Το έκτο κεφάλαιο του 42

6.

Όταν ένας άνθρωπος εξαφανίζεται σκέφτεσαι πολλά. Στην αρχή, ρίχνεις την ευθύνη στον ίδιο. Με τον ίδιο τρόπο που ενοχοποιείς έναν αυτόχειρα. Γιατί δεν άντεξε όπως αντέχουμε όλοι εμείς; Γιατί δεν είδε τις εναλλακτικές επιλογές; Γιατί δε σκέφτηκε τον πόνο που προκαλεί η απουσία του; Τόσο φυγόπονος ήταν; Αλλά σταδιακά, όσο ο θυμός καταλαγιάζει, άλλα ερωτήματα έρχονται στην επιφάνεια. Μήπως τελικά δεν του δείξαμε αρκετό ενδιαφέρον όλοι εμείς; Μήπως όλοι εμείς που υποκρινόμαστε ότι όλα είναι καλά, δε μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τι σημαίνει να είσαι πραγματικά ευαίσθητος όπως ήταν εκείνος; Κι όσο τα σκέφτεται όλα αυτά κάποιος, τόσο πιο ένοχος νιώθει που δεν τον απέτρεψε έμπρακτα απ’ την απονενοημένη κίνηση να εξαφανιστεί.

*

Στη σύντομη συνάντησή μας μου είχε πει ότι θα με καλούσε στη γιορτή που θα έκανε. Πρέπει να του είχα δώσει και το τηλέφωνό μου. Δεν το έκανε ποτέ. Γιατί;

Αν θες να διαβάσεις τα προηγούμενα κεφάλαια του μυθιστορήματός μου με τον προσωρινό τίτλο «42», μπορείς να ξεκινήσεις από εδώ.

Posted In:

Σχολιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s