Τί θέλουν οι άνθρωποι στα Social Media;

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα μικρό απόσπασμα απ’ το καινούργιο βιβλίο μου για τους μπλόγκερ. Καθώς αναζητώ τρόπους για να το δημοσιεύσω, παρακαλώ, αν έχετε οποιαδήποτε ιδέα μη διστάσετε να τη μοιραστείτε μαζί μου 🙂

Είναι κάτι που σπάνια το σκεφτόμαστε όταν μπαίνουμε στα Μέσα Κοινωνικής δικτύωσης. Τί θέλουν οι άνθρωποι στα Social Media, στα μπλογκ στο Διαδίκτυο; Καταλαβαίνουμε πολύ καλά γιατί μια εταιρεία, ένα πολιτικό κόμμα, ένας επαγγελματίας, κάποιος που έχει έναν συγκεκριμένο στόχο θέλει να είναι στα Social Media. Τί θέλει όμως ένας άνθρωπος μέσα στα Κοινωνικά Δίκτυα όταν δεν έχει κάποιο δεδομένο σκοπό; Να περάσει την ώρα του, να επικοινωνήσει, να ψυχαγωγηθεί, να ενημερωθεί. Αυτές είναι οι αυτονόητες και εύλογες απαντήσεις. Όμως πέρα απ’ αυτές υπάρχει και μια άλλη, λιγότερο προφανής εξήγηση που αποκαλύπτει την πλήρη εικόνα της δημοφιλίας των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Αρχικά, όταν οι άνθρωποι δημιουργούν ένα λογαριασμό το κάνουν από περιέργεια. Έχουν ακούσει γι’ αυτό από κάποιον που πιθανώς εμπιστεύονται ή απλά γνωρίζουν, και μπαίνουν για να επιβεβαιώσουν ή να διαψεύσουν την εικόνα που τους δημιουργήθηκε. Η αλήθεια είναι ότι πάντοτε έχουν προσδοκίες. Δημιουργώντας το λογαριασμό απλά μιμούνται μια κίνηση που έκανε ένας συνάνθρωπός τους. Μετά έρχονται τα προβλήματα. (περισσότερα…)

Μάρκετινγκ βιβλίων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης

Το βιβλίο είναι -εκτός των άλλων κι εξαιτίας των άλλων- ένα εμπορεύσιμο προϊόν πολύ ιδιαίτερο. Γι’ αυτό κι ό,τι αφορά στην προώθησή του πρέπει να είναι επίσης πολύ ιδιαίτερο.

Τα καταναλωτικά προϊόντα αξιολογούνται συνήθως με βάση την ικανοποίηση του πελάτη. Όταν ένα αυτοκίνητο κάνει αυτά που υπόσχεται στις διαφημίσεις, κανείς δεν έχει παράπονο. Ένα βιβλίο όμως ποτέ δεν είναι σίγουρο ότι θα ικανοποιήσει τον αγοραστή του. Ο υποκειμενισμός μπορεί να κάνει οποιονδήποτε να ζητήσει τα λεφτά του πίσω, ή έστω να μην αγοράσει δεύτερο βιβλίο του ίδιου συγγραφέα. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο προϊόν γιατί συνδέεται με τη γνώση και την αισθητική απόλαυση. Μπορεί να υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια που αξιολογούν ένα βιβλίο φυσικών επιστημών, αλλά τί να πει κάποιος για ένα λογοτεχνικό έργο; Το βιβλίο έχει ίσως τα πιο αντιφατικά χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει κάποιο προϊόν. Γι’ αυτό κι είναι πολύ δύσκολη η προώθησή του. Συνήθως, φωτίζοντας κάποια ελάχιστα χαρακτηριστικά ενός βιβλίου ή του συγγραφέα του οι διαφημιστές κατορθώνουν να περάσουν μια πολύ γενική εικόνα ενός βιβλίου. Στην πραγματικότητα ωστόσο δε μπορούν να πάνε πολύ μακριά. Το θρίλερ κόβει την ανάσα, η αισθηματική ιστορία συγκινεί, το ιστορικό μυθιστόρημα αναπλάθει πιστά, η βιογραφία ζωντανεύει τα γεγονότα, το δοκίμιο περιγράφει σφαιρικά κ.λπ. κι ο συγγραφέας έχει κοφτερό βλέμμα, εξαιρετική ευφυία, δυνατά συναισθήματα κ.λπ. Συνήθως η προώθηση των βιβλίων πέφτει πάνω σε στερεότυπα γιατί τα βιβλία δύσκολα μπορούν να συμπυκνωθούν σε μια χούφτα εικόνων ή προτάσεων. Τα βιβλία είναι εμπειρίες που απαιτούν συγκέντρωση και χρόνο, συγκροτούν περιβάλλοντα, αναπτύσσουν συλλογισμούς, έχουν διάρκεια και βάθος.

Γι’ αυτό το λόγο κατά τη γνώμη μου έχουν μεγάλη ευκαιρία να προωθηθούν κατάλληλα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Βλέπω πολλούς εκδοτικούς να αναπαράγουν φωτογραφίες αναγνωστών ή και δικές τους με εξώφυλλα βιβλίων σε παραλίες ή άλλους δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους. Παρατηρώ επίσης να διεξάγουν συνεχώς διαγωνισμούς. Όλα αυτά είναι θεμιτά αλλά καταλήγουν τόσο κοινότοπα που στο τέλος δεν τα προσέχεις. Μετά απ’ την εκατοστή φωτογραφία βιβλίου σε μια παραλία, δε σε νοιάζει πια ούτε ο τίτλος, ούτε ο εκδοτικός ούτε τίποτα, το μόνο που σ’ ενδιαφέρει είναι να μην ξαναδεί φωτογραφία εξωφύλλου σε παραλία. Το ίδιο και με τους διαγωνισμούς. Οι άνθρωποι καταλήγουν να θέτουν υποψηφιότητα για να κερδίσουν βιβλία που δεν τους ενδιαφέρουν καν. Πώς προωθείται έτσι η φιλαναγνωσία ή έστω η εμπορική αξία των βιβλίων; (περισσότερα…)

