Συντάκτης: Manolis Andriotakis

θα ήθελα να περιέχει πολλή αγάπη, ευγνωμοσύνη κι ομορφιά. Αν έχεις ήδη σπεύσει να κρίνεις την προηγούμενη πρόταση, θεωρώντας την new age βλακείες, μη συνεχίζεις την ανάγνωση, έχεις σίγουρα πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνεις. Αν πάλι θέλεις να δώσεις μια ευκαιρία σε μια διαφορετική οπτική, δοκίμασε.

Αν αυτό ήταν το τελευταίο κείμενο που γράφω στη ζωή μου θα ήθελα να λέει σε εσένα προσωπικά, που διαβάζει τώρα, ότι το πρώτο και κύριο πράγμα που έχεις να κάνεις στη ζωή σου είναι να ξεδιαλέξεις ποιά είναι τα ουσιώδη απ’ τα περιττά. Για εμένα είναι οι άνθρωποι που αγαπώ. Είναι βέβαια κι οι ιδέες, τα τοπία, τα διανοητικά παιχνίδια, οι ηδονές, οι περιπέτειες, οι αναμνήσεις, οι στόχοι, οι τραγικές απώλειες, κι άλλα πολλά. Αλλά πάνω απ’ όλα είναι οι άνθρωποι. Απ’ τη μάνα και τον πατέρα που σε φέρνουν στη ζωή και τους φέρεις μια ζωή μέσα σου, ως τους ανθρώπους που διαλέγεις να γίνουν σύντροφοί σου για μια ζωή, τη γυναίκα, τον άντρα, τους αγαπημένους φίλους σου, πάνω απ’ όλα είναι οι άνθρωποι, οι σχέσεις που αναπτύσσεις μαζί τους μέσα στα χρόνια κι η αγάπη που σας φέρνει όλο και κοντύτερα. Όλα τα άλλα, για εμένα, είναι δευτερεύοντα, είναι επιβεβαιώσεις, αναγκαίες ενδεχομένως, του Εγώ, σε μια αναγκαία και διαρκή απόπειρα συγκρότησης μιας εφήμερης ταυτότητας, που θέλει να την θαυμάζουν, δηλαδή, να την αγαπούν.

Αν λοιπόν αυτό ήταν το τελευταίο κείμενο που γράφω στη ζωή μου θα ήθελα να σου υπενθυμίζει ότι αυτό που μας κάνει ανθρώπους είναι η ικανότητά μας να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, να τον ερωτευόμαστε και να θέλουμε να περνάμε χρόνο μαζί. Κι αν ζηλεύουμε, κι αν φοβόμαστε, κι αν χάνουμε τον προσανατολισμό μας και την κατανόησή μας για τον άλλον, κι αν εχθρευόμαστε ο ένας τον άλλον, κι αν λιγοψυχάμε, κι αν προδίδουμε και μας προδίδουν, κι αν ελπίζουμε ακόμα, είναι γιατί είμαστε θνητοί, και ξέρουμε ότι κάποια στιγμή μοιραία, δε θα είμαστε πια μαζί. Αυτή η γνώση, η τρομοκρατική, μάς κάνει εύθραυστους και σκληρούς μαζί. Αλλά μας δίνει κι ένα μέτρο. Δεν έχουμε απεριόριστο χρόνο για να αφήσουμε το στίγμα μας σ’ αυτό τον πλανήτη.  (περισσότερα…)

Ασχολούμαι με τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και τις πλατφόρμες αυτοδημοσίευσης, εδώ και μια δεκαετία. Εδώ και δέκα χρόνια διαβάζω με πάρα πολλές αφορμές, κυρίως στα παραδοσιακά Μέσα, κραυγές αγωνίας για την ποιότητα του Κοινωνικού Ιστού και των Social Media. Οι αρνητικές αυτές γνώμες εκφράζονται από προβεβλημένους ανθρώπους των παραδοσιακών Μέσων, από δημοσιογράφους, συγγραφείς και διανοούμενους, κι εκφράζονται πάρα πολύ συχνά.

Στο βιβλίο μου Blog. Ειδήσεις απ’ το δικό σου δωμάτιο, είχα αποδώσει αυτές τις απόψεις σε φοβικά συναισθήματα: τα παραδοσιακά Μέσα βλέπουν να απειλούνται απ’ τον κόσμο που δημοσιεύει ελεύθερα κι αντιδρούν σπασμωδικά, δίνοντας βήμα στις φωνές που ανησυχούν για το τέλος της ηγεμονίας του παλιού μοντέλου. Ταυτόχρονα τα παραδοσιακά Μέσα οικειοποιούνται όποια απ’ τα χαρακτηριστικά των Νέων Μέσων μπορούν, για να δώσουν την αίσθηση ότι εκσυγχρονίζονται. Ουσιαστικά, αυτό που ενδιαφέρει τους κατόχους των παραδοσιακών Μέσων είναι να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Να έχουν τα Μέσα τους ως μέσα πίεσης των εξουσιών, να τα χρησιμοποιούν ως εργαλεία επίτευξης αλλότριων σκοπών, κι ας τα λειτουργούν ως ζημιογόνες επιχειρήσεις. (περισσότερα…)

The term Twitterature belongs to Alexander Aciman and Emmett Rensin. In 2009 they were just 19 years old, and they had a brilliant idea. They ‘translated’ classic literature novels into Tweets. And that’s how Twitterature was born. I discovered their book (it was published by Penguin Books) in 2010, while researching for my documentary #followme. Exploring Twitter.

Today i’m very excited because i’ve just started experimenting with a Twitterature project which i call @ypochondria and i invite you all to follow this. If you like it, share it, and interact with it!

Ο όρος Twitterature (Τουιτεροτεχνία) ανήκει στους Alexander Aciman και Emmett Rensin. Το 2009 ήταν δύο 19χρονοι μαθητές που είχαν μια έξυπνη ιδέα. ‘Μετέφρασαν’ κλασσικά λογοτεχνικά έργα σε tweets. Κι έτσι γεννήθηκε η Τουιτεροτεχνία. Ανακάλυψα το βιβλίο τους (εκδόθηκε απ’ τον εκδοτικό οίκο Penguin) το 2010, όταν ερευνούσα το ντοκιμαντέρ μου #Ακολούθησέ με. Εξερευνώντας το Twitter.

Σήμερα είμαι πολύ ενθουσιασμένος γιατί ξεκίνησα να πειραματίζομαι με μια μορφή Τουιτεροτεχνίας, ή αλλιώς μικρομπλογκοτεχνίας, ή όπως αλλιώς πείτε την, σ’ ένα σχέδιο που ονομάζω @ypochondria. Σας καλώ όλους να ακολουθήσετε το εγχείρημά μου, κι αν σας αρέσει να το μοιραστείτε με τους φίλους σας, και γιατί όχι; Να διαδράσετε μαζί του!