Κατηγορία: Σκέψεις


Δε με αφορά καθόλου το πόσους φίλους μπορεί να έχει κάποιος. Στην πραγματικότητα, κι όπως σε πολλά άλλα πεδία, δεν έχει σημασία τόσο η ποσότητα όσο η ποιότητα. Τώρα που βιώνεται συλλογικά κι ατομικά μια μεγάλη κρίση, η φιλία αναδεικνύεται σε μια τεράστια αξία. Τώρα συνειδητοποιείς, ίσως περισσότερο από ποτέ άλλοτε, ότι χωρίς τους άλλους, χωρίς τους προσφιλείς, τους αγαπημένους άλλους, η ζωή γίνεται ακόμα πιο δύσκολη, ακόμα πιο αβίωτη. Δεν αναφέρομαι σε κάποια ιδιοτελή χρήση της σχέσης αναγκαστικά. Δεν αναφέρομαι αναγκαστικά στους “συνοδοιπόρους”, τους “συντρόφους” και τους κάθε λογής “συναγωνιστές”. Ο φίλος, η φίλη δεν είναι μόνο αυτός ή αυτή που θα σε βοηθήσει να επιτύχεις ή να επιτύχετε ένα στόχο, φίλος είναι κι αυτός που απλά και κοινότοπα θα είναι πλάι σου, σιωπηλά στα δύσκολα ή στα εύκολα, αυτός που θα μπορεί να υπερβαίνει τις διαφορές και τις διαφωνίες και θα είναι προσανατολισμένος πάντα στη σύνθεση, στο μαζί. Η φιλία είναι μια νησίδα ομορφιάς κι ελευθερίας απ’ τον κάματο των στόχων και των επιδιώξεων. Ο φίλος είναι σημαντικός και μόνο που υπάρχει. Ο φίλος δε δικάζει, δεν ανταγωνίζεται, δεν ψάχνει ευκαιρία να πληγώσει. Ο φίλος προστατεύει, γλυκαίνει, κάνει την εμπειρία της ζωής πιο υποφερτή κι ανάλαφρη. Ο φίλος μοιράζεται καθετί που μπορεί να μοιραστεί. Ο φίλος σου μπορεί να είναι αριστερός, δεξιός, κεντρώος ή αναρχικός, λευκός, μαύρος, ομοφυλόφιλος. Αρκεί να νιώθετε ότι είστε φίλοι. (περισσότερα…)

Χθες βαφτίσαμε τον ανηψιό μου κι εκτός απ’ το ίδιο το πολύ ευχάριστο γεγονός (μαζί με τις ευχές και τη συμμετοχή σ’ αυτές των φίλων και των συγγενών) δύο πράγματα σκεφτόμουν διαρκώς. Το ένα είναι λίγο μπανάλ. Αναρωτιέμαι, όταν μετά από 30 ή 40 χρόνια, θα βλέπει ο Γιάννης τις φωτογραφίες της βάφτισής του, τί θα σκέφτεται. Θα βλέπει χαμογελαστά πρόσωπα να τον αγκαλιάζουν, αλλά θα ξέρει ότι τότε υπήρχε κι ένα κλίμα μεγάλης οικονομικής κρίσης. Άραγε θα του λέει κάτι αυτό το γεγονός; Πιθανότατα όχι. Αυτό που θα βλέπει θα είναι ότι τον περιέβαλλαν όλοι με στοργή κι αγάπη, με χαμόγελα κι αισιοδοξία για το μέλλον του. Αυτό θα μετράει τότε, αυτό μετράει πάντα. Όσες δυσκολίες κι αν περνά μια χώρα, ένας τόπος, μια συλλογική προσπάθεια, τα άτομα, ο καθένας μεμονωμένα θα έχει τις προσωπικές του μνήμες. Κι όλα θα συνεχίζουν να κρίνονται στην ποσότητα και την ποιότητα του ενδιαφέροντος και της φροντίδας που παίρνουμε απ’ το περιβάλλον μας.

