Συντάκτης: Manolis Andriotakis

The ChangeΠριν από ένα χρόνο, στις 13 Μαρτίου 2013 στο Βατικανό βγήκε λευκός καπνός. Ένας νέος Πάπας είχε εκλεγεί. Όπως συνηθίζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων συγκεντρώνεται στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, γιορτάζοντας το χαρμόσυνο νέο. Όλοι αναμένουν να δουν το νέο Πάπα στο μπαλκόνι να χαιρετά. Οκτώ χρόνια πριν, το 2005, όταν είχε ανακοινωθεί η εκλογή του προηγούμενου Πάπα, μέσα στο μεγάλο πλήθος, ήταν ζήτημα αν μια χούφτα ανθρώπων είχε κινητό με κάμερα. Σαν αποτέλεσμα, κανείς δεν είχε υψωμένο το χέρι μ’ ένα κινητό τηλέφωνο στον αέρα για να απαθανατίσει τη στιγμή. Το 2013 η εικόνα του πλήθους ήταν ολότελα διαφορετική. Σχεδόν όλοι οι παρευρισκόμενοι στο γεγονός έχουν υψωμένο προς τον Πάπα, ένα κινητό τηλέφωνο, μια ταμπλέτα, ή μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή για να καταγράψουν τη σκηνή της εμφάνισης του Πάπα στο μπαλκόνι. Η εικόνα προκαλεί σίγουρα έντονα συναισθήματα. (περισσότερα…)

Δεν έχω γεννήσει κι όπως όλα δείχνουν, αν δεν κάνει κάποια τεράστια ανατροπή η τεχνολογία, δε θα γεννήσω ποτέ. Βέβαια, γεννάω ιδέες, και κείμενα, και σχέδια, και εικόνες. Γνωρίζω από μικρή ηλικία τί σημαίνει να κυοφορείς και να γεννάς. Είναι ειλικρινά μια εκπληκτική διαδικασία, που τη γνωρίζουμε όλοι ή σχεδόν όλοι. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι γεννάμε ιδέες, ιδέες τρελές, ιδέες κοινότοπες, ιδέες μοναδικές. Ιδέες που μπορεί να μην αλλάξουν ριζικά τον κόσμο, αλλά δίνουν χαρά ή και δυστυχία στους γύρω μας, και μάς προσφέρουν αυτοεπιβεβαίωση, απόλαυση, ικανοποίηση. Οι ιδέες, όπως λέγεται ευρέως, δεν προκύπτουν από παρθενογέννεση. Χρειάζεται κάποιος να φυτέψει το σπόρο τους, κι έπειτα να εξελιχθούν μέσα από περίπλοκες διαδικασίες, ώσπου κάποια στιγμή, όταν θα έχουν πια ικανό σχήμα και υπόσταση, να δημοσιοποιηθούν και να δουλευτούν κατάλληλα.

Παρακολουθώ και συμμετέχω σε συζητήσεις πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου. (περισσότερα…)

Αν στο επόμενο βιβλίο μου έγραφα:

Μέσα στην αναστάτωσή του είχε ξεχάσει την αγαπημένη του Samsonite τσάντα στο ταξί. Τα νεύρα του ήταν τεντωμένα γιατί μόλις τον είχαν διαγράψει απ’ την οργάνωση. Κι η ανησυχία του μεγάλωνε όσο συνειδητοποιούσε τί θα γινόταν αν κάποιος αποκτούσε πρόσβαση στο MacBook Pro που βρισκόταν μέσα στη Samsonite του.

Αν είχα πληρωθεί απ’ τις εν λόγω εταιρείες για να διαφημίσω στους ανυποψίαστους αναγνώστες μου τα προϊόντα τους, δε θα είχα παραβιάσει έναν άγραφο κανόνα του συμβολαίου που υπογράφει ένας συγγραφέας με το αναγνωστικό κοινό; Όταν διαβάζεις ένα μυθιστόρημα δεν αναμένεις καθοδήγηση καταναλωτικών συμπεριφορών. Σίγουρα τα αφηγηματικά έργα επηρεάζουν τους ανθρώπους πολύ βαθειά. Όταν όμως ο δημιουργός δέχεται υποβολές σε σχέση με το περιεχόμενο των δράσεών του, αρχίζουμε να αμφισβητούμε όχι μόνο την κρίση, αλλά και τις προθέσεις του. (περισσότερα…)