Κατηγορία: Ελλάδα

Ο σεβασμός είναι μια καθαρή ένδειξη πολιτισμού.

Η έλλειψή του μας παραπέμπει σε πρωτόγονες κοινωνίες, σε ζούγκλες.

Ο σεβασμός δεν είναι μια όψη της πολιτικής ορθότητας. Ο σεβασμός είναι το θεμέλιο κάθε κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης. Χωρίς σεβασμό διολισθαίνουμε σε ολοκληρωτισμό.

Όταν δε βλέπεις τους ανθρώπους σαν αντικείμενα, τους σέβεσαι. Όταν δε βλέπεις τους ανθρώπους σαν υποκείμενα, αδυνατείς να τους σεβαστείς.

Κι όμως κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, χρώματος, φυλής, αξίζει το σεβασμό των άλλων.

Ο σεβασμός είναι μια καθολική ανάγκη.

Δεν υπάρχει κανένα άλλοθι για να μη σέβεσαι. Ακόμα κι ένας φριχτός εγκληματίας πρέπει να χαίρει σεβασμού, σ’ έναν πολιτισμένο κόσμο ο σεβασμός είναι συνυφασμένος με την επιείκια, τον ανθρωπισμό, την κατανόηση. (περισσότερα…)

Έχω γράψει και στο παρελθόν  ότι είναι εντελώς αντιδεοντολογικό να εκφωνούν ή να συμμετέχουν σε διαφημίσεις οι δημοσιογράφοι. Δεν το λέω εγώ, ο ίδιος ο κώδικας δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ το λέει. Ο λόγος είναι προφανής. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει τις επιχειρήσεις κι όχι να τις διαφημίζει. Αν ερευνήσει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία και καταλήξει σε κάποια κολακευτικά συμπεράσματα που διαφημίζουν την υπό έρευνα εταιρεία, φυσικά και πρέπει να το πει. Αλλά σε καμία περίπτωση ο δημοσιογράφος δε μπορεί να αμοίβεται από επιχειρήσεις για να τις εκθειάζει. Αυτός είναι ο ρόλος του διαφημιστή, όχι του δημοσιογράφου. (περισσότερα…)

Πριν από 20 χρόνια, ως 20χρονος φοιτητής δούλευα σ’ έναν εκδοτικό οίκο ως «το παιδί με το μηχανάκι». Έκανα τις διανομές των παραγγελιών στα βιβλιοπωλεία με τη βέσπα μου. Μια μέρα ο εκδότης εργοδότης είπε να τυπώσουμε το φαξ που έστειλε και να το μεταφέρουμε μέσα σ’ ένα φάκελο στον Υπουργό. Ήταν το βιογραφικό μιας κοπέλας που έπρεπε να διοριστεί. Στην πρώτη σελίδα, σε πρώτο ενικό ο εκδότης, έλεγε στον Υπουργό με το μικρό του όνομα, «αυτό είναι το βιογραφικό της κοπέλας που λέγαμε».

Δεν είχα την πονηριά ή την ετοιμότητα, αν προτιμάς, να βγάλω μια φωτοτυπία εκείνου του σημειώματος και να το κρατήσω σαν θλιβερό αναμνηστικό εκείνης της εποχής. Δεν ξέρω αν διορίστηκε εκείνη η κοπέλα. Μετά έμαθα ότι ο Υπουργός ήταν κουμπάρος του εργοδότη μου και κατάλαβα το κλίμα οικειότητας. (περισσότερα…)