Το άλλο που σκεφτόμουν ήταν η κίνηση των γονιών του Γιάννη να ζητήσουν αντί για δώρα, να κατατεθούν χρήματα στο Χαμόγελο του Παιδιού. Είναι η πρώτη φορά που το βλέπω να γίνεται και ειλικρινά συγκινούμαι πολύ που γίνεται από δικούς μου ανθρώπους. Είναι μια κίνηση δοτικότητας και προσφοράς που νομίζω ότι την έχουμε μεγάλη ανάγκη ως κοινωνία. Να φροντίσουμε το διπλανό μας που έχει περισσότερη ανάγκη, να πάρουμε στα χέρια μας την αλληλεγγύη και να την κάνουμε πράξη όπως μπορούμε. Γιατί καθημερινά εκτυλίσσονται δράματα γύρω μας, δράματα που ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε. Αντίθετα, συνεχίζουμε να δρούμε με τρόπους αυτόματους, και στις βαφτίσεις π.χ. συνεχίζουμε να δεχόμαστε και να δίνουμε άπειρα και συχνά περιττά δώρα που θα χαρίσουν πρόσκαιρες χαρές, θα κακομάθουν, θα κορέσουν τους μικρούς ανθρώπους. Γιατί να μην απαρνηθούμε όλα αυτά τα περιττά παιχνίδια, δίνοντας σε άλλους που έχουν πραγματική ανάγκη; Δε θα γίνουμε καλύτεροι έτσι; Δε θα συμβάλλουμε σε λύσεις; Στην ανακούφιση όσων πάσχουν; Στη συλλογική μας συνοχή; Ξέρω ότι κάποιοι θα προστρέξουν να πουν ότι δε θα αλλάξουν πολλά μ’ αυτό τον τρόπο, αλλά διαφωνώ. Μόνο έτσι θα αλλάξουν όλα. Όταν καθένας μας αρχίζει να μην επαναλαμβάνει τους αδιέξοδους αυτοματισμούς.

Όταν το χρήμα είναι η μέγιστη αξία και το ταμείο υπέρτατο φετίχ

Μια λέξη ακούμε συνέχεια αυτό τον καιρό. «Πληρώστε!» «Πληρώσατε;» «Θα πληρώσετε τόσα τώρα, κι άλλα τόσα μετά». «Τί; Δεν πληρώσατε ακόμα;» «Θα πληρώσετε κι εσείς». «Μα, μας είπατε ότι θα πληρώσουμε μόνο τόσα, όχι κι άλλα τόσα». «Α, τώρα όλοι θα πληρώσουν». «Δε θα μείνει κανείς χωρίς να πληρώσει». «Θα πληρώσουμε μέχρι να ματώσουμε».

Νομίζω ότι κανείς δεν έχει αμφιβολία ότι όλη η ενέργεια της χώρας και των πολιτών έχει συγκεντρωθεί στο ΤΑΜΕΙΟ. Το ταμείο είναι το μύχιο φετίχ της σύγχρονης Ελλάδας. Προξενεί καμία εντύπωση αυτό; Μάλλον όχι. Στο αξιακό σύστημα της Ελλάδας, τις τελευταίες δεκαετίες ήταν πάντα και σταθερά ΤΟ ΧΡΗΜΑ.

Το κοινό καλό, η κοινωνία, ο άλλος, η ίδια η ανθρώπινη ζωή έρχονται μετά. Η πρώτη μας αξία, εδώ και δεκαετίες ήταν (και συνεχίζει να είναι) το χρήμα, ο πλουτισμός, η οικονομική άνθιση κι ότι συνδεόταν με την επίτευξή της. Οι περισσότεροι εξαντλούσαν όλες τις δυνάμεις, όλη την ενέργεια σ’ αυτό, και σ’ ότι υλικό αποκόμιζαν απ’ αυτό. Οι υπόλοιπες αξίες μπορούσαν να περιμένουν… (περισσότερα…)