Ένας μήνας απουσίας απ’ τα Κοινωνικά Δίκτυα

Φέτος στις διακοπές μου επέλεξα να απέχω απ’ τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, να μη γράφω σ’ αυτά, να μην κάνω αναρτήσεις στο μπλογκ μου και να μην παρακολουθώ όσα γράφονται. Επιστρέφοντας συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει ελάχιστες ειδήσεις. Οι πιο σημαντικές απ’ αυτές με βρήκαν μόνες τους, είτε απ’ τις κυριακάτικες εφημερίδες που διάβαζα, είτε απ’ τους φίλους που μου τις μετέφεραν προφορικά στις κουβέντες. Φέτος το καλοκαίρι αφιέρωσα ελάχιστο χρόνο στην ενημέρωσή μου καθώς ένιωθα ότι έχω ενημερωθεί αρκετά όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Αντ’ αυτού διάβασα βιβλία, ζωγράφισα αρκετά, ξεκίνησα ένα μυθιστόρημα, παρατήρησα επί πολλή ώρα τα αστέρια, τα κύματα της θάλασσας, τα δέντρα, τα φυτά, έπαιξα μπάσκετ κι άλλα παιχνίδια, έκανα συζητήσεις, έρωτα, εκδρομές, οδήγησα σκάφος (!), κολύμπησα πολύ. Φυσικά και θα μπορούσα να τα είχα κάνει όλα αυτά, μπαίνοντας ταυτόχρονα μερικές ώρες και στο Διαδίκτυο, αλλά φέτος επέλεξα να απέχω. Ένιωσα τον κορεσμό της online παρουσίας και αποφάσισα να συνδεθώ στο Διαδίκτυο συνολικά μόνο μία ώρα μέσα σ’ ένα ολόκληρο μήνα και 10 ημέρες. Βέβαια, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, τσέκαρα πού και πού τα email μου στο κινητό τηλέφωνο, γεγονός που με κάνει να σκεφτώ ότι η αποχή μου δεν ήταν ολοκληρωτική κι ότι την επόμενη φορά θα πρέπει να απέχω κι απ’ το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Ομολογώ ότι γύρισα πίσω πολύ πιο ήρεμος, πολύ πιο φρέσκος κι ορεξάτος. Και κυρίως: πολύ πιο διαυγής. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα. Σκέφτομαι μάλιστα να επεκτείνω αυτή την προσπάθεια αποχής και μέσα στην ημέρα και στο μήνα. Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος για να τον σπαταλώ σε κατανάλωση θορύβου. Παρακάτω ακολουθούν μερικές σκέψεις με αφορμή την αποχή απ’ το Διαδίκτυο, σκέψεις που σκέφτομαι να προσθέσω στο καινούργιο μου βιβλίο για τα μπλογκ. Περιμένω τα σχόλιά σας.

delfini — Φέτος στις διακοπές μας νοικιάσαμε ένα δελφίνι και κάναμε μια ωραιότατη βόλτα!

Δίαιτα

Εκτιμώ απεριόριστα όσα κομίζει το Διαδίκτυο κι οι εφαρμογές του. Ταυτόχρονα όμως γνωρίζω ότι η χρήση του μοιραία υπόκειται σε περιορισμούς. Κάποιοι απ’ αυτούς είναι εξωτερικοί κι επιβάλλονται από θεσμούς, κοινότητες, κοινά αποδεκτούς κανόνες και μερικοί είναι εσωτερικοί, επαφίονται δηλαδή στον καθένα μας ξεχωριστά. Απ’ τα πρώτα χρόνια που κινούμαι στον ψηφιακό κόσμο έχω συνειδητοποιήσει ότι οι εσωτερικοί περιορισμοί γίνονται ολοένα και πιο περίπλοκοι. Καθώς η υπολογιστική ισχύς αυξάνεται, η πρόσβαση καθολικοποιείται κι εμφανίζονται ολοένα και περισσότερες συσκευές που διευκολύνουν τη χρήση, καθένας μας πια οφείλει να δημιουργήσει μια προσωπική ατζέντα χρήσης του Διαδικτύου και να θέσει με κάποιο τρόπο τα όριά του. Αυτό δεν είναι εύκολο διότι μάς λείπουν τα προηγούμενα, η συσσωρευμένη εμπειρία που θα λειτουργούσε παραδειγματικά. Στη διάθεσή μας έχουμε μόνο το παράδειγμα της τηλεόρασης, η οποία όμως δεν πρόλαβε να μπει στην τσέπη μας. Τώρα που το Διαδίκτυο είναι παντού χρειάζεται απ’ τον καθένα να στοχαστεί πάνω στη φύση του και να αποφασίσει τί επιθυμεί απ’ αυτό. Πολλοί χρήστες υποστηρίζουν άφοβα ότι θέλουν το Διαδίκτυο να τους συντροφεύει παντού, σε ό,τι κι αν κάνουν, όπου κι αν το κάνουν, κι ότι δε βρίσκουν το λόγο να απέχουν απ’ αυτό ούτε στιγμή. Οι πιο σκεπτικιστές υιοθετούν μια “δίαιτα” που περιορίζει τη χρήση του σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας, ενώ άλλοι προχωρούν και σε τακτά διαστήματα απόλυτης αποχής. (περισσότερα…)