Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Κατεβαίνοντας την κατηφόρα της λεωφόρου Κ.Τσαλδάρη στο Πολύγωνο, προς τα Δικαστήρια των Αθηνών, υπάρχει μια απότομη δεξιά στροφή, όπου χρειάζεται να μειώσεις πολύ την ταχύτητά σου για να μην πέσεις πάνω στη νησίδα με τα δέντρα. Αυτό ακριβώς που δεν έκανε ένας 17χρονος πριν από μια εβδομάδα, το Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2014.

IMG_1625Ένα 17χρονο παιδί, ο Γιώργος, έχασε τη ζωή του σ’ εκείνη τη στροφή. Χωρίς κράνος, χωρίς δίπλωμα. Ένα ακόμα νεαρό παιδί που προστίθεται στη θλιβερή στατιστική. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως, η πρώτη αιτία θανάτου στις ηλικίες 17-24 είναι τα τροχαία. Στην Ελλάδα βέβαια η θλιβερή στατιστική είναι ακόμα πιο απογοητευτική, καθώς είμαστε σταθερά στις πρώτες θέσεις σε θανάτους από τροχαία, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πριν σπεύσουμε να αποδώσουμε ευθύνες για το τροχαίο του νεαρού στους γονείς, στους δασκάλους, στην πολιτεία, ας σκεφτούμε πρώτα κάποιες παραμέτρους. Και κυρίως ας σκεφτούμε τί κάνουμε εμείς, μεμονωμένα, ο καθένας μας.

Μια κοινωνία που παίζει διαρκώς με τα όρια, που αμφισβητεί διαρκώς τους κανόνες, που δημιουργεί διαρκώς εξαιρέσεις, δε μπορεί να λύσει ένα τόσο σύνθετο θέμα όσο η οδική ασφάλεια. Καθημερινά, σκοτώνονται και τραυματίζονται σοβαρά δεκάδες συμπολίτες μας χωρίς αυτό από μόνο του να είναι αρκετό για την κινητοποίηση διορθωτικών δυνάμεων. Το πρώτο δεκαπενθήμερο μόνο του τρέχοντος Ιανουαρίου σκοτώθηκαν στους ελληνικούς δρόμους 35 άνθρωποι. Πώς μπορεί να εκμηδενιστεί αυτός ο αριθμός όταν θάβουμε το πρόβλημα κάτων απ’ το χαλί, όταν λέμε ότι ήταν “θέλημα Θεού”, όταν δεν κάνουμε κάτι ενεργητικά για να λυθούν συγκεκριμένα προβλήματα; (περισσότερα…)

Δεν αποδέχομαι τον όρο Χαμένη Γενιά.

Αποδέχομαι τον όρο Ανώριμη ή και Καθυστερημένη γενιά. Είναι ένας όρος που περιγράφει τη γενιά στην οποία ανήκω και σκιαγραφεί σε μεγάλο βαθμό τη μεγάλη πλειοψηφία των συνομιλήκων μου. Είναι η γενιά που για πολλούς λόγους απέτυχε να ενηλιωθεί έγκαιρα.

generationΗ γενιά που προστατεύθηκε τόσο πολύ απ’ την προηγούμενη γενιά που κατέληξε παραδομένη πριν ακόμα αγωνιστεί. Η γενιά που καλείται να ζήσει μέσα στο επίχρυσο κλουβί της. Διάβασα σήμερα το άρθρο του Νίκου Ξυδάκη στην Καθημερινή και σκέφτηκα ότι αυτή η γενιά έχει πολλές επιλογές. Ξεκινά ηττημένη κι αργοπορημένη. Είναι η χελώνα στο γνωστό μύθο. Το πρόβλημά της είναι ότι δεν ξέρει σε ποιό πεδίο να δραστηριοποιηθεί. Διστάζει να ηγηθεί, αδυνατεί να συγκροτηθεί, περιμένει να τη σπρώξουν για να αναλάβει σοβαρές ευθύνες. Δεν ξέρει αν μπορεί να διεκδικήσει καλύτερο μέλλον, δεν ξέρει αν μπορεί να σχεδιάσει ένα νέο υπόδειγμα ζωής, δεν ξέρει καν αν θέλει να κάνει κάτι. Όλα είναι ανοιχτά και γι’ αυτό καθηλωτικά. (περισσότερα…)

Το πρώτο πράγμα που κάνουν χιλιάδες άνθρωποι όταν ξυπνούν το πρωί είναι να ελέγξουν την ηλεκτρονική τους αλληλογραφία. Μετά φτιάχνουν κάποιο ρόφημα και τρώνε πρωινό. Μεταξύ φυσικών και τεχνητών αναγκών περί πρωινής ενημέρωσης, ανοίγουν το Twitter, ρίχνουν μια ματιά στο Facebook, στο Google+, γράφουν κάποια ανάρτηση στα μπλογκ τους, ποστάρουν στα παραπάνω Δίκτυα, και κλικάρουν σε ειδήσεις ή απόψεις που τους έκαναν εντύπωση ή που μερικές τους εκβίασαν το ενδιαφέρον. Η περιήγησή στις παραπάνω σελίδες, καθώς και σε νέες πλατφόρμες έχει γίνει μια καθημερινή ψηφιακή τελετουργία. (περισσότερα…)