Προχθές έπεσε στην αντίληψή μου αυτό το πολύ όμορφο διαφημιστικό βίντεο του Ολλανδικού Μουσείου Ράικς με την υποτιθέμενη timeline του μεγάλου ζωγράφου Rembrandt. Επειδή εδώ και καιρό σκαρώνω ένα web comic strip (ή αλλιώς Διαδικτυακή γελοιογραφία νέου τύπου), το The Social Media Diaries™ που δημοσιεύεται κάθε Πέμπτη στη Lifo, είπα να φτιάξω μια φανταστική ανάρτηση του Vincent van Gogh στο Facebook. Είναι το σκαρίφημα που έκανε ο Vincent για έναν πολύ διάσημο πίνακά του, τον οποίο αγαπώ πάρα πολύ. Σ’ αυτό το status update ο Vincent ανεβάζει τη φωτογραφία ενός σχεδίου του στο Facebook. Επειδή η ανάρτηση δε συνοδεύεται από κείμενο, θέλω να εξηγηθώ:

Στο Facebook, στο Twitter, στα Blog και στα άλλα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ή αλλιώς Social Media, υπάρχει αυτή τη στιγμή ένας και δύο και τρεις και αρκετοί Vincent van Gogh. Μπορεί αυτή τη στιγμή να έχετε μια συζήτηση μαζί του ανοιχτή σε κάποιο παράθυρο. Μπορεί να τον έχετε κάνει unfollow στο Twitter ή να του έχετε μιλήσει απαξιωτικά στο Facebook. Μπορεί απλά να βλέπετε τις αναρτήσεις που κάνει κατά καιρούς και να αδιαφορείτε. Μπορεί να τον βλέπετε να συνομιλεί με άλλους καλλιτέχνες, ποιητές, επιστήμονες, φιλοσόφους και να τους μέμφεστε όλους. Ο Vincent βέβαια, έτσι έζησε τη ζωή του, στην αφάνεια. Μήπως με τα Νέα Μέσα να κάνουμε την ανατροπή; (περισσότερα…)

Τελευταία, βλέπω τις πολιτικές συζητήσεις στην τηλεόραση με μειούμενο ενδιαφέρον. Σκέφτομαι ότι τα τελευταία χρόνια οι πολιτικές συζητήσεις στην τηλεόραση, αλλά και στο ραδιόφωνο, γίνονται όλο και πιο αδιάφορες, όλο και πιο βαρετές, όλο και πιο ανούσιες. Κάθε υποψήφιος αναμασά ένα ποίημα, ανταλλάσσει κάποια συνθήματα με τους αντιπάλους του και περνάμε στο επόμενο θέμα. Δεν έχω τίποτα με τους δημοσιογράφους που κάνουν τις συνεντεύξεις αν και πιστεύω ότι θα έπρεπε να επιμένουν ώστε να λαμβάνουν πιο συγκεκριμένες απαντήσεις κι όχι τις γνωστές αοριστολογίες. Τα ίδια τα Μέσα όμως, με την ταχύτητά και τον όγκο των πληροφοριών, τους υποχρεώνουν να στέκονται στην επιφάνεια των θεμάτων, να ευνοούν τις απαντήσεις-συνθήματα, τις υπεκφυγές, την αοριστολογία, την εντυπωσιοθηρία. Τα ελάχιστα λεπτά που έχουν στη διάθεσή τους οι υποψήφιοι κοιτάζουν να τα διαθέσουν ώστε να αποκομίσουν κάποιο όφελος, να μιλήσουν σε ψηφοφόρους-στόχους κι όχι στο να διατυπώσουν τις θέσεις και τις προτάσεις τους με σαφήνεια και καθαρότητα.  (περισσότερα…)

Update: Να προσθέσω έναν ακόμα υποψήφιο που έχει κάνει ιδανική χρήση των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, τον @constantnos.

Το Διαδίκτυο εκθέτει μια σειρά από επαγγέλματα που παραδοσιακά έκαναν πάντα τις εκλογές εμποροπανήγυρη.

Δεν χρειάζονται αφίσες στους δρόμους, δεν χρειάζονται διαφημιστικά έντυπα, δεν χρειάζονται καν πολλές οφλάιν προεκλογικές συγκεντρώσεις.

Όταν ο υποψήφιος μπορεί να έχει τα δικά του Μέσα, το δικό του μπλογκ, το δικό του κανάλι, τα δικά του Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης δεν χρειάζεται κανέναν “επαγγελματία” σύμβουλο να του πει τί θα κάνει, κανέναν δημοσιογράφο να τον καλέσει σε κάποιο περίοπτο πάνελ. Εδώ, ακόμα και τα λάθη επιτρέπονται. Αρκεί κάποιος να μη μασκαρεύεται και να μην ποζάρει.

Αυτό που πραγματικά χρειάζεται στο Διαδίκτυο ένας υποψήφιος είναι την αυθεντική φωνή του. (περισσότερα…)