Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Φέτος στις διακοπές μου επέλεξα να απέχω απ’ τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, να μη γράφω σ’ αυτά, να μην κάνω αναρτήσεις στο μπλογκ μου και να μην παρακολουθώ όσα γράφονται. Επιστρέφοντας συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει ελάχιστες ειδήσεις. Οι πιο σημαντικές απ’ αυτές με βρήκαν μόνες τους, είτε απ’ τις κυριακάτικες εφημερίδες που διάβαζα, είτε απ’ τους φίλους που μου τις μετέφεραν προφορικά στις κουβέντες. Φέτος το καλοκαίρι αφιέρωσα ελάχιστο χρόνο στην ενημέρωσή μου καθώς ένιωθα ότι έχω ενημερωθεί αρκετά όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Αντ’ αυτού διάβασα βιβλία, ζωγράφισα αρκετά, ξεκίνησα ένα μυθιστόρημα, παρατήρησα επί πολλή ώρα τα αστέρια, τα κύματα της θάλασσας, τα δέντρα, τα φυτά, έπαιξα μπάσκετ κι άλλα παιχνίδια, έκανα συζητήσεις, έρωτα, εκδρομές, οδήγησα σκάφος (!), κολύμπησα πολύ. Φυσικά και θα μπορούσα να τα είχα κάνει όλα αυτά, μπαίνοντας ταυτόχρονα μερικές ώρες και στο Διαδίκτυο, αλλά φέτος επέλεξα να απέχω. Ένιωσα τον κορεσμό της online παρουσίας και αποφάσισα να συνδεθώ στο Διαδίκτυο συνολικά μόνο μία ώρα μέσα σ’ ένα ολόκληρο μήνα και 10 ημέρες. Βέβαια, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, τσέκαρα πού και πού τα email μου στο κινητό τηλέφωνο, γεγονός που με κάνει να σκεφτώ ότι η αποχή μου δεν ήταν ολοκληρωτική κι ότι την επόμενη φορά θα πρέπει να απέχω κι απ’ το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Ομολογώ ότι γύρισα πίσω πολύ πιο ήρεμος, πολύ πιο φρέσκος κι ορεξάτος. Και κυρίως: πολύ πιο διαυγής. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα. Σκέφτομαι μάλιστα να επεκτείνω αυτή την προσπάθεια αποχής και μέσα στην ημέρα και στο μήνα. Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος για να τον σπαταλώ σε κατανάλωση θορύβου. Παρακάτω ακολουθούν μερικές σκέψεις με αφορμή την αποχή απ’ το Διαδίκτυο, σκέψεις που σκέφτομαι να προσθέσω στο καινούργιο μου βιβλίο για τα μπλογκ. Περιμένω τα σχόλιά σας.

Φέτος στις διακοπές μας νοικιάσαμε ένα δελφίνι και κάναμε μια ωραιότατη βόλτα!

Δίαιτα

Εκτιμώ απεριόριστα όσα κομίζει το Διαδίκτυο κι οι εφαρμογές του. Ταυτόχρονα όμως γνωρίζω ότι η χρήση του μοιραία υπόκειται σε περιορισμούς. Κάποιοι απ’ αυτούς είναι εξωτερικοί κι επιβάλλονται από θεσμούς, κοινότητες, κοινά αποδεκτούς κανόνες και μερικοί είναι εσωτερικοί, επαφίονται δηλαδή στον καθένα μας ξεχωριστά. Απ’ τα πρώτα χρόνια που κινούμαι στον ψηφιακό κόσμο έχω συνειδητοποιήσει ότι οι εσωτερικοί περιορισμοί γίνονται ολοένα και πιο περίπλοκοι. Καθώς η υπολογιστική ισχύς αυξάνεται, η πρόσβαση καθολικοποιείται κι εμφανίζονται ολοένα και περισσότερες συσκευές που διευκολύνουν τη χρήση, καθένας μας πια οφείλει να δημιουργήσει μια προσωπική ατζέντα χρήσης του Διαδικτύου και να θέσει με κάποιο τρόπο τα όριά του. Αυτό δεν είναι εύκολο διότι μάς λείπουν τα προηγούμενα, η συσσωρευμένη εμπειρία που θα λειτουργούσε παραδειγματικά. Στη διάθεσή μας έχουμε μόνο το παράδειγμα της τηλεόρασης, η οποία όμως δεν πρόλαβε να μπει στην τσέπη μας. Τώρα που το Διαδίκτυο είναι παντού χρειάζεται απ’ τον καθένα να στοχαστεί πάνω στη φύση του και να αποφασίσει τί επιθυμεί απ’ αυτό. Πολλοί χρήστες υποστηρίζουν άφοβα ότι θέλουν το Διαδίκτυο να τους συντροφεύει παντού, σε ό,τι κι αν κάνουν, όπου κι αν το κάνουν, κι ότι δε βρίσκουν το λόγο να απέχουν απ’ αυτό ούτε στιγμή. Οι πιο σκεπτικιστές υιοθετούν μια “δίαιτα” που περιορίζει τη χρήση του σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας, ενώ άλλοι προχωρούν και σε τακτά διαστήματα απόλυτης αποχής. (περισσότερα…)

Ο Ανδρέας πέρυσι το καλοκαίρι αποφάσισε να κάνει διακοπές σ’ ένα καινούργιο μέρος. Μάζεψε με κάποια δυσκολία τα χρήματα που απαιτούσε το ταξίδι και ξεκίνησε. Είπε να ριψοκινδυνέψει μια αλλαγή, μετά από είκοσι συνεχόμενα χρόνια φθηνού παραθερισμού στο χωριό της μητέρας του. Πήρε μαζί του έναν παλιό φίλο του απ’ το στρατό που ήταν ακόμα εργένης, τον Γιάννη, και ξεκίνησαν για ένα ημικοσμικό νησί. Η πρώτη παρατήρηση που έκανε ο Ανδρέας, απ’ το καράβι κιόλας, ήταν καθοριστική: οι Έλληνες χωρίζονταν σε καλλίγραμμους και χονδρούς. Δεν υπήρχε πλέον ενδιάμεση κατάσταση. Ο Ανδρέας είχε μόλις περάσει τα 40. Θυμόταν τους φίλους του πατέρα του, καθώς και τον ίδιο τον πατέρα του, που είχαν τις κοιλίτσες τους, τα προγούλια τους, τα λίπη τους, αλλά δεν μπορούσες να τους πεις και παχύσαρκους. Ήταν μάλλον μια γενιά που φλέρταρε οριακά με την παχυσαρκία. Θα μπορούσες να την αποκαλέσεις και γενιά της ενδιάμεσης κατάστασης, ή αλλιώς τη γενιά των αναποφάσιστων σωμάτων. Αλλά τώρα, ήταν φανερό στα μάτια του Ανδρέα, ότι η ενδιάμεση κατάσταση είχε εξαφανιστεί και τη θέση της είχαν πάρει τα δύο άκρα, οι αποφασισμένοι.

Η πρώιμη αυτή παρατήρηση αναστάτωσε πολύ τον Ανδρέα. Ενώ βρισκόταν επάνω στο κατάστρωμα του θορυβώδους σιδερένιου κήτους πηγαίνοντας προς τον τόπο των διακοπών του, έπιασε τον εαυτό του να μελαγχολεί. Κι αφού συνειδητοποίησε ότι επί ώρα είχε επιδοθεί στην παρατήρηση των άλλων ανδρών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο ίδιος ανήκε στην υπό εξαφάνιση ενδιάμεση κατηγορία των ανδρών που δε μπορείς να τους πεις ούτε λεπτούς, αλλά ούτε και παχύσαρκους. Αυτός κι ο φίλος του ο Γιάννης ήταν γεμάτοι, με εμφανή κοιλιά, έντονη τριχοφυία στα χέρια, στο στήθος κι αλλού, καθώς και φαλακρίτσα στο κεφάλι. Νέοι και συνομίληκοί του, άνδρες με παιδιά, ώριμοι εξηντάρηδες, οι πάντες πάνω στο πλοίο έμοιαζαν βγαλμένοι από δύο καλούπια, ένα χονδρό κι ένα λιγνό. Ο Ανδρέας κι ο Γιάννης ήταν σαν να είχαν βγει από το ελαττωματικό. (περισσότερα…)

Πριν από ένα χρόνο αποφάσισα να ξεκινήσω μια εκπομπή βιβλίου στο Διαδίκτυο. Χωρίς χρήματα και χωρίς μπίζνες πλαν. Με μόνες αποσκευές τη μεγάλη μου αγάπη για τα βιβλία, τις δεξιότητές μου σε πολλά πεδία, τα προσιτά τεχνολογικά εργαλεία και πάνω απ’ όλα την υποστήριξη των δικών μου ανθρώπων (για την οποία είμαι ευγνώμων). Έτσι γεννήθηκε το GarageBOOKS, η διαδικτυακή εκπομπή μου που γυρίζεται σ’ ένα γκαράζ κι εκπέμπει απ’ τη διεύθυνση www.garagebooks.gr . Είπα να “λερώσω” λίγο τα βιβλία, και να τα βγάλω απ’ τις βιβλιοθήκες και τα σαλόνια. Είπα να μεταφέρω τα βιβλία σ’ έναν απρόσμενο χώρο που θα μπορούσε να επισκεφθεί καθένας χωρίς να νιώθει “λίγος”. Επιπλέον, διάλεξα το γκαράζ κι ως ένα συμβολικό χώρο. Μέσα σε γκαράζ γεννήθηκαν τεχνολογικές καινοτομίες που θαυμάζουμε όλοι σήμερα. (περισσότερα…)