Κατηγορία: Media

Τα τελευταία 3 χρόνια είμαι πολύ τακτικός χρήστης του Twitter. Τελευταία έκανα μερικές παρατηρήσεις που ξεκίνησαν απ’ την παρατήρηση του ίδιου μου του εαυτού, δηλαδή της δικής μου χρήσης. Καθώς γράφω αρκετά στο Twitter συνειδητοποίησα ότι το πιο προσφιλές σε εμένα στυλ για να περιγράψω ένα οποιοδήποτε νοσηρό φαινόμενο -που ξέρω ότι δυσκολεύει τη ζωή στην Ελλάδα- είναι η ΕΙΡΩΝΕΙΑ. Απ’ τη στιγμή που το παρατήρησα, είπα να σταματήσω να γράφω ειρωνικά ποστ, και μαντέψτε τι έγινε. Ο όγκος των αναρτήσεών μου μειώθηκε δραστικά. Ταυτόχρονα, άρχισα να διαβάζω πιο προσεκτικά τις αναρτήσεις ανθρώπων που ακολουθώ και παρατήρησα κάτι εξίσου εκπληκτικό. Είμαστε ένα έθνος ειρώνων. Πρόσωπα που εκτιμώ πολύ, αλλά και πρόσωπα που δεν έχουν κατά τη γνώμη μου μεγάλη αξιοπιστία, επιδίδονται, όπως κι εγώ άλλωστε, σε μια καθημερινή άσκηση στην ειρωνεία. Το άλλο εντυπωσιακό που παρατήρησα είναι ότι στο μπλογκ μου δεν ήμουν σχεδόν καθόλου είρωνας. Άραγε η πλατφόρμα του Twitter διευκολύνει αυτό το στυλ, ή απλούστερα εκεί επηρεάζεσαι πολύ απ’ τους άλλους χρήστες και κατά συνέπεια προσαρμόζεσαι στα δημοφιλή στυλ; (περισσότερα…)

Αν κάτι λείπει εντελώς απ’ την Ελληνική δημοσιογραφία, όπως το έχει πει σε συνέντευξή του κι ο Παντελής Καψής πρώην διευθυντής της εφημερίδας Τα Νέα που πρόσφατα έγινε κυβερνηντικός εκπρόσωπος, αυτό είναι μια συνθήκη Αριστείας, η οποία να επιβραβεύει τις καλές πρακτικές και τα επιτεύγματα δημοσιογράφων που προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο. Ελλείψει επιβραβεύσεων οι δημοσιογράφοι βολεύονται στη μετριότητα. Γνωρίζοντας ότι δε θα εκτιμηθούν απ’ τον κλάδο οι όποιες προσπάθειές τους οι δημοσιογράφοι συμβιβάζονται με την ανυποληψία και τη γενικευμένη απαξίωση του επαγγέλματός τους.

Καθώς είναι μάλλον απίθανο να δούμε σοβαρά βραβεία δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, ας επιχειρήσουμε να τα κάνουμε στο Διαδίκτυο. Να επιβραβεύσουμε δηλαδή τους δημοσιογράφους, αλλά και τους πολίτες δημοσιογράφους, τους οργανισμούς, τις κοινότητες ή τους απλούς πολίτες για τη δουλειά που κάνουν στο Διαδίκτυο και τα Μέσα Κοινωνικής Δικύωσης. Δεν είναι και λίγοι αυτοί που μπορούν να είναι υποψήφιοι. Με ευκολία μπορώ να ανακαλέσω τουλάχιστον 20 ανθρώπους και συλλογικότητες που κατά την εκτίμησή μου κάνουν πολύ σοβαρή δουλειά. Θεωρώ ότι μια τέτοια διαδικασία θα εμπνεύσει ακόμα περισσότερους ανθρώπους να υιοθετήσουν καλές πρακτικές, να συνεισφέρουν θετικά στο δημόσιο διάλογο και να συμβάλουν σε πιο υγιή παραδείγματα δημοσιογραφίας και δημόσιου λόγου. (περισσότερα…)

Ακούω στο ραδιόφωνο ένα δημοσιογράφο να διακόπτει ξαφνικά το σχόλιό του και να εκφωνεί απροειδοποίητα μια διαφήμιση για μια επενδυτική εταιρεία. Αναρωτιέμαι αν αυτός ο δημοσιογράφος έχει ερευνήσει τη λειτουργία της εταιρείας που διαφημίζει στο σταθμό τους, κατά παράβαση του άρθρου 5 του Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ (γ. Να μην επιδιώκει και να μη δέχεται τη διαφημιστική χρήση του ονόματος, της φωνής και της εικόνας του, παρά μόνο για κοινωφελείς σκοπούς), κι έχει καταλήξει ότι η εταιρεία δεν παρανομεί σε κανένα τομέα. Βέβαια, αφού ο ίδιος παραβαίνει με τέτοια ευκολία τη δεοντολογία του κλάδου του, δε θα είναι καθόλου απίθανο η εταιρεία που διαφημίζει να έχει κι αυτή κάποια δεοντολογικά ή άλλα προβλήματα. Ψιλά γράμματα, θα πει κάποιος. Όμως δεν είναι. Όταν η απώλεια του καταστατικού ρόλου της δημοσιογραφίας που είναι να ελέγχει την εξουσία γίνεται οριστική, τότε τα προβλήματα της κοινωνίας αποκτούν έναν οριστικό χαρακτήρα. Η πληροφόρηση καταλήγει να φιλτράρεται όχι μέσα απ’ την εξέταση της αλήθειας, αλλά απ’ το τίμημα που πληρώνει κάποιος για να δει ή να μη δει μια είδηση δημοσιευμένη. (περισσότερα…)