίζω και δυσανασχετώ. Ομοίως αρχίζω να δυσανασχετώ όταν με αντιμετωπίζουν μόνιμα ως θύμα πλάνης που έχει ελάχιστες επιλογές. Σ’ αυτή την ψυχική κατάσταση βρίσκομαι όταν διαβάζω αναλύσεις αρκετών προοδευτικών ανθρώπων στην χώρα.

Οι πιο συνηθισμένες πρακτικές για να αναλώνουμε τα ίδια και τα ίδια χωρίς να προτείνουμε τίποτα και να εντείνουμε την αίσθηση της συλλογικής κι ατομικής ανημπόριας και της απελπισίας, είναι: (περισσότερα…)


Τον τελευταίο καιρό σε διάφορες δημόσιες εκδηλώσεις που με καλούν και πηγαίνω είτε ως ομιλητής είτε ως μέρος του κοινού, σκέφτομαι τα ίδια πράγματα συνεχώς. Οι περισσότεροι άνθρωποι που παίρνουν ένα μικρόφωνο στο χέρι μιλούν για ένα ζοφερό παρόν, κι ένα ζοφερό μέλλον, σε αναλύσεις που περνούν μέσα από ερμηνείες του παρελθόντος. Έχω ακούσει πάρα πολλές ερμηνείες, και σίγουρα αρκετές απ’ αυτές είναι λογικές και σωστές. Άλλες πάλι είναι εντελώς παράλογες. Κάποιες πολύ λογικές ερμηνείες ακούγονται από ανθρώπους με πολύ συντηρητικές ιδεολογίες, ενώ κάποιες πολύ παράλογες ερμηνείες ακούγονται από ανθρώπους με πολύ προοδευτικές ιδεολογίες. Επίσης συνεχίζω να ακούω προβλέψεις όλο και πιο ζοφερές. Αυτό που σπάνια ακούω ωστόσο είναι προτάσεις. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη μεγάλη εικόνα, γιατί εκεί ακούγονται κάποιες σποραδικές προτάσεις οι οποίες όμως πνίγονται στη γενικευμένη σύγχιση. Μιλάω και για ατομικό ή τοπικό επίπεδο. Μοιάζει σαν να υπάρχει τρομερή ανάγκη στο δημόσιο χώρο όλοι να δικαιολογήσουν την παρουσία ή τις ιδέες τους. Όμως όταν έρχεται η ώρα να αποφασίσουμε τι πρέπει να γίνει πρακτικά, εκεί ο καθένας περιχαρακώνεται στο σύμπαν του κι οδηγούμαστε σ’ ένα ακόμα αδιέξοδο. Ξαφνικά δεν έχει καμία σημασία η ατομική ευθύνη κι όλα τα δεινά μας φορτώνονται στους εξουσιαστές, στις μυστικές λέσχες, στους αμερικανούς κ.λπ. Συχνά σηκώνεται κάποιος απ’ το ακροατήριο κι αμφισβητεί τα πάντα, θέτοντας το όποιο ζήτημα σ’ ένα ταξικό, ή μεταφυσικό επίπεδο, και η συζήτηση τελειώνει. Αρχίζω να πιστεύω ότι οι άνθρωποι πηγαίνουν σήμερα στις δημόσιες συζητήσεις μόνο και μόνο για να εκφράσουν το συναίσθημά τους χωρίς να τους ενδιαφέρει ο συνομιλητής, το θέμα ή οι πιθανές λύσεις του. Λες κι όλες οι συζητήσεις έχουν μόνο θεωρητική αξία. Μάλλον οι περισσότεροι συμμετέχουν στις συζητήσεις για να επιβεβαιώσουν τους εαυτούς και τις ιδέες τους, παρά για να συνομιλήσουν, να αμφισβητήσουν, να συνεργαστούν στη βάση συγκεκριμένων προτάσεων. Οι περισσότεροι πηγαίνουν με τη διάθεση της ρήξης και της αντιπαράθεσης παρά της σύνθεσης και της γόνιμης συζήτησης. Το κλίμα στις δημόσιες συζητήσεις είναι σχεδόν πολεμικό και καταλήγει στο άνοιγμα ενός νέου κύκλου κουβέντας που δε θα έχει κανένα επίσης αποτέλεσμα. Όλοι φεύγουν απ’ τις συζητήσεις το ίδιο μουδιασμένοι με πριν. Ενώ κάποιοι εκτωνόνονται, οι περισσότεροι τελικά μένουν με το πρόβλημα στα χέρια χωρίς να ξέρουν τι να το κάνουν. (περισσότερα…)


Σύμφωνα με τον Jeff Jarvis στο βιβλίο του Τι θα έκανε η Google; η εν λόγω εταιρεία, για να προσλάβει κάποιον  υποψήφιο εκείνος πρέπει να έχει στο οπλοστάσιό του:

1. Αναλυτική λογική (μιλάμε γι’ αυτα που γνωρίζουμε κι όχι γι’ αυτα που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε).
2. Επικοινωνιακές δεξιότητες.
3. Διάθεση πειραματισμού.
4. Ικανότητα ομαδικού παιχνιδιού
5. Πάθος και ηγετικές ικανότητες.

Με παιγνιώδη διάθεση, σκεφτείτε κάποια δημόσια πρόσωπα, πολιτικών ή δημοσιογράφων και πείτε ποιές απ’ τις 5 προϋποθέσεις καλύπτουν. Εγώ όταν το έκανα, κατέληξα στο ότι οι περισσότεροι πολιτικοί και δημοσιογράφοι μας, έχουν σίγουρα μεγάλες επικοινωνιακές δεξιότητες, κάποιο πάθος, κάποιες ηγετικές ικανότητες, και μια σχετική ικανότητα ομαδικού παιχνιδιού. Από αναλυτική λογική και διάθεση πειραματισμού όμως… δε βρήκα παρά ελάχιστους. Είναι ακριβώς αυτές οι δύο ποιότητες που αξιολογούνται ως πολύ σημαντικές απ’ την εταιρεία γιατί αφενός εκτιμά πάρα πολύ τα Δεδομένα κι αφετέρου βασίζεται στην Καινοτομία. Υπάλληλοι που δεν έχουν αναλυτική λογική και δεν πειραματίζονται είναι αδύνατο να συμμετετάσχουν σε σχήματα τόσο δυναμικά. Εσείς τί λέτε;