Κατηγορία: Ελλάδα


Σύμφωνα με τον Jeff Jarvis στο βιβλίο του Τι θα έκανε η Google; η εν λόγω εταιρεία, για να προσλάβει κάποιον  υποψήφιο εκείνος πρέπει να έχει στο οπλοστάσιό του:

1. Αναλυτική λογική (μιλάμε γι’ αυτα που γνωρίζουμε κι όχι γι’ αυτα που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε).
2. Επικοινωνιακές δεξιότητες.
3. Διάθεση πειραματισμού.
4. Ικανότητα ομαδικού παιχνιδιού
5. Πάθος και ηγετικές ικανότητες.

Με παιγνιώδη διάθεση, σκεφτείτε κάποια δημόσια πρόσωπα, πολιτικών ή δημοσιογράφων και πείτε ποιές απ’ τις 5 προϋποθέσεις καλύπτουν. Εγώ όταν το έκανα, κατέληξα στο ότι οι περισσότεροι πολιτικοί και δημοσιογράφοι μας, έχουν σίγουρα μεγάλες επικοινωνιακές δεξιότητες, κάποιο πάθος, κάποιες ηγετικές ικανότητες, και μια σχετική ικανότητα ομαδικού παιχνιδιού. Από αναλυτική λογική και διάθεση πειραματισμού όμως… δε βρήκα παρά ελάχιστους. Είναι ακριβώς αυτές οι δύο ποιότητες που αξιολογούνται ως πολύ σημαντικές απ’ την εταιρεία γιατί αφενός εκτιμά πάρα πολύ τα Δεδομένα κι αφετέρου βασίζεται στην Καινοτομία. Υπάλληλοι που δεν έχουν αναλυτική λογική και δεν πειραματίζονται είναι αδύνατο να συμμετετάσχουν σε σχήματα τόσο δυναμικά. Εσείς τί λέτε;


Χθες πήγα στο θέατρο Εμπρός, όπου γίνεται μια προσπάθεια από ανθρώπους του θεάτρου και του χορού να «γίνει κάτι». Το θέατρο ανήκει στο υπουργείο Πολιτισμού, αλλά έχει εγκαταλειφθεί εδώ και καιρό, αφού πέθανε ο ενοικιαστής του Τάσος Μπαντής και δεν υπήρξε κάποιο σχήμα να τον διαδεχθεί. Οι άνθρωποι αυτοί, μπήκαν στο θέατρο για να το λειτουργήσουν μερικές μέρες και να δείξουν ότι διάθεση και ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει. Φεύγοντας περπατήσαμε στου Ψυρρή και συνειδητοποιήσαμε ότι η περιοχή έχει αλλάξει εντυπωσιακά. Τα μισά μαγαζιά έχουν κλείσει, κι όσα έχουν απομείνει ήταν μισοάδεια. Η εικόνα αυτή για Σαββατόβραδο, πριν από 2 χρόνια θα ήταν αδιανόητη. Νομίζω ότι η περισσότερη κίνηση έχει μεταφερθεί τώρα στον Κεραμικό, ωστόσο η περιοχή Ψυρρή, παρουσιάζει σήμερα μια εικόνα πολύ απογοητευτική. Ανηφορίσαμε και την Κολοκοτρώνη, είχε δυνατό αέρα, και τα σκουπίδια είχαν σκορπίσει ολόγυρα. Η εικόνα της εγκατάλειψης ήταν διάχυτη παντού. Τα γεμάτα διάσπαρτα σκουπίδια πεζοδρόμια. Οι άστεγοι που κοιμούνταν σε εισόδους, η λιγοστή κίνηση. Σαββατόβραδο στο κέντρο της Αθήνας. Μια εγκατάλειψη ολοκληρωτική, ήσυχη και μακάρια. Όμοια μ’ εκείνη την εγκατάλειψη από έναν εραστή. Μια αγάπη που σώθηκε. Ένας ενδιαφέρον που σίγησε για πάντα. Ελπίζω να είναι πρόσκαιρο όλο αυτό. Να κινητοποιηθεί η κοινωνία, όλοι μας και να οικειοποιηθούμε ξανά το ζωτικό μας χώρο. Απ’ την άλλη δε μπορώ να θρηνήσω για το τέλος της μοναδικής μας επιχειρηματικής δραστηριότητας, του εστιατορίου ή του μπαρ. Ας δούμε επιτέλους και τί άλλο μπορούμε να κάνουμε.

Σεναριολογία, εικοτολογία, κουτσομπολιό, άσκηση πολιτικής και μικροπολιτικής, η εικόνα της δημοσιογραφίας μας σήμερα.

Θυμάμαι πόσο συγκλονισμένος ήμουν την πρώτη φορά που είδα Γαλλικό δελτίο ειδήσεων. Παρότι υπήρχε εν εξελίξει ένα πάρα πολύ μεγάλο γεγονός, ο παρουσιαστής προλόγισε το ρεπορτάζ, ύστερε έπαιξε το ρεπορτάζ των τριών λεπτών και το δελτίο συνεχίστηκε για μερικά ακόμα λεπτά, με ισορροπία εθνικών και παγκόσμιων ειδήσεων. Το ολο πράγμα δεν κρατούσε πάνω από 10-12 λεπτά. Βλέποντάς το είχες πάρει μια σφαρική εικόνα του τι συμβαίνει στη Γαλλία και στον κόσμο. Αν ήθελες περισσότερη ανάλυση, μπορούσες να παρακολουθήσεις το τοκ-σοου που ακολουθούσε σε κάποιο άλλο κανάλι, στο οποίο αναλυόταν το επίκαιρο θέμα με καλεσμένους κ.λπ. Κάπως έτσι λειτουργούν όλα τα μεγάλα ειδησεογραφικά κανάλια στον αναπτυγμένο κόσμο. Στην Ελλάδα, αυτά τα δύο είδη έχουν αναμειχθεί σ’ ένα προϊόν. Τα δελτία ειδήσεων μπορεί να κρατούν μέχρι και παραπάνω από μια ώρα… και είναι ολοφάνερο ότι δεν έχουν στόχο μόνο να ενημερώνουν αλλά και να συμμετέχουν στην άσκηση της πολιτικής και της μικροπολιτικής.

Τους τελευταίους μήνες η χώρα συγκλονίζεται από ιστορικά πολιτικά γεγονότα, από την σοβαρότερη πολιτική αστάθεια των τελευταίων χρόνων και τις επιπτώσεις των αδιεξόδων που συσσωρεύτηκαν εδώ κι δεκαετίες. Οι βασικοί πόλοι ενημέρωσης, τα παραδοσιακά και κυρίαρχα Μέσα της χώρα μας αποδεικνύονται εξίσου κατώτερα των περιστάσεων.

Η βασική δουλειά των κυρίαρχων Μέσων μας, με κάποιες εξαιρέσεις φυσικά, είναι το σχόλιο, η ερμηνεία, η εικασία, και η πρόβλεψη. Ελάχιστοι κάνουν πλέον ουσιαστική έρευνα στη χώρα ή μιλούν για τα γεγονότα. Απεναντίας το σχόλιο εξακολουθεί να γνωρίζει μεγάλες δόξες. Και μαζί: οι αδιασταύρωτες πληροφορίες, οι κάθε λογής φήμες, τα σχόλια που διακινούνται ως γεγονότα, τα παραπολιτικά κουτσομπολιά, η παραπληροφόρηση για την οποία κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. Η Ελληνική δημοσιογραφία, με φωτεινές εξαιρέσεις όπως είπα, επιδίδεται σε κάτι που έχει ειδικευτεί τις τελευταίες δεκαετίες: στην μικροπολιτική. Ψύθιροι, σφυρίγματα και σινιάλα είναι τα φετίχ της. Η Ελληνική δημοσιογραφία συζητά κι ερμηνεύει απ´ το πρωί μέχρι το βράδυ για πρόσωπα και σενάρια. Κάνει εικασίες που τις παρουσιάζει σαν βεβαιότητες και ουσιαστικά ρέπει προς την άσκηση πολιτικής. Στρέφει την προσοχή των πολιτών σε περιττές λεπτομέρειες, χειραγωγεί πολιτικούς, εκβιάζει με κάθε τρόπο το ενδιαφέρον όλων μας, χωρίς να λέει τίποτα σημαντικό στην ουσία. Σε μεγάλο βαθμό φλυαρεί ακατάπαυστα μόνο και μόνο για να δικαιολογεί τη διαφήμιση που λαμβάνει. Με άλλα λόγια, είναι κι αυτή μέρος του προβλήματος. Με τη διαφορά ότι ελάχιστοι μπορούν να την καταστήσουν συνυπεύθυνη. Δυστυχώς, η κριτική των Μέσων, εντός των Μέσων, είναι κάτι που μόνο στις πραγματικά πολιτισμένες χώρες μπορεί να συμβεί.

Κι όμως, υπάρχει χώρος για μια πραγματικά συγκροτημένη, εστιασμένη, πλουραλιστική και άξια δημοσιογραφία. Το Διαδίκτυο είναι πιθανότατα ο φυσικός της χώρος. Ελπίζω να την δούμε ν’ αναπτύσσεται στο άμεσο μέλλον αντικαθιστώντας το παρωχημένο μοντέλο και προϊόν των σημερινών Μέσων.