Κατηγορία: Δημοσιογραφία

Έχω γράψει και στο παρελθόν  ότι είναι εντελώς αντιδεοντολογικό να εκφωνούν ή να συμμετέχουν σε διαφημίσεις οι δημοσιογράφοι. Δεν το λέω εγώ, ο ίδιος ο κώδικας δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ το λέει. Ο λόγος είναι προφανής. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει τις επιχειρήσεις κι όχι να τις διαφημίζει. Αν ερευνήσει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία και καταλήξει σε κάποια κολακευτικά συμπεράσματα που διαφημίζουν την υπό έρευνα εταιρεία, φυσικά και πρέπει να το πει. Αλλά σε καμία περίπτωση ο δημοσιογράφος δε μπορεί να αμοίβεται από επιχειρήσεις για να τις εκθειάζει. Αυτός είναι ο ρόλος του διαφημιστή, όχι του δημοσιογράφου. (περισσότερα…)

Την Τετάρτη 19 Ιουνίου, στις 10.00 μ.μ. θα παρουσιάσουμε μια ζωντανή εκπομπή στο GarageTV με θέμα τα media. Στο δίωρο πρόγραμμα θα συζητήσουμε για το GarageTV και το μέλλον του, για την ανεξαρτησία, για τα Social Media, για την κρίση της δημοσιογραφίας και τις ευκαιρίες της, καθώς και για τα πρόσφατα γεγονότα με το κλείσιμο της ΕΡΤ. Καλεσμένη στο στούντιο θα είναι η διδάκτωρ του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, Λήδα Τσενέ, η οποία έχει γράψει το πάρα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο Από την κρίση των ΜΜΕ στα social media – Ένα νέο μοντέλο κοινωνικής ευθύνης, εκδ. Αιώρα.

Για όποιον/α ενδιαφέρεται στο βιβλίο της Λήδας Τσενέ έχω γράψει το παρακάτω προλογικό σημείωμα:

Layout 1

Μπορεί να είναι κοινός τόπος το γεγονός ότι διανύουμε μια μεταβατική φάση στην εξέλιξη των Μέσων, αλλά ελάχιστοι, τουλάχιστον στην Ελλάδα, είναι σε θέση να μιλήσουν πιο συγκεκριμένα. Τη στιγμή που η τεχνολογία τείνει να μεταμορφώσει ολοκληρωτικά το τοπίο των Μέσων Ενημέρωσης και σημαντικοί δημοσιογράφοι και θεωρητικοί των Μέσων όπως για παράδειγμα ο Ιγνάσιο Ραμονέ, μιλούν για ένα Διαδικτυακό τσουνάμι που πλήγει τη δημοσιογραφία, στην Ελλάδα η συζήτηση για τα Media γίνεται όλο και πιο σπάνια, όλο και πιο ασαφής. Όμως στο Δυτικό κόσμο ο διάλογος για τη δημοσιογραφία αρχίζει να παίρνει όλο και πιο σοβαρές διαστάσεις. Τα διακυβεύματα του Τύπου και της ενημερώσης έρχονται στην επιφάνεια με τη μορφή του κατεπείγοντος καθώς όλα τείνουν τώρα να αλλάξουν εξαιτίας των τεχνολογικών καινοτομιών.

(περισσότερα…)

Καμμία διοίκηση, κανένα εκλεγμένο κόμμα, καμμία κυβέρνηση, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, δεν είχε όραμα για τα δημόσια Μέσα. Με κάποιες εξαιρέσεις τα δημόσια Μέσα ήταν πάντα ένα πεδίο άσκησης στείρων κομματικών επιδιώξεων και πρακτικών. Ακόμα κι αυτή τη στιγμή που έχει ανακοινωθεί το κλείσιμο της ΕΡΤ, η συζήτηση γίνεται με κομματικούς όρους. Κανείς δεν μας μιλά συγκεκριμένα για το πώς ονειρεύεται τα δημόσια Μέσα, και πόσω μάλλον, για το πως θα υλοποιήσει αυτό που έχει στο μυαλό του. Η αλήθεια είναι ότι τα εμπόδια αφθονούν, αλλά το ζητούμενο είναι επείγον. Ζητείται όραμα για τα δημόσια Μέσα.

Η ΕΡΤ ήταν ανέκαθεν μια κομματοκρατούμενη δημόσια επιχείρηση που λειτουργούσε με όρους φέουδου. Αν είχες σχέση με πολιτικό, παραγωγό, ή έστω κάποιο “δόντι”, έμπαινες στην ΕΡΤ κι έκανες την τύχη σου. Χωρίς μέσο στην ΕΡΤ δεν είχες μέλλον. Φαίνεται ότι πολλοί είχαν τόσο ισχυρό μέσο που δεν πατούσαν το πόδι τους για χρόνια, αλλά αμείβονταν κανονικά. Το θετικό είναι ότι οι περισσότεροι σήμερα συμφωνούμε ότι χρειάζεται η ΕΡΤ αναδιάρθρωση κι εξυγίανση. Η κομματοκρατία κι η αναξιοκρατία βέβαια δεν ήταν τα μόνα προβλήματα των δημόσιων Μέσων. Το ίδιο το πρόγραμμα δεν υπάκουγε σε καμία λογική στρατηγικού σχεδιασμού. Σαν όλα να γίνονταν σπασμωδικά, στην τύχη.

Είναι πάρα πολύ λυπηρό κι εξαιρετικά άδικο που μαζί με τον κόσμο που μπήκε αδιαφανώς, με ρουσφέτι, στην ΕΡΤ, απολύονται κι άνθρωποι που αξίζουν να εργάζονται εκεί. Φαντάζομαι ότι θα έχουν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων στην επόμενη ημέρα. Πάνω απ’ όλα, για να δημιουργήσεις ένα Μέσο, χρειάζεσαι όραμα και γνώση, αλλά μετά θα χρειαστείς άξιους, υπεύθυνους, καταρτισμένους και ορεξάτους επαγγελματίες. Είμαι σίγουρος ότι στην ΕΡΤ υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι επαγγελματίες.

Σίγουρα ένα απ’ τα εμπόδια που αντιμετώπισαν οι επίδοξοι οραματιστές της ΕΡΤ ήταν κι ο επιζήμιος ρόλος των συνδικαλιστών. Για να γίνει πράξη ένα όραμα θα πρέπει να το πιστέψουν, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Πράγμα που σημαίνει ότι η μειοψηφία θα πρέπει να ακολουθήσει στην υλοποίηση. Εδώ φαίνεται ότι κάθε απόπειρα εξυγίανσης έπεφτε πάνω σ’ ένα τοίχο άρνησης. Άρα ο συνδικαλισμός κατάντησε να είναι μέρος του προβλήματος.

Πιστεύω ότι είναι λάθος να μένει η χώρα έστω και μια ημέρα χωρίς δημόσια Μέσα. Τόσο σε συμβολικό επίπεδο, όσο και σε ουσιαστικό, θεωρώ ότι είναι λάθος. Αυτό βέβαια, θα μπορούσε να διορθωθεί με κάποιο τρόπο, λειτουργώντας π.χ. το Κανάλι της Βουλής ως προσωρινό ειδησεογραφικό κόμβο.

Επίσης, θεωρώ σοβαρό λάθος της κυβέρνησης το γεγονός ότι της απόφασης δεν προηγήθηκε δημόσια διαβούλευση. Η αυταρχική και βιαστική απόφαση δεν αποτελεί λόγο μεγάλης αισιοδοξίας για το μέλλον.

(περισσότερα…)