Παρατηρώντας στα Social Media διάφορα κύματα φθόνου εναντίον προσώπων σκέφτομαι πόσο αναγκαίο είναι ένα καινούργιο συμβόλαιο επικοινωνίας με τους άλλους. Υπάρχει πάρα πολύ θυμός τριγύρω, το έχω ξαναπεί, που είναι απόλυτα δικαιολογημένος σε πολλές περιπτώσεις, αλλά η βία και οι επιθέσεις δε θα κατορθώσουν να μας βγάλουν απ’ τα αδιέξοδα. Πρέπει να επανεφεύρουμε τρόπους του υπάρχειν και του συνυπάρχειν κι αυτό δεν θα το κάνουμε επιτιθέμενοι ή καταπιέζοντας τους άλλους. Ξέρω πως τα αντεπιχειρήματα είναι πολλά. Εδώ χρειάζεται θάρρος και ωριμότητα για να συνυπάρξουμε ειρηνικά και να μην αλληλοεξοντωθούμε στο όνομα κενών λόγων. Και για να το κάνουμε αυτό αναγκαστικά πρέπει να βρούμε τρόπους επικοινωνίας με τους άλλους. Να συνυπογράψουμε ένα νέο συμβόλαιο επικοινωνίας μεταξύ μας. Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης είναι μια μεγάλη ευκαιρία για να αποδείξουμε ότι μπορούμε να συνομιλούμε, να διαφωνούμε, να συνεργαζόμαστε, αλλά κυρίως να συνυπάρχουμε ειρηνικά, χωρίς να εκμηδενίζουμε τον άλλο. Η ανοιχτοσύνη και η δημοσιότητα, η διαφάνεια του Διαδικτύου μπορούν να γίνουν καταλύτες για μια καινούργια κουλτούρα διαλόγου και συνύπαρξης. (περισσότερα…)
Συντάκτης: Manolis Andriotakis
Να αντισταθούμε στα κανιβαλικά μας ένστικτα

Πρόσφατα ο εκδότης και “άνθρωπος των media” Πέτρος Κωστόπουλος έγραψε ένα κείμενο στο οποίο μιλά ανοιχτά για την επιχειρηματική του πτώση. Έχω γράψει στο Twitter τη γνώμη μου για τα προϊόντα του Κωστόπουλου, που τα θεωρούσα κι εξακολουθώ να τα θεωρώ χυδαία, σεξιστικά, κοινωνικά ανεύθυνα. Στα περιοδικά του και στη δημόσια εικόνα του ο Κωστόπουλος εκμεταλλευόταν την αδύναμη, την ανώριμη πλευρά του ανθρώπου, κι εκμεταλλευόμενος τα λεγόμενα πρωτογενή ένστικτά του διαμόρφωνε μια εικόνα όλο και πιο ρηχή, όλο και πιο χυδαία, όλο και πιο ανεύθυνη. Μ’ αυτό τον τρόπο εξασφάλιζε δημοφιλία και διαφήμιση, μ’ αυτό τον τρόπο διαπαιδαγωγούσε μια ολόκληρη κοινωνία. Σεξισμός, ηδονισμός που βασίζεται στην κατανάλωση, ηδονοβλεψία, απληστία, τσαμπουκάς, ανδροπρέπεια για τον άνδρα, εκπόρνευση για τη γυναίκα.
Δε γνωρίζω πως παράγονταν τα προϊόντα του Κωστόπουλου, αν η εταιρεία του ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις της, εάν πλήρωνε τους υπαλλήλους της κ.λπ. Αυτό που έκρινα ήταν το τελικό αποτέλεσμα, που με υποτιμούσε ως ανθρώπινο ον και πρόσβαλλε τόσο την ηθική όσο και την αισθητική μου. Ήταν βέβαια πάρα πολύ δημοφιλές το προϊόν αυτό, όπως εξακολουθεί να είναι δημοφιλές και το απεχθές προϊόν του Θέμου Αναστασιάδη. Δεν είναι οι μόνοι άνθρωποι στον κόσμο που βιοπορίζονται και χτίζουν αυτοκρατορίες μ’ αυτό τον τρόπο και δεν έχω καθόλου στο νου μου ότι θα πρέπει να τους απαγορευόταν να κάνουν ό,τι κάνουν. Θεωρώ ότι η κοινωνία, οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι πιο καλά ενημερωμένοι, πιο καλά καταρτισμένοι και καλλιεργημένοι για να μην πέφτουν στην παγίδα της ρηχής διασκέδασης και της χυδαιότητας που τους προσφέρουν τα προϊόντα του Κωστόπουλου και του Αναστασιάδη. (περισσότερα…)
Εξαιρετικά δυνατά & Απίστευτα Κοντά
Είδα χθες το Εξαιρετικά δυνατά & Απίστευτα Κοντά, την ταινία του Stephen Daldry που βασίστηκε στο εξαιρετικό μυθιστόρημα του Jonathan Safran Foer για το οποίο είχα γράψει πριν από μερικούς μήνες αυτό το κείμενο. Το φιλμ είναι πάρα πολύ συγκινητικό, αποδίδει το πνεύμα του βιβλίου και διδάσκει ανθρωπιά. Αυτό που βλέπουμε να ξετυλίγεται στην οθόνη είναι ένα δράμα πολύ καθημερινό, είναι η απώλεια ενός ανθρώπου και οι συνέπειές της στη ζωή των αγαπημένων του ανθρώπων. Ο 11χρονος Όσκαρ χάνει τον πατέρα του, κι η μητέρα του χάνει τον αγαπημένο της. Το ιστορικό υπόβαθρο της ταινίας μπορεί να γίνει ως κι αδιάφορο. Ο θάνατος έρχεται απ’ την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, αλλά θα μπορούσε να ερχόταν από αμερικανικό βομβαρδισμό, από οποιαδήποτε βία. Ο παραλογισμός είναι ίδιος. Η απώλεια ενός νέου ανθρώπου είναι παράλογη, δε δικαιολογείται με τίποτα απ’ τους κοντινούς της. Είναι ένα καθημερινό ολοκαύτωμα. Και το κυριότερο: η απώλεια ενός νέου ανθρώπου είναι απώλεια ενός ολόκληρου κόσμου. Ο 11χρονος Όσκαρ μάς δείχνει ότι δεν έχασε απλά τον πατέρα του, έχασε ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου του. Η δική του ιστορία είναι μια ιστορία αναζήτησης. Δε θα σταματήσει να ψάχνει μέχρι να βρει. Και βρίσκει. Γιατί η απώλεια είναι τελικά και κέρδος. Είναι ίσως το ίδιο το νόημα της ζωής.
