Αν είχαμε ως κοινωνία πιο ανεπτυγμένα αντανακλαστικά, σήμερα αυτό το πρόβλημα θα ήταν πρώτη μας προτεραιότητα. Φαίνεται όμως ότι παρεμβάλλονται τόσες πολλές πληροφορίες, τόσα πολλά προβλήματα, τόσες πολλές αποσπάσεις της προσοχής μας, που μας θολώνουν τη ματιά και δε μπορούμε να διακρίνουμε τα περιττά απ’ τα ουσιώδη, τα μεγάλα απ’ τα μικρά και πάει λέγοντας. Αν ιεραρχήσουμε τα σημαντικά, πιθανώς να καταλήξουμε ότι η ζωή μας είναι πάνω από οτιδήποτε άλλο. Κι όμως δεν ενεργούμε με βάση αυτή την απλή παραδοχή. Είναι για παράδειγμα γνωστό ότι η χώρα μας είναι πρώτη σε νεκρούς από τροχαία στην Ευρώπη, εδώ και χρόνια, αλλά ως κοινωνία δεν φαίνεται να το έχουμε πάρει πολύ στα σοβαρά αυτό το γεγονός. Είναι επίσης γνωστό δια γυμνού οφθαλμού ότι υπάρχει πρόβλημα με το νέφος. Πριν μερικές εβδομάδες έλαβε μεγάλη δημοσιότητα η παραπάνω φωτογραφία που εικονογραφούσε το θέμα, όσο πιο εύγλωττα γινόταν. Χθες, διαβάζοντας αυτό το άρθρο, ακόμα κι ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι το θέμα είναι πολύ σοβαρό. (περισσότερα…)

Παρατηρώντας με προσοχή πολλές συμπεριφορές στους δρόμους μας, εύκολα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είμαστε σε μεγάλο βαθμό ένας ανώριμος λαός. Ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούμε στο οδικό περιβάλλον μού υποδεικνύει ότι δεν έχουμε την ωριμότητα να αντιμετωπίσουμε τη ζωή και την πραγματικότητα ως ενήλικες. Με απλά λόγια συμπεριφερόμαστε σαν παιδιά. Η Ελλάδα είναι η χώρα με τους περισσότερους νεκρούς από τροχαία στην Ευρώπη. Πλέον έχω πεισθεί ότι σ’ αυτό συμβάλλει και η ανωριμότητα όλων μας. Για τη θλιβερή μας πρωτιά ευθύνεται σίγουρα η πολιτική τάξη που δεν έκανε ποτέ αυτό το μείζον θέμα προτεραιότητα, φταίνε κρατικοί λειτουργοί, φταίνε ιδιωτικοί φορείς και φταίνε κι οι ίδιοι οι πολίτες. Φαίνεται ότι όλοι μας δρούμε υπό καθεστώς ανωριμότητας. Γι’ αυτό το λόγο ίσως θα ήταν καλό να ορίσουμε ξανά τί σημαίνει ωριμότητα ή επιτέλους να το διδαχθούμε. Σκέφτομαι πόσο χρήσιμο θα ήταν ένα μάθημα ωρίμασης των πολιτών, όπου θα καλούμασταν να διδαχθούμε τα βασικά: πώς συνυπάρχουμε με τους άλλους, πώς αντιδρούμε σε δύσκολες καταστάσεις, πώς αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας, πώς συμπεριφερόμαστε στους άλλους και στον εαυτό μας ως ενήλικες. Πιστεύω ότι η πρόοδος στην ωρίμαση του λαού μας θα αποτυπωνόταν και στη μείωση των τροχαίων. Ένας ώριμος άνθρωπος δε βγαίνει στο δρόμο έχοντας πιεί ένα μπουκάλι ουίσκι, δεν χειροδικεί γιατί κάποιος του πήρε την προτεραιότητα, δεν κορνάρει για ψύλλου πήδημα, ούτε δέχεται να χρηματίσει προκειμένου να λάβει άδεια οδήγησης γιατί αναγνωρίζει σε όλες αυτές τις πράξεις ανευθυνότητα. Στο εισαγωγικό τμήμα αυτού του μαθήματος, θα υπήρχε η ανάγκη ορισμού της ωριμότητας, ώστε να ξεκαθαριστεί κι ο στόχος του. Παρακάτω σκιαγραφώ έναν ορισμό της ωριμότητας. (περισσότερα…)