Πώς ορίζεται η επιτυχία μιας διαδικτυακής καμπάνιας; Απ’ την εκπλήρωση των στόχων της. Μ’ αυτό το δεδομένο, η καμπάνια του ice Bucket Challenge δεν μπορεί σε καμμία περίπτωση να θεωρηθεί επιτυχημένη. Μπορεί να μιλά όλος ο διαδικτυακός κόσμος για αυτήν, αλλά η επιτυχία της είναι πολύ μερική, καθώς η ίδια η καμπάνια έχει επισκιάσει έναν απ’ τους βασικούς της σκοπούς.
Φέτος, για τρίτη φορά, επί 20 ημέρες απείχα συνειδητά από κάθε ψηφιακή συνήθεια. Εδώ μπορείτε να δείτε τις εντυπώσεις μου απ’ το 2012 και το 2013.
Νιώθω ότι κάθε χρόνο η ιδέα της ψηφιακής αποτοξίνωσης ωριμάζει και βαθαίνει το νόημά της. Η εκτός δικτύου ζωή είναι εφικτή κι ευεργετική. Με χαρά μαθαίνω ότι κι άλλοι φίλοι μου την υιοθετούν. Αλλά εδώ δε θέλω να επαναλάβω όσα έγραψα τις προηγούμενες φορές. Μόνο 2 παρατηρήσεις που εμπλουτίζουν την οπτική μου:
Πιστεύω ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη για περίσκεψη σε σχέση με τα όσα μοιραζόμαστε στο Διαδίκτυο. Αναφέρομαι στην ποιότητα των αναρτήσεών μας και στην αξία που αυτές παράγουν. Νομίζω ότι τώρα χρειάζεται να αναρωτιόμαστε διπλά και τριπλά για το αν αξίζει να μοιραστούμε μια πληροφορία πριν τη δημοσιεύσουμε. Η ευκολία δημοσίευσης παράγει μαζικά ψηφιακό θόρυβο και κατ’ επέκταση μειώνει τις πιθανότητες δημιουργίας γόνιμων πεδίων διαλόγου. Αν καταφέρουμε να γίνουμε επιλεκτικότεροι στις αναρτήσεις μας ίσως να δώσουμε περισσότερο χώρο σε ό,τι αξίζει πραγματικά.
Άμεση συνάφεια μ’ αυτό έχει και μια ακόμα συνειδητοποίηση που έκανα κατά την αποτοξίνωσή μου. Ο ναρκισσισμός των social media είναι ένα μεγάλο εμπόδιο, ένας μεγάλος εχθρός για όσους επιθυμούν να οικοδομήσουν νέα παραδείγματα ή να βοηθήσουν σε κάποια δημόσια υπόθεση. Ο ναρκισσισμός ενισχύει ένα ρηχό, και πολύ πρώτο επίπεδο διαλόγου. Αν θέλεις να φέρεις ουσιαστικά αποτελέσματα, εκθέτοντας παράλληλα και τον εαυτό σου, θα πρέπει να προσέχεις πολύ καθώς η απόσταση μεταξύ ακκισμού και προώθησης της δουλειάς σου μπορεί να είναι μικρή.
Καλό φθινόπωρο!
Πριν ξεκινήσει να εργάζεται στο πλευρό ανθρώπων με προβλήματα όρασης, η Χριστίνα ταξίδευε στον κόσμο για να δει από κοντά την ποικιλία της ανθρώπινης δράσης. Ήταν ένα ντροπαλό κορίτσι που ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο. Η δίψα της για νέες εμπειρίες ήταν τεράστια. Όσοι τη γνώρισαν έλεγαν το ίδιο: η Χριστίνα ήταν πάντα ένα γελαστό κορίτσι που δίψαγε να ζήσει. Απ’ το σχολείο κιόλας, ξεχώρισε. Ήταν η καλύτερη μαθήτρια μακράν. Πέρασε στη Νομική Σχολή απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα. Ασχολήθηκε με εναλλακτικά οικολογικά κινήματα, έγινε ακτιβίστρια, πήρε διδακτορικό στην πολιτική επιστήμη. Όσοι τη γνώρισαν ήταν βέβαιοι ότι μια μέρα η Χριστίνα θα έκανε κάτι σπουδαίο στη ζωή της. Πριν από 2 χρόνια γνώρισε τον Σπύρο. Έγιναν ζευγάρι αμέσως. Μετά, η Χριστίνα βρήκε δουλειά στο Παρίσι. Ο Σπύρος στις Βρυξέλλες. Η Χριστίνα το Πάσχα ήρθε στην Ελλάδα να δει την οικογένειά της. Πηγαίνοντας προς το χωριό της, είπε να βγάλει μια selfie με το κινητό της για να τη στείλει στον αγαπημένο της και στους φίλους της στο facebook. Δεν πρόσεξε το απότομο φρενάρισμα του προπορευόμενου οχήματος, βγήκε στο αντίθετο ρεύμα και καρφώθηκε με ταχύτητα επάνω σ’ έναν τοίχο. Η Χριστίνα ξεψύχησε στην άσφαλτο. Ακαριαία. Ήταν μόλις 33 ετών.
Η παραπάνω ιστορία δεν είναι αληθινή. Θα μπορούσε όμως. Βασίζεται σ’ ένα αληθινό γεγονός. Προχθές μια νεαρή γυναίκα σκοτώθηκε στις ΗΠΑ, την ώρα που αναρτούσε μια selfie φωτογραφία της στο Facebook.
Manolis Andriotakis 