Όπως έγραψα και τις προάλλες– έχω μάθει όταν στριμώχνομαι ή όταν θυμώνω πολύ, να εκστομίζω πολύ βαριά, σκληρά και κάποιες φορές ανελέητα πράγματα. Μου είναι σχετικά εύκολο θέλω να πω να χρησιμοποιώ λόγια πολύ πληγωτικά κι αυστηρά, να διατυπώνω απειλές κι ύβρεις που όταν ο θυμός ξεθυμαίνει με γεμίζουν ενοχή. Δεν το κάνω συνειδητά. Πιθανότατα αναπαράγω μια παθογένεια που έρχεται απ’ τους προγόνους μου. Ξέρω πως συμβαίνει και σε πολλούς άλλους. Οι άνθρωποι μπορούμε να γίνουμε πάρα πολύ σκληροί και να πούμε πολύ βάναυσα λόγια όταν θυμώνουμε, ακόμα και με τους πιο προσφιλείς μας ανθρώπους. Μπορούμε να πληγώσουμε τους διπλανούς τους με τρόπους αδιανόητους. Η φυσική βία αφήνει μώλωπες, αλλά η συναισθηματική βία αφήνει βαθιές ψυχικές ουλές. (περισσότερα…)

Εντάξει ξεπέρασε τη μεγαλοστομία του τίτλου. Δεν είμαι ο Φραντς Κάφκα. Είμαι ένας σύγχρονός σου που γράφει  κείμενα και χειρονομεί φιλοδοξώντας να σε αγγίξει. Όπως το επιχείρησε κι ο Φραντς πριν από έναν αιώνα. Με τη διαφορά ότι ο Φραντς δεν είχε Διαδίκτυο και τα περισσότερα γραπτά του έμεναν στο συρτάρι.

Καθ’ όλη τη σύντομη ζωή του ο Κάφκα δημοσιεύσε μόλις μια χούφτα ιστορίες. Και χάρη στον άγιο φίλο του Μαξ Μπροντ, που δεν τήρησε την υπόσχεσή του να καταστρέψει τα κείμενα του Κάφκα, σήμερα έχουμε όλοι το προνόμιο και την ευκαιρία να γνωρίσουμε αυτό τον τεράστιο συγγραφέα. Το συγγραφέα που δαπάνησε τη ζωή του ως υπάλληλος γραφείου. Το συγγραφέα που δε δοξάστηκε για το έργο του, ούτε έβγαλε χρήματα απ’ αυτό. Το συγγραφέα που έγραψε μερικά απ’ τα πιο διεισδυτικά μυθιστορήματα του 20ου αιώνα. Το συγγραφέα που μίλησε με φοβερή καθαρότητα για την εποχή του και την συντριπτική της επίδραση πάνω στους ανθρώπους.

Ο Φραντς Κάφκα είμαι εγώ. Κι εσύ επίσης. Εσύ που γράφεις για να κατανοήσεις τον κόσμο, να τον περιγράψεις και πιθανώς να τον αλλάξεις. Ο Φραντς Κάφκα είναι το αρχέτυπο του συγγραφέα που έχει πόλεμο με τον κόσμο, αλλά δε μένει εκεί. Ο Φραντς Κάφκα μετατρέπει τον εφιάλτη σε δημιουργία, την κόλαση σε κωμωδία, την απόγνωση σε κατάφαση ζωής. Ο Φραντς Κάφκα ζει σ’ ένα γραφείο δίπλα σου. Είναι άνδρας, είναι γυναίκα. Είναι νέος, είναι γέρος. Ζει ερήμην σου στην Πράγα, στην Αθήνα, στο Βερολίνο, στη Μαδρίτη. Δε γράφει για να τον επαινούν. Γράφει για να απαλύνει το αίσθημα του μηδέν, γράφει για να ζήσει, δε ζει για να γράφει. Πιθανώς σήμερα να έχει κι εκείνος ένα ταπεινό μπλογκ. (περισσότερα…)