Κατηγορία: Media

Η εμμονή των παραδοσιακών Μέσων με τα παραπολιτικά και τα παρασκήνια επιτείνει το φόβο και το άγχος για το μέλλον. Είναι μια άχρηστη έμμονη, που μπορεί να αγοράζει χρόνο και να ικανοποιεί τους διαφημιστές, αλλά έχει καταστροφικά αποτελέσματα στην κοινωνία. Κατά τη γνώμη μου η εμμονή με το παρασκήνιο της πολιτικής είναι εν πολλοίς υπεύθυνη για την αίσθηση απόγνωσης κι ανημπόριας που κυριαρχεί στην κοινωνία. Ανεξάρτητα απ’ τις ιδεολογικές κι άλλες αγκυλώσεις του κάθε καναλιού, ως θεατές είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε καθημερινά δημοσιογράφους που εικάζουν, που κρυφακούν, που ανταλλάσσουν μικροπολιτικές φήμες και συζητούν σχολιάζοντας ακατάσχετα στη βάση υποθέσεων, και στην ουσία είμαστε ελάχιστα ενημερωμένοι. Η απόλυτη γνώση του παρασκηνίου συνιστά μια καλή αποπροσανατολιστική τακτική για να αποτραπεί η επαρκής γνώση της κεντρικής σκηνής, δηλαδή των όσων διαμείβονται επίσημα. Η συζήτηση για το παρασκήνιο και τα παραπολιτικά καθιστά τους πολίτες θεατές ανήμπορους να δράσουν. Είναι μια σαπουνόπερα του στυλ “ο τάδε είπε αυτό, ο άλλος προτίθεται να κάνει εκείνο” που απομακρύνει τους πολίτες ακόμα περισσότερο απ’ τα κέντρα λήψης αποφάσεων, αφού τα καθιστά μια κανονική θεατρική σκηνή. Οι παίκτες σ’ αυτό το σανίδι έχουν κανονικότατους ρόλους με αποτέλεσμα να εκλαμβάνονται απ’ την κοινωνία ως ηθοποιοί. Με τη διαφορά ότι είναι πολιτικοί που νομοθετούν και δημοσιογράφοι που ελέγχουν. Κι αντί να ενημερώνεται η κοινωνία για τα γεγονότα, ενημερώνεται εξαντλητικά για τα εικαζόμενα ενός θεάτρου. (περισσότερα…)

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα μικρό απόσπασμα απ’ το καινούργιο βιβλίο μου για τους μπλόγκερ. Καθώς αναζητώ τρόπους για να το δημοσιεύσω, παρακαλώ, αν έχετε οποιαδήποτε ιδέα μη διστάσετε να τη μοιραστείτε μαζί μου 🙂

Είναι κάτι που σπάνια το σκεφτόμαστε όταν μπαίνουμε στα Μέσα Κοινωνικής δικτύωσης. Τί θέλουν οι άνθρωποι στα Social Media, στα μπλογκ στο Διαδίκτυο; Καταλαβαίνουμε πολύ καλά γιατί μια εταιρεία, ένα πολιτικό κόμμα, ένας επαγγελματίας, κάποιος που έχει έναν συγκεκριμένο στόχο θέλει να είναι στα Social Media. Τί θέλει όμως ένας άνθρωπος μέσα στα Κοινωνικά Δίκτυα όταν δεν έχει κάποιο δεδομένο σκοπό; Να περάσει την ώρα του, να επικοινωνήσει, να ψυχαγωγηθεί, να ενημερωθεί. Αυτές είναι οι αυτονόητες και εύλογες απαντήσεις. Όμως πέρα απ’ αυτές υπάρχει και μια άλλη, λιγότερο προφανής εξήγηση που αποκαλύπτει την πλήρη εικόνα της δημοφιλίας των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Αρχικά, όταν οι άνθρωποι δημιουργούν ένα λογαριασμό το κάνουν από περιέργεια. Έχουν ακούσει γι’ αυτό από κάποιον που πιθανώς εμπιστεύονται ή απλά γνωρίζουν, και μπαίνουν για να επιβεβαιώσουν ή να διαψεύσουν την εικόνα που τους δημιουργήθηκε. Η αλήθεια είναι ότι πάντοτε έχουν προσδοκίες. Δημιουργώντας το λογαριασμό απλά μιμούνται μια κίνηση που έκανε ένας συνάνθρωπός τους. Μετά έρχονται τα προβλήματα. (περισσότερα…)

Το βιβλίο είναι -εκτός των άλλων κι εξαιτίας των άλλων- ένα εμπορεύσιμο προϊόν πολύ ιδιαίτερο. Γι’ αυτό κι ό,τι αφορά στην προώθησή του πρέπει να είναι επίσης πολύ ιδιαίτερο.

Τα καταναλωτικά προϊόντα αξιολογούνται συνήθως με βάση την ικανοποίηση του πελάτη. Όταν ένα αυτοκίνητο κάνει αυτά που υπόσχεται στις διαφημίσεις, κανείς δεν έχει παράπονο. Ένα βιβλίο όμως ποτέ δεν είναι σίγουρο ότι θα ικανοποιήσει τον αγοραστή του. Ο υποκειμενισμός μπορεί να κάνει οποιονδήποτε να ζητήσει τα λεφτά του πίσω, ή έστω να μην αγοράσει δεύτερο βιβλίο του ίδιου συγγραφέα. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο προϊόν γιατί συνδέεται με τη γνώση και την αισθητική απόλαυση. Μπορεί να υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια που αξιολογούν ένα βιβλίο φυσικών επιστημών, αλλά τί να πει κάποιος για ένα λογοτεχνικό έργο; Το βιβλίο έχει ίσως τα πιο αντιφατικά χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει κάποιο προϊόν. Γι’ αυτό κι είναι πολύ δύσκολη η προώθησή του. Συνήθως, φωτίζοντας κάποια ελάχιστα χαρακτηριστικά ενός βιβλίου ή του συγγραφέα του οι διαφημιστές κατορθώνουν να περάσουν μια πολύ γενική εικόνα ενός βιβλίου. Στην πραγματικότητα ωστόσο δε μπορούν να πάνε πολύ μακριά. Το θρίλερ κόβει την ανάσα, η αισθηματική ιστορία συγκινεί, το ιστορικό μυθιστόρημα αναπλάθει πιστά, η βιογραφία ζωντανεύει τα γεγονότα, το δοκίμιο περιγράφει σφαιρικά κ.λπ. κι ο συγγραφέας έχει κοφτερό βλέμμα, εξαιρετική ευφυία, δυνατά συναισθήματα κ.λπ. Συνήθως η προώθηση των βιβλίων πέφτει πάνω σε στερεότυπα γιατί τα βιβλία δύσκολα μπορούν να συμπυκνωθούν σε μια χούφτα εικόνων ή προτάσεων. Τα βιβλία είναι εμπειρίες που απαιτούν συγκέντρωση και χρόνο, συγκροτούν περιβάλλοντα, αναπτύσσουν συλλογισμούς, έχουν διάρκεια και βάθος.

Γι’ αυτό το λόγο κατά τη γνώμη μου έχουν μεγάλη ευκαιρία να προωθηθούν κατάλληλα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Βλέπω πολλούς εκδοτικούς να αναπαράγουν φωτογραφίες αναγνωστών ή και δικές τους με εξώφυλλα βιβλίων σε παραλίες ή άλλους δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους. Παρατηρώ επίσης να διεξάγουν συνεχώς διαγωνισμούς. Όλα αυτά είναι θεμιτά αλλά καταλήγουν τόσο κοινότοπα που στο τέλος δεν τα προσέχεις. Μετά απ’ την εκατοστή φωτογραφία βιβλίου σε μια παραλία, δε σε νοιάζει πια ούτε ο τίτλος, ούτε ο εκδοτικός ούτε τίποτα, το μόνο που σ’ ενδιαφέρει είναι να μην ξαναδεί φωτογραφία εξωφύλλου σε παραλία. Το ίδιο και με τους διαγωνισμούς. Οι άνθρωποι καταλήγουν να θέτουν υποψηφιότητα για να κερδίσουν βιβλία που δεν τους ενδιαφέρουν καν. Πώς προωθείται έτσι η φιλαναγνωσία ή έστω η εμπορική αξία των βιβλίων; (περισσότερα…)