Κατηγορία: Blogging

Το ανεξάρτητητο σοσιαλιστικό περιοδικό Monthly Review έκανε μια έρευνα σε συνεργασία με την εταιρεία δημοσκοπήσεων VPRC, σχετικά με την πολιτική κουλτούρα των μπλογκ. Στο τρέχον τεύχος του παρουσιάζεται η έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας μάς είχε παρουσιάσει συνοπτικά ο κ. Γιώργος Χωραφάς, εκδότης του περιοδικού, στο συνέδριο της Θεσσαλονίκης για τα Νέα Μέσα και τη δημοσιογραφία. Η έρευνα, παρότι αμφισβητήθηκε η μεθοδολογία της απ’ το Νίκο Δρανδάκη, παρουσιάζει μερικά πολύ σημαντικά στοιχεία. Στο παρελθόν, με αφορμή την έρευνα του Ζαφείρη Καραμπάση, είχα διατυπώσει μερικές σκέψεις σχετικά με τα προβλήματα που εγείρουν γενικά οι έρευνες, γι’ αυτό και δε θα ασχοληθώ καθόλου με το αν πρέπει να συζητάμε ή όχι για αυτές. Επιγραμματικά λέω πως αξίζει να διαβάζουμε τις έρευνες ως σήματα, που μπορεί μερικές φορές και να αποπροσανατολίζουν, και μ’ αυτή την έννοια πρέπει να είμαστε αρκετά δύσπιστοι και κριτικοί. (περισσότερα…)

Διαβάζω στη στήλη «Μέσα και Media» του Χρήστου Ξανθάκη στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής ότι η πρώτη προσωπικότητα του ελληνικού web θα υπογράψει διαφημιστικό συμβόλαιο. Κι αναρωτιέμαι; «ποιά είναι η πρώτη προσωπικότητα του ελληνικού web, και ποιός μας λέει ότι δεν έχει από καιρό υπογράψει κάποιο άλλο διαφημιστικό συμβόλαιο;» Αυτό που με λίγα λόγια θέλω να πω -το έχω γράψει και στο βιβλίο, αλλά νομίζω ότι αξίζει να συνεχίσουμε να το συζητάμε- είναι ότι στο Διαδίκτυο και ειδικότερα τώρα στα ιστολόγια υπάρχει ένα καθεστώς αδιαφάνειας που καλύπτεται πίσω από μια κουρτίνα υποτιθέμενης διαφάνειας. Παρατηρούμε για παράδειγμα ανθρώπους να εκθέτουν με άνεση την προσωπική τους ζωή σε δημόσια θέα, αλλά δε γνωρίζουμε αν αυτό είναι αλήθεια ή ψέμματα. Στη μπλογκόσφαιρα, παγκοσμίως, έχουν εμφανιστεί ψευδο-ιστολόγια από εταιρείες οι οποίες θέλησαν να εκμεταλλευτούν τα Νέα Μέσα για να διεισδύσουν στα νεανικά δωμάτια και τους υπολογιστές, και να αλιεύσουν νέους πελάτες. Τα ψευδο-ιστολόγια, όταν γίνονται γνωστά, αντιμετωπίζονται αρνητικά, αλλά ο κίνδυνός τους είναι διαρκώς υπαρκτός. Στο Διαδίκτυο δύσκολα μπορείς να είσαι σίγουρος για κάτι, ιδίως όταν εκθειάζονται ή απορρίπτονται προϊόντα. Ωστόσο, χρειάζεται διαφάνεια όχι μόνο στον τρόπο που λειτουργούν οι πολίτες, αλλά πρώτα και κύρια στον τρόπο που λειτουργούν οι εταιρείες. (περισσότερα…)

Στην προηγούμενη ανάρτησή μου σχολίαζα ένα δημοσίευμα του περιοδικού Economist το οποίο έλεγε εμμέσως πλην σαφώς ότι τα ιστολόγια φθίνουν, δίνοντας τη σειρά τους σε άλλες διαδικτυακές τάσεις. Η διαφωνία μου στο κείμενο ήταν ορατή. Όπως ήταν νομίζω και οι επί μέρους συμφωνίες μου. Διάφοροι φίλοι διάβασαν το κείμενο βιαστικά κι έβγαλαν το συμπέρασμα ότι επικροτώ το δημοσίευμα του Economist, αλλά ευτυχώς βρέθηκαν και κάποιοι που το διάβασαν ως το τέλος. Μάλιστα ο ιστολόγος Δημήτρης Ρουσουνέλος ανέβασε τις τελευταίες φράσεις του κειμένου στο μπλογκ του, εκφράζοντας έτσι τη συμφωνία του. Η αλήθεια είναι ότι το κείμενο αυτοεπιβεβαιώνεται με τις αντιδράσεις που το συνόδευσαν. Στα μπλογκ, τόσο στους δημιουργούς όσο και στους αναγνώστες τους, ηγεμονεύει η ταχύτητα. Οι χρήστες διαθέτουν ελάχιστο χρόνο για την ανάγνωση των κειμένων ή τη θέαση γενικά των πραγμάτων, με αποτέλεσμα όλα να γίνονται βιαστικά, πρόχειρα κι επιφανειακά. Το χειρότερο είναι ότι γίνονται βιαστικά ακόμα και εκτιμήσεις πολύ σοβαρών καταστάστεων. Τείνουμε προς μια γενίκευση της ψηφιακής φρενίτιδας, όπου τα πάντα συμβαίνουν ανά πάσα στιγμή, τα πάντα λέγονται εδώ και τώρα, τα πάντα δείχνονται αυτοστιγμή, αλλά τίποτα δε βιώνεται πραγματικά, και τίποτα δεν αναλύεται στις όποιες διαστάσεις του. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια βιασύνη και με μια ανυπομονησία που καθόλου δεν ευνοεί τη σκέψη, αλλά δεν ευνοεί ούτε και το διάλογο, ούτε και την πιθανή πολιτική ή άλλη δράση. Το Διαδίκτυο τείνει στην αποθέωση του αποσπάσματος, του θραύσματος, του ακαριαίου, γρήγορου, fast thinking ή αλλιώς, του blink. (περισσότερα…)