tesseris-nekroi-apo-karampola-stin-egnatiaΟδηγείς το πλημμελώς συντηρημένο αυτοκίνητό σου στην αριστερή λωρίδα της εθνικής οδού με 180 χλμ. την ώρα. Είσαι ζαλισμένος απ’ τα ούζα που έχεις πιεί, γιορτάζοντας τη νίκη της ομάδας σου. Μέσα στο όχημά σου βρίσκεται όλη η παλιοπαρέα. Θεωρείτε ότι οδεύετε προς την ανατροπή όλων των παθογενειών του κόσμου. Κανείς σας δε φορά ζώνη ασφαλείας -έχετε μαζί σας και ένα παιδί- ενώ έχετε πιάσει κι ένα επαναστατικό τραγούδι, το οποίο τραγουδάτε με πάθος έχοντας βάλει τα δυνατά σας. Μαζί σας είναι κι ο μέντοράς σας. Στην καμπίνα επικρατεί κλίμα ευφορίας. Έχει σουρουπώσει, κι όλα μοιάζουν έξω ειδυλλιακά – είναι σαν να πηγαίνετε αιώνιες διακοπές. Πίσω σας, ακολουθεί ένα ακόμα αυτοκίνητο της παρέας, με το οποίο επικοινωνείτε μέσω των έξυπνων τηλεφώνων σας. Κάνετε κόντρες μεταξύ σας. Έχετε μόλις προσπεράσει ένα πράσινο κι ένα μπλε αυτοκίνητο, και πάτε όλοι μαζί σαν αφηνιασμένο τρένο στην αριστερή λωρίδα με μπροστάρη εσένα.

Το μεθύσι δε σου επιτρέπει να θυμηθείς ότι το αυτοκίνητό σου είναι ανασφάλιστο, ούτε ότι παραβιάζεις σχεδόν όλους τους βασικούς κανόνες του κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Δεν έχεις εμπειρία οδήγησης στην αριστερή λωρίδα. Ουσιαστικά είναι η πρώτη σου φορά στην αριστερή λωρίδα με τόσο μεγάλο αυτοκίνητο. Έχεις μόλις πάρει την άδεια οδήγησης λαδώνοντας τους εξεταστές. Αν κάποιος σου ασκήσει κριτική, του λες ότι έχεις το δίκιο με το μέρος σου, γιατί ο κόσμος είναι άδικος, κι εσύ, ως υπερασπιστής των αδυνάτων και των κατατρεγμένων έχεις κάθε δικαίωμα να μην αναγνωρίζεις τους συμβατικούς κώδικες των αστών. (περισσότερα…)

Έχουμε το υψηλότερο ποσοστό νεκρών από τροχαία απ’ τις ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης διαχρονικά. ΣΚΟΤΩΝΟΜΑΣΤΕ στους δρόμους χωρίς λόγο. Χιλιάδες άνθρωποι μένουν ανάπηροι εξαιτίας τροχαίων εγκλημάτων. Δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι, Παναθηναϊκοί, Ολυμπιακοί, Άνδρες, Γυναίκες, Παιδιά, Μνημονιακοί, Αντιμνημονιακοί ΟΛΟΙ κάποια στιγμή θα εμπλακούμε σε κάποιο συμβάν. Αιμορραγούμε καθημερινά, εξαιτίας της απροθυμίας μας να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Γιατί πάνω απ’ όλα τα προβλήματα (τις λύσεις των οποίων ξέρει ακόμα κι ο πιο νεαρός έλληνας) είναι η ίδια η κουλτούρα μας κι ο ψυχισμός μας.

Μια απλή βόλτα στους ελληνικούς δρόμους κάνει κάθε έλλογο άνθρωπο να τρομοκρατηθεί. Φυσικά όσοι ζούμε εδώ έχουμε προσαρμοστεί, όπως έχουν προσαρμοστεί οι άνθρωποι στην Αίγυπτο ή σε άλλες καθυστερημένες χώρες. Αλλά ας μην υποκρινόμαστε, είμαστε καθυστερημένοι και δε μας φταίει κανείς άλλος: δε θέλουμε να αλλάξουμε, γιατί η αλλαγή προϋποθέτει αναγνώριση των λαθών μας κι υιοθέτηση συμπεριφορών που περιορίζουν τον ανοριοθέτητο εαυτό μας. Η Ελλάδα θα είναι μια διαφορετική, πραγματικά πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης, όταν οι δρόμοι της, κι όσοι τους χρησιμοποιούν γίνουν πολιτισμένοι, μη βίαιοι, ασφαλείς.

Δεκατρείς ημέρες πριν τις πρόωρες εκλογές της 25ης Ιανουαρίου κάνω μερικές δυσάρεστες σκέψεις σχετικά μ’ ένα ζήτημα που παρακολουθώ τα τελευταία χρόνια από πολύ κοντά: την οδική ασφάλεια. Σε γενικές γραμμές και με πολύ απλά λόγια, η οδική ασφάλεια είναι εξαφανισμένη απ’ την ατζέντα των κομμάτων. Σποραδικά εντοπίζω κάποια ψήγματα προτάσεων, άλλα πιο ολοκληρωμένα κι άλλα πιο πρόχειρα, αλλά συνολικά το θέμα δεν είναι καν ιεραρχημένο στην ατζέντα.

Μοιάζει τα κόμματα να αντιλαμβάνονται την οδική ασφάλεια σαν ένα ζήτημα ήσσονος σημασίας. Συμπεριφέρονται δηλαδή σαν να βρισκόμαστε στη Γαλλία ή την Αγγλία, χώρες όπου ο δείκτης θανατηφόρων τροχαίων είναι απ’ τους χαμηλότερους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως ζούμε στην χώρα που βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις των θανατηφόρων τροχαίων. Στη χώρα όπου αφανίζεται κάθε χρόνο ο πληθυσμός ενός χωριού 2.000 ανθρώπων, εξαιτίας των τροχαίων.

Γράφω αυτό το κείμενο θλιμμένος. Αν δε μπορούν τα κόμματα να αξιολογήσουν ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, που αφορά τους πάντες, και να το ιεραρχήσουν στις προτεραιότητές τους, τότε με τί κριτήρια αποφασίζουν ποιά είναι τα σημαντικά; (περισσότερα…)

Ο απεγκλωβισμός του Σταυρουλάκη

Ολοκλήρωσα αυτό το ντοκιμαντέρ το Φεβρουάριο του 2010. Επειδή δεν είχα καμία απολύτως χρηματοδότηση, έκανα ένα ανοιχτό κάλεσμα απ’ αυτό το blog και κατάφερα να συγκεντρώσω 450 Ευρώ, με τα οποία καλύφθηκε ένα μέρος του μοντάζ. Κανένα κανάλι, καμία εφημερίδα, κανένας φορέας, κανένα Μέσο από όσα προσέγγισα δε θέλησε να προβάλλει την ταινία. Ωστόσο, προβλήθηκε με επιτυχία στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης, όπου κι έλαβε την τρίτη θέση στην ψηφοφορία του κοινού. Επίσης προβλήθηκε σε διάφορες δημόσιες εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη, στην Κρήτη, στην Καλαμάτα κ.α. Αν θέλετε να συμβάλετε στην προσπάθεια αποπληρωμής του χρέους μου για να κάνω την ταινία, μπορείτε να κάνετε μια δωρεά πατώντας επάνω στο κουμπί του Paypal, που βρίσκεται δεξιά. Ευχαριστώ.

Beware: Killing Ads

The documentary reveals for the first time the enormous scandal that concerns illegal billboard advertising in Greece. It investigates the corruption, interests and large amounts of money at stake, but mainly it focuses on the human dimension of the problem, following the struggle for justice of a father whose son was killed by an illegal billboard. Illegal billboards are only one symptom of the broader problem of Road Safety in this country, which has evolved into a civil war involving mayors, politicians and advertising companies. As is mentioned in the film: “The victims of car accidents during the last 50 years in Greece have exceeded the number of dead from all the wars the country was involved in during the 20th century”.

The documentary is self-made. No channel, public or private, wanted to broadcast it. I crowdsourced the idea and i collected 450 Euro. Now i’m  trying to pay my debt, so if you wish to contribute to this struggle please make a donation. Thank you.

BEWARE: KILLING ADS

Προσοχή: Φονικές διαφημίσεις, 2010, 55′

Beware: Killing Ads, 2010, 55′

Κατεβαίνοντας την κατηφόρα της λεωφόρου Κ.Τσαλδάρη στο Πολύγωνο, προς τα Δικαστήρια των Αθηνών, υπάρχει μια απότομη δεξιά στροφή, όπου χρειάζεται να μειώσεις πολύ την ταχύτητά σου για να μην πέσεις πάνω στη νησίδα με τα δέντρα. Αυτό ακριβώς που δεν έκανε ένας 17χρονος πριν από μια εβδομάδα, το Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2014.

IMG_1625Ένα 17χρονο παιδί, ο Γιώργος, έχασε τη ζωή του σ’ εκείνη τη στροφή. Χωρίς κράνος, χωρίς δίπλωμα. Ένα ακόμα νεαρό παιδί που προστίθεται στη θλιβερή στατιστική. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως, η πρώτη αιτία θανάτου στις ηλικίες 17-24 είναι τα τροχαία. Στην Ελλάδα βέβαια η θλιβερή στατιστική είναι ακόμα πιο απογοητευτική, καθώς είμαστε σταθερά στις πρώτες θέσεις σε θανάτους από τροχαία, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πριν σπεύσουμε να αποδώσουμε ευθύνες για το τροχαίο του νεαρού στους γονείς, στους δασκάλους, στην πολιτεία, ας σκεφτούμε πρώτα κάποιες παραμέτρους. Και κυρίως ας σκεφτούμε τί κάνουμε εμείς, μεμονωμένα, ο καθένας μας.

Μια κοινωνία που παίζει διαρκώς με τα όρια, που αμφισβητεί διαρκώς τους κανόνες, που δημιουργεί διαρκώς εξαιρέσεις, δε μπορεί να λύσει ένα τόσο σύνθετο θέμα όσο η οδική ασφάλεια. Καθημερινά, σκοτώνονται και τραυματίζονται σοβαρά δεκάδες συμπολίτες μας χωρίς αυτό από μόνο του να είναι αρκετό για την κινητοποίηση διορθωτικών δυνάμεων. Το πρώτο δεκαπενθήμερο μόνο του τρέχοντος Ιανουαρίου σκοτώθηκαν στους ελληνικούς δρόμους 35 άνθρωποι. Πώς μπορεί να εκμηδενιστεί αυτός ο αριθμός όταν θάβουμε το πρόβλημα κάτων απ’ το χαλί, όταν λέμε ότι ήταν “θέλημα Θεού”, όταν δεν κάνουμε κάτι ενεργητικά για να λυθούν συγκεκριμένα προβλήματα; (περισσότερα…)

Μια προσωπική ιστορία που διδάσκει λύσεις για το σήμερα. Η αναγκαιότητα κι η αποτελεσματικότητα ενός κινήματος που εμφορείται από αισθήματα αγάπης, γνήσιου ενδιαφέροντος κι ανθρωπιάς και ζητά επιτακτικά δικαιοσύνη.

Τον Ιανουάριο του 2009 κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος του Post-MEDIA. Το περιοδικό ήταν μια ιδέα μου που είδα να υλοποιείται για 6 μόλις μήνες. Στο δεύτερο τεύχος, το κεντρικό θέμα αφορούσε τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Μόλις βγήκε το περιοδικό στα περίπτερα μου τηλεφώνησε ο Μανώλης Σταυρουλάκης, πατέρας του Γιάννη Σταυρουλάκη, ενός νέου ανθρώπου που έχασε τη ζωή του άδοξα όταν το αυτοκίνητό του έπεσε πάνω σε μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα. Μου είπε ότι στο αφιέρωμά μας γράφαμε μόνο το 10% όσων γίνονταν στην παράνομη υπαίθρια διαφήμιση. Την επόμενη μέρα πήγα στο σπίτι του για να μου παρουσιάσει τα στοιχεία που είχε συλλέξει και να μου μιλήσει για τον αγώνα που είχε δώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, μαζί με άλλους γονείς που είχαν χάσει τα παιδιά τους εξαιτίας της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης. Εκείνη την ημέρα ξεκίνησε η ενασχόλησή μου τόσο με το θέμα των πινακίδων, όσο και με το θέμα της οδικής ασφάλειας. (περισσότερα…)

Φαντάσου ότι έχεις ένα παιδί, που το αναθρέφεις με τη μεγαλύτερη δυνατή φροντίδα, με το μεγαλύτερο δυνατό ενδιαφέρον, με τη μεγαλύτερη δυνατή αγάπη. Το παιδί σου γίνεται 15, γίνεται 25, γίνεται 30, κάνει σπουδές, δουλεύει, γνωρίζει σύντροφο, έχει φίλους, κοινωνική ζωή, ταξιδεύει, πολιτικοποιείται, κοινωνικοποιείται κι ανταποδίδει την αγάπη του του έδωσες. Και μια μέρα ένας μεθυσμένος οδηγός παραβιάζει το κόκκινο και το σκοτώνει. Τόσο απλά.

Μπες σε παρακαλώ στη θέση αυτού του ανθρώπου. Φαντάσου τον απύθμενο πόνο, την τρομερή στενοχώρια, τη λύπη, τα αισθήματα ματαίωσης, απελπισίας, και κενού που προξενούνται σ’ αυτόν τον άνθρωπο. Προσπάθησε να νιώσεις και τις ενοχές που έχει αυτός ο γονιός. Τί θα μπορούσε να ανακουφίσει αυτό τον άνθρωπο; Τί θα μπορούσε να ΣΕ ανακουφίσει; Λίγα πράγματα σίγουρα. Μια ζεστή αγκαλιά, ένας συμπονετικός λόγος, ένα φιλικό περιβάλλον για να πενθήσεις. Όμως θα σου κάνω κάποιες πιο ειδικές ερωτήσεις. Θα σε ανακούφιζε αν ήξερες ότι αυτός που σκότωσε το παιδί σου είχε πάρει την άδεια οδήγησης δωροδοκώντας; Θα σε ανακούφιζε η πληροφορία ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είχε ελεγχθεί ποτέ με αλκοτέστ; Θα σε ανακούφιζε η πληροφορία ότι ο δολοφόνος του παιδιού σου θα συνεχίσει και την επόμενη ημέρα να οδηγεί; Σίγουρα όχι. Κι όμως, όλα αυτά συμβαίνουν. Και συμβαίνουν καθημερινά. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί άδικα στους Ελληνικούς δρόμους, αλλά οι δικοί τους άνθρωποι είναι αδύνατο να ανακουφιστούν. Και θα μου πεις γιατί είναι σημαντικό να ανακουφιστεί ένας άνθρωπος απ’ την απώλεια ενός δικού του ανθρώπου, δεν είναι κάτι σύμφυτο της ζωής κάτι αναπόδραστο για όλους η απώλεια των δικών μας ανθρώπων; Θα σου ζητήσω να το ξανασκεφτείς. Ακόμα κι αν το παιδί σου είναι στη θέση του δολοφόνου, θα πρέπει να συλλογιστείς πώς έφτασε να σκοτώσει έναν άνθρωπο στο δρόμο. Αν η πολιτεία εκπαίδευε, και λειτουργούσε σε όλα τα επίπεδα, στην πρόληψη, την τιμωρία, την ενημέρωση, τη δικαιοσύνη, οι πιθανότητας να συμβεί ένα τέτοιο περιστατικό θα μειώνονταν. Φυσικά ένας αριθμός παραβατών θα συνέχιζε να οδηγεί ανεύθυνα, να βάζει σε κίνδυνο τη ζωή τη δική του και τη ζωή των άλλων, αλλά θα ήταν τόσο λίγοι, που σχεδόν δε θα υπήρχε λόγος να συζητάμε γι’ αυτούς. Η προσοχή μας θα ήταν στραμένη στην περαιτέρω ασφάλεια των δρόμων μας. (περισσότερα…)