Διάβασα την Καρδερίνα της Ντόνα Ταρτ (εκδόσεις Λιβάνη, μτφρ. Δέσποινα Γιανναρούδη) και σταχυολογώ εδώ δέκα σκέψεις που έκανα διαβάζοντας το ογκώδες βιβλίο:

IMG_20140827_082826

1. Αν αντέξετε να φτάσετε ως τη μέση, πιθανότατα δε θα μπορείτε να αφήσετε το βιβλίο απ’ τα χέρια σας ως και την τελευταία λέξη της σελίδας 989. Γιατί απ’ την πεντακοσιοστή περίπου σελίδα και μετά, το μυθιστόρημα γίνεται εθιστικό, λαμπρό, σαγηνευτικό. Απ’ την άλλη καταλαβαίνω όσους εγκατέλειψαν την προσπάθεια πριν τη μέση, καθώς οι περιγραφές της Ταρτ κουράζουν και κοιμίζουν ακόμα και τον πιο επίμονο αναγνώστη.

2. Είναι σαφές ότι η 11η Σεπτεμβρίου έχει στοιχειώσει την αμερικανική λογοτεχνία, κι ότι δε σταματά ως μείζον πολιτικό γεγονός να την τροφοδοτεί με αφορμές για εξαιρετικές ιστορίες.

3. Η ιστορία που επινόησε η Ταρτ, έχει όλα μα όλα τα χαρακτηριστικά μιας καλής αφήγησης: ισχυρή πλοκή, ανατροπές, λύση. (περισσότερα…)

Η κάλπη, εκτός των πολλών καλών που κάνει, να εκπροσωπεί και να εκδημοκρατίζει δηλαδή, κάνει και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: δίνει ψυχική διέξοδο στους πολίτες. Άνθρωποι που δεν έχουν καμμία ευκαιρία να εκφραστούν δημόσια και ν’ ακουστούν οι αγωνίες τους, αλλά και κάποιοι ελάχιστοι, που είναι ευχαριστημένοι με τη δημόσια έκφρασή τους, πηγαίνουν στην κάλπη για να ψηφίσουν όχι μόνο με τη λογική, αλλά και με το συναίσθημά τους. Το ιδανικό θα ήταν αυτά τα δύο να βρίσκονται σε ισορροπία, αλλά δυστυχώς δε δίνονται επαρκείς κι ευρείες ευκαιρίες συμμετοχής των πολιτών στη δημόσια σφαίρα. Έτσι είναι σχεδόν αναπόδραστο, τα συναισθήματα να υποχωρούν έναντι της λογικής. Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, που η λογική βρίσκεται σε άμυνα και το συναίσθημα κανοναρχεί, η κάλπη προσφέρει μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να εκδηλωθούν όλες οι τάσεις, ακόμα κι οι πιο ανισόρροπες. Οι κάλπες γίνονται μια θεατρική σκηνή, ένας καμβάς, μια πλατφόρμα όπου κάθε ενήλικος πολίτης έχει τη δυνατότητα να πει «είμαι εδώ». Και μάλιστα ανώνυμα, δηλαδή εντελώς απελευθερωμένα. Είναι μια ενέργεια αυτοέκφρασης που μοιάζει πολύ με το τάγκινγκ, την υπογραφή με σπρέι στους τοίχους της πόλης.

tagias

Μ’ αυτή την έννοια, τα κόμματα κι οι υποψήφιοί τους, επενδύουν όχι μόνο στις θέσεις και στα ιδεολογικά τους χαρακτηριστικά, αλλά και στη συναισθηματική κι εκφραστική διέξοδο των πολιτών που είναι κι αυτή δεδομένη. Μ’ άλλα λόγια βοηθούν την εκτόνωση της βαλβίδας αποσυμπίεσης που ενεργοποιεί περιοδικά η μαζική κοινωνία ώστε να εξασφαλίζει ένα βαθμό ελάχιστης δημόσιας έκφρασης των πολιτών. Εδώ κατ’ επέκταση, κάποιος θα ψηφίσει για να εκφράσει την οργή και το θυμό του, άλλος το παράπονό του, άλλος την ταύτισή του μ’ ένα δημιουργικό πρόσωπο κι άλλος θα σπάσει απλά πλάκα. Άλλος θα επιλέξει να μη συμμετάσχει διότι έχει αντιληφθεί την «απάτη», και θα πει ότι δεν του αρκεί μια κάλπη, ή απλά θα αδιαφορήσει. (περισσότερα…)

open_g_3Την ερχόμενη Τετάρτη 23 Οκτωβρίου, στις 19.00 θα ανοίξουμε το χώρο του GarageTV κι είμαι πολύ χαρούμενος. Δε θέλω να σας πω πολλά, παρά μόνο να σας προσκαλέσω σ’ αυτή την πρώτη ανεπίσημη συνάντηση γνωριμίας όπου θα παρουσιάσουμε το σχέδιο και την πρωτοβουλία μας. Το GarageTV θέλει να κάνει πράξη ένα μεγάλο όραμα: ένα Μέσο ανεξάρτητο, εμπνευσμένο, ποιοτικό που απευθύνεται σε ανήσυχους ανθρώπους. Το κανάλι δημιουργήθηκε για να δώσει φωνή σ’ έναν κόσμο που πνίγεται απ’ τη γενικευμένη αίσθηση αδιεξόδου, αλλά και να για να καλλιεργήσει μια κουλτούρα ποιοτικού περιεχομένου. Τώρα, η τύχη του εγχειρήματος θα εξαρτηθεί από όλους εσάς, απ’ τον τρόπο που θα ανταποκριθείτε στον άνοιγμά μας.

Σας περιμένουμε!

Αν θέλετε να έρθετε στο πρώτο OPEN Garage μεταφερθείτε εδώ και κλείστε μια θέση.

Ο αριθμός των θέσεων είναι περιορισμένος.

Φιλικά,

Μανώλης Ανδριωτάκης & Μπάμπης Λιόντης

Για τον ψυχικό καρκίνο της χώρας, την αυτοκαταστροφή και τη θεραπεία μας.

Μια φίλη γιατρός μου διηγήθηκε ένα περιστατικό από μια πρόσφατη εφημερία της. Ένας νέος άνδρας που νοσηλευόταν σε μεγάλο ψυχιατρείο έκοψε το πέος του και ζητούσε απ’ τους γιατρούς να του κάνουν “λίγη” ευθανασία. Το συμβάν μ’ έκανε να σκεφτώ ότι υπάρχει ένας παραλληλισμός με την σημερινή κατάσταση που βιώνουμε στη χώρα. Έχω την αίσθηση ότι τα φαινόμενα μαρτυρούν την ύπαρξη μιας συλλογικής άρρωστης ψυχής που συνεχώς αποπειράται αυτοακρωτηριασμούς και ταυτόχρονα ζητά επίμονα “λίγη” ευθανασία. Ο αυτοακρωτηριασμός βρίσκεται στο συλλογικό γεννητικό σύστημα αφού απ’ το προσκήνιο βγαίνει κάθε αισιόδοξη κι ελπιδοφόρα προοπτική για το μέλλον. Η δημιουργικότητα έχει μπλοκάρει, και μόνο το γκρέμισμα παρουσιάζεται ελκυστικά. Η επίσπευση της χορήγησης μιας θανατηφόρας λύσης, μιας τελικής λύσης, ενός οριστικού χτυπήματος εμφανίζεται σαν μια ύστατη θεραπεία του δράματος που θα ανακουφίσει το συλλογικό εγώ απ’ το άχθος της ασθένειας και θα το λυτρώσει.

Όσοι προκρίνουν δημόσια μια θεραπεία το κάνουν είτε με βίαιους, διχαστικούς κι ανθρωποκτόνους όρους είτε απλά προβάλλουν υποσχέσεις κάθαρσης. Είναι κρίμα που μπορούμε να αντιληφθούμε την κατάστασή μας μόνο με όρους δράματος, θυσίας κι απώλειας. Η απόγνωση του ανθρώπου που αυτοακρωτηριάζεται και ζητά ευθανασία είναι δεδομένη και σοκαριστική. Αυτός ο άνθρωπος δε μπορεί να δει πουθενά άλλη επιλογή. Πιστεύει ότι είναι καταδικασμένος και μερικές φορές αυτό είναι αρκετό για να τον σκοτώσει. Πιθανώς δεν αγαπήθηκε ποτέ πραγματικά, κι είναι γεμάτος θυμό και μίσος για τους γονείς του, για την κοινωνία, για όλους. Μ’ άλλα λόγια είναι το κατάλληλο θύμα για να προσυλητιστεί στις σκοτεινές καμπάνιες των τυράννων. (περισσότερα…)

Ο Πανελλαδικός Σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα καλεί τα μέλη και τους φίλους του, τις οικογένειες θυμάτων τροχαίων εγκλημάτων, όλους όσους αγωνίζονται για την υπεράσπιση των θυμάτων και για την οδική ασφάλεια σε μια συνάντηση για να γνωριστούμε καλύτερα, για να μιλήσουμε γι αυτούς που λείπουν, για να ανταλλάξουμε απόψεις για το πώς θα κάνουμε πιο δυνατή την αλληλεγγύη μας και αποτελεσματικότερη τη δράση μας.

Θα συναντηθούμε για να συζητήσουμε την Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου στις 18.30 στο Αμφιθέατρο πολυχώρου MAROUSSI PLAZA. Θα ακολουθήσει συναυλία «Μνήμης & Αγάπης» γι αυτούς που λείπουν στις 20.00. (περισσότερα…)

Κάθε βράδυ που πηγαίνω για ύπνο σκέφτομαι ένα πράγμα. Μια ακόμα ύφεση για να βγάλω λεφτά. Το Ευρώ δεν θα τα καταφέρει. Η Ευρώπη δεν θα τα καταφέρει. Όποιος βρίσκεται σε μη πλεονεκτική θέση δε θα τα καταφέρει. Δε με νοιάζει που εκατομμύρια άνθρωποι δεν θα τα καταφέρουν. Είμαι χρηματιστής. Το μόνο που μ’ ενδιαφέρει είναι να βγάλω λεφτά. Πολλά λεφτά. Κάθε ευκαιρία να βγάλω λεφτά είναι ευπρόσδεκτη. Και μέσα στην ύφεση βλέπω πολλές ευκαιρίες. Δεν είμαι προφήτης. Είμαι χρηματιστής. Στο χρηματιστηριακό κραχ του ’29 κάποιοι έβγαλαν πολλά λεφτά. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Το ίδιο θα συμβεί και αύριο. Ονειρεύομαι υφέσεις. Δε με νοιάζει που εκατομμύρια άνθρωποι δε θα τα καταφέρουν. Κάποιοι μπορούν να βγάλουν πολλά λεφτά. Αν θέλετε ακούστε με. Έχετε ακόμα την ευκαιρία να βγάλετε πολλά λεφτά. Είμαι χρηματιστής. Είμαι νέος και ακμαίος. Ξέρω ότι η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο. Ξέρω πολλά. Ξέρω ότι υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για να βγάλει κάποιος λεφτά μέσα στην κρίση. Η αγορά είναι χτισμένη στο φόβο. Δε με νοιάζει που εκατομμύρια άνθρωποι δε θα τα καταφέρουν. Εγώ θα βγάλω πολλά λεφτά. Την ώρα που ο κόσμος παραληρεί απ’ το φόβο, εγώ παραληρώ από έξαψη. Κάθε βράδυ που πηγαίνω για ύπνο σκέφτομαι ένα πράγμα. Μια ακόμα ύφεση για να βγάλω λεφτά. 

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν είδα αυτό το απόσπασμα απ’ τις ειδήσεις του BBC World ήταν ότι κάποιος έκανε μια χοντρή πλάκα. Αποκλείεται να μην είναι πλαστό, σκέφτηκα. Βλέποντάς το όμως ξανά και ξανά κατάλαβα ότι αυτός ο «ανεξάρτητος χρηματιστής» λέει πράγματα ακραία μεν, αλλά αληθινά σε μεγάλο βαθμό. Λέει πράγματα που έχουν γραφτεί και ξαναγραφτεί. Λέει πράγματα λογικά. Μόνο η βέβαιη πρόβλεψή του για την κατάρρευση της Ευρωζώνης είναι παρακινδευμένη εικασία. Όλα τα άλλα ευσταθούν. Το ότι η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο έχει αναλυθεί σ’ ένα ολόκληρο βιβλίο (για το οποίο θα γράψω σύντομα). Το ότι τα κραχ συνιστούν ευκαιρίες για κερδοσκόπους και επενδυτές είναι επίσης γνωστό. Τί είναι αυτό που σοκάρει σ’ αυτό το βίντεο λοιπόν; Είναι η δημόσια έκθεση ενός προσώπου που ομολογεί ότι μπροστά στο χρήμα και την απόκτησή του δεν υπάρχουν ηθικοί φραγμοί. Καθένας εδώ είναι για τον εαυτό του. Ο νέος αυτός άνθρωπος μιλά με την έπαρση αυτού που έχει καταλάβει βαθειά το σύστημα. Στο χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν υπάρχει ηθική. Είναι ο θάνατός σου η ζωή μου. Ο νέος αυτός παρουσιάζεται και φιλάνθρωπος δίνοντας μια χαραμάδα ελπίδας. Θα πλουτίσουν κάποιοι, λέει, αλλά όχι μόνο οι ελίτ. Λες κι ο μόνος τρόπος να βγάλει κάποιος χρήματα είναι μόνο στο καζίνο. Μέχρι πρόσφατα οι χρηματιστές διάλεγαν να μην παρουσιάζονται δημόσια. Σπάνια έκαναν δημόσιες τοποθετήσεις. Να τώρα, ένας ανεξάρτητος παίκτης, που βγαίνει να διαφημίσει τις υπηρεσίες του με το ύφος του ανθρώπου που ξέρει. Ποιός ξέρει πόσοι θα γκουγκλάρουν το όνομά του και τον πάρουν τηλέφωνο μετά την εμφάνισή του στο BBC για να του ζητήσουν να διαχεριστεί το φάκελό τους ή να τους δώσει συμβουλές. Ποιός ξέρει πόσοι θα του επιτεθούν.

Η κρίση, η ύφεση λέμε παρουσιάζει ευκαιρίες για όλους. Να επανατοποθετηθούν, να επανεφεύρουν τους εαυτούς τους, να δημιουργήσουν καινούργιες δουλειές. Για τους κερδοσκόπους η κρίση είναι μια μεγάλη ευκαιρία να κάνουν αυτό που έκαναν πάντοτε: να κερδοσκοπούν. Άραγε υπάρχει κάτι ή κάποιοι που μπορούν να τους βάλουν φρένο;

Είμαι ξαπλωμένος σε μια ξαπλώστρα, κάτω απ’ την ομπρέλα και διαβάζω το τελευταίο βιβλίο του Ουελμπέκ, στριμωγμένος ανάμεσα σε δεκάδες άλλους, σε μια πολύβουη, αλλά όμορφη παραλία. Μπροστά μου μια φωνάσκουσα τετραμελής οικογένεια. Ο σύζυγος ψάχνεται για κουβέντα. Έχει αφιερώσει το πολύ πέντε λεπτά σε κάθε δραστηριότητα, πέντε λεπτά ρακέτες με το γιο, πέντε λεπτά ρακέτες με την κόρη, πέντε λεπτά να πιεί τον φραπέ, πέντε λεπτά καβγάς με τη σύζυγο, πέντε λεπτά να καπνίσει ένα τσιγάρο, πέντε λεπτά αθλητική εφημερίδα, πέντε λεπτά σκανάρισμα της παραλίας, πέντε λεπτά θαυμασμός των οπισθίων μιας νεαρής, πέντε λεπτά να ξεφυλλίσει το κουτσομπολίστικο περιοδικό της συζύγου, πέντε λεπτά πλατσούρισμα στη θάλασσα, πέντε επιπλέον λεπτά με κάθε παιδί παιχνίδι στην άμμο, ο τύπος έχει εξαντλήσει κάθε δυνατό πεντάλεπτο, κι έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για την παραλία. Σημειωτέον, όλα αυτά τα έχει κάνει με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μείνει τίποτα απαρατήρητο απ’ τους άλλους. Έχουν περάσει ήδη τα πέντε λεπτά βαρεμάρας, ώσπου στρέφεται σε ‘μένα. (περισσότερα